Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Ale dlaczego?! — zdziwiła się Honor.

Już zadając to pytanie, wiedziała, że palnęła głupstwo, gdyż Ainspan nie mógł znać odpowiedzi choćby dlatego, że dopiero co dowiedział się, że ona jednak żyje.

— Bo to ma sens — powiedział powoli Ramirez. — Jest to pokręcone, ale dla chorego umysłu ubola to ma sens… a władze Ludowej Republiki tak właśnie myślą.

— Sens?! — Honor odwróciła się ku niemu, nadal próbując dojść do siebie.

I w tym momencie zdała sobie sprawę z czegoś znacznie gorszego: jeśli nagranie z jej egzekucji dotarło wszędzie i zostało spreparowane tak dobrze, że nikt niczego nie podejrzewał, to jej rodzice musieli…

— Z ich punktu widzenia ma sens — powtórzył Ramirez. Jego głos przywołał ją do rzeczywistości, przeganiając obraz rodziców oglądających jej śmierć, i była mu za to wdzięczna.

Mogła jedynie podejrzewać, jaka była ich reakcja, zwłaszcza ojca, ale była to upiorna wizja.

— O Tepesie pan niczego nie słyszał, komandorze? — spytał Ramirez, spoglądając na Ainspana.

Ten potrząsnął przecząco głową.

— No więc tu właśnie kryje się wyjaśnienie. — Ramirez spojrzał ponownie na Honor. — Są przekonani, że zginęłaś, podobnie jak Alistair i pozostali. Nikt więc nie będzie w stanie zarzucić im kłamstwa, a musieli coś zrobić ze śmiercią Ransom. Nie mogli przyznać, że dwudziestu czy trzydziestu jeńców nie dość, że uciekło z więzienia UB, to na dodatek zniszczyło krążownik liniowy z członkiem najwyższych władz na pokładzie! Nawet ogłoszenie, że zniszczyli prom, którym uciekaliście, było niedopuszczalne, bo oznaczało przyznanie, że zdołaliście zbiec z okrętu. Dlatego zdecydowali się kłamać do końca. Skoro zapowiedzieli, że cię powieszą, ogłosili, że to zrobili, i pokazali dobry efekt specjalny rodem z komputera. Dzięki temu nikt już nie interesował się twoim losem i jeden problem mieli z głowy. Pozostał drugi: strata okrętu i tej całej Ransom, więc musieli się zastanowić, jak to najlepiej rozegrać, i przygotować się na ewentualne skutki. Ogłosili pewnie, że zginęła bohatersko w momencie, który uznali za najdogodniejszy. A ponieważ między jednym a drugim minęło kilka ładnych miesięcy, nikt nie łączył waszych śmierci. Widzisz, Honor: stare władze Republiki i nowe myślą według tych samych zasad, tyle że nowe to jeszcze więksi paranoicy…

— Hmm… — Honor przyglądała mu się jeszcze przez chwilę, nim skinęła głową.

To rzeczywiście miało sens, jeśli chciało się ukryć przebieg wypadków, by zachować tak zwane dobre imię. Powinna sama dojść do podobnego wniosku, ale nie doszła i po fakcie wiedziała nawet dlaczego. Wyciągnęła rękę i Nimitz podszedł do niej po blacie stołu. Przytuliła go i zmusiła się, by nie myśleć w ogóle o rodzicach… A potem odwróciła się do Ainspana i zdołała się uśmiechnąć.

— Jak pan widzi, komandorze, informacje o mojej śmierci okazały się nieco przedwczesne — powiedziała. — Wróćmy jednak do spraw ważniejszych. Co dokładnie stało się w systemie Zanzibar?

— Skopali nam tyłek, milady — odparł kwaśno. — Równo i dokładnie. Dowodzący rajdem, a ponoć był to Tourville, ten, który zdobył Prince Adriana, najpierw zniszczył wszystkie nasze okręty stacjonujące w systemie, a potem całą jego infrastrukturę, tak jak powiedziała komandor Metcalf. A potem powtórzył to w systemie Alizon.

— O Jezu! — jęknął McKeon.

Honor z trudem zdołała zapanować nad wyrazem twarzy. Było to tym trudniejsze, że nadal dzięki więzi z Nimitzem czuła emocje Ainspana.

— Dlaczego mam wrażenie, że to nie jest koniec, komandorze? — spytała spokojnie.

— Bo nie jest, milady — odparł równie spokojnie Ainspan. — Zaatakowane zostały także Hancock i Seaford 9. Nie wiem, co dokładnie wydarzyło się w systemie Hancock. Podejrzewam, że zdrowo oberwali, bo nie spotkałem nikogo, kogo by wzięli do niewoli, a propaganda Ludowej Republiki, chociaż trąbiła o wielkim sukcesie, nigdy nie ogłosiła, że zdobyli ten system. Natomiast zdobyli Seaford 9 i zniszczyli wszystkie nasze stacjonujące tam okręty. Ale i to nie jest najgorsze…

Przerwał, wziął głęboki oddech i wyrąbał:

— Zaatakowali także system Basilisk, ma’am. Zabili admirała Marhkama i zniszczyli jego okręty, a potem wszystko co mogli na orbicie Medusy.