Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Przepraszam, admirał Harrington, ale to nie wystarczy! — oznajmił ostro Styles.

A LaFollet uśmiechnął się szerzej, czując falę satysfakcji. Cymbał rzeczywiście wziął jej spokój i uprzejmość za dobry znak! Albo doszedł do jeszcze lepszego wniosku — że Honor w ten sposób próbuje ukryć niepewność, a on ma właśnie okazję i pretekst, by wykorzystać to do podważenia jej autorytetu w oczach podkomendnych. I do podbudowania swojego, ma się rozumieć.

— Podawałem wielokrotnie w wątpliwość zasadność pani decyzji, ale ta wykracza poza granicę rozsądku — ciągnął tymczasem Styles, rozkręcając się coraz bardziej. — Zaakceptowałem pani prawo do dowodzenia pomimo… nietypowości głoszonego przez panią starszeństwa, i to we flocie innej niż Royal Manticoran Navy. Natomiast pani obecne zachowanie powoduje, że poważnie się zastanawiam, czy postąpiłem rozsądnie. Niezależnie zresztą od rzeczywistego pani stopnia czy też prawnego aspektu bycia oficerem w dwóch różnych flotach równocześnie, pani decyzja udowadnia bez cienia wątpliwości, że brak pani doświadczenia związanego z faktycznym posiadaniem stopnia flagowego!

W połowie jego przemowy McKeon zaczął wstawać, mając szczery zamiar dojść mu do gardła, ale widząc reakcję Honor, zaniechał tego i rozsiadł się wygodnie. Od tego momentu obserwował Stylesa z fascynacją podobną do tej, z jaką ludzie przyglądają się pojazdowi naziemnemu, który wpadł w poślizg i sunie po lodzie prosto pod pociąg.

Honor zaś siedziała zupełnie nieruchomo, z głową lekko przekrzywioną i ręką spoczywającą bez ruchu na blacie stołu. Jedynie prawy kącik ust drgał jej regularnie…

Nimitz siedział gotów do skoku, na oparciu jej fotela, równie nieruchomy jak ona, jeśli nie liczyć koniuszka ogona, który poruszał się na boki dokładnie w takim samym rytmie, w jakim drgał kącik jej ust.

McKeon zerknął na pozostałych — żadne z nich tak naprawdę nie rozumiało, dlaczego Honor jeszcze toleruje bezczelność kontradmirała. I choć żadne także nie chciało być wplątane w starcie między dwoma oficerami tej samej floty, to gotowi byli w razie konieczności ją poprzeć. McKeon także uważał, że Honor powinna załatwić sprawę, czyli ustawić przemądrzałego dupka na właściwym miejscu przy pierwszej okazji. Wiedział jednak z doświadczenia, że Honor nie ma takiego zwyczaju. Czasami (jak to miało miejsce w jego własnym przypadku) było to słuszne i wychodziło na dobre. Natomiast tym razem w jego opinii czekała zbyt długo. Doszła do granicy wytrzymałości i dlatego McKeon z równą co Andrew LaFollet niecierpliwością czekał na to, co nieuniknione. A Styles beztrosko dalej kręcił sznur na własną szyję:

— Przyjmuję, że uważa pani, iż postępuje właściwie i najlepiej jak umie, ale jedną z rzeczy, które daje doświadczenie, jest zdolność do rozpoznawania ograniczeń możliwości, a inną uświadomienie sobie prawdziwej natury odpowiedzialności. Pani podstawowym obowiązkiem jako królewskiego oficera jest…

— Pan mnie chyba nie słyszał, admirale Styles — powiedziała, nadal nie podnosząc głosu i nie poruszając się, Honor. — Powiedziałam, że usłyszałam już wystarczająco wiele, i przypominam panu o karach za niesubordynację wyszczególnionych w Królewskim Prawie Wojennym.

— Niesubordynację?! — Styles spojrzał na nią wściekle, najwyraźniej nie dostrzegając lodowatego błysku w jej zdrowym oku. — Nie jest niesubordynacją wykazanie niedoświadczonemu oficerowi, że jej wyobrażenie obowiązków i własnej ważności w oczywisty i kompletny sposób kłóci się z rzeczywistością i…

— Majorze LaFollet! — Głos Honor już nie był spokojny. Był jak lodowa stal i przeciął napuszone bredzenie Stylesa natychmiast i bez trudu.

— Tak, milady — LaFollet wyprężył się jak struna.

— Ma pan służbową broń, majorze? — spytała, nawet nie odwracając głowy i cały czas wpatrując się w oblicze Stylesa.

— Mam, milady.

— Doskonale — oceniła i uśmiechnęła się prawą połową twarzy.

Był to uśmiech, od którego Stylesowi nagle zrobiło się zimno — dopiero w tym momencie rzeczywistość zaczęła docierać do jego dotąd pogrążonego w samouwielbieniu umysłu. LaFollet już obchodził stół, wiedząc, jaki będzie następny rozkaz Honor, natomiast Styles nawet tego nie zauważył. Wpatrywał się wytrzeszczonymi oczyma w Honor i otwierał usta, ale odezwać się już nie zdążył.