Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Uśmiechnął się z zadowoleniem — co cholerni burżuje, plutokraci i imperialiści z Manticore i ich sługusy nie dość, że nakradli to, co się ludowi słusznie należało, to jeszcze bezczelni byli, że ludzkie pojęcie przechodziło. Jakby się uparli udowodnić, że rzeczywiście są dokładnie takimi wrogami ludu, jak zawsze mówiła towarzyszka sekretarz Ransom.

Na jej wspomnienie towarzysz sierżant przestał się uśmiechać. Żeby taka bohaterka i działaczka musiała umrzeć, pech i tyle. Bohatersko zginęła, a niby jak miał ktoś taki zginąć, ale brak jej było. Ludziom brakowało jej wystąpień, tak porywających, a przecież niezwykle prostych i jasnych. A i Komitet jakby nie ten sam się zrobił… Nie żeby miał coś do towarzysza sekretarza Boardmana: dobry towarzysz, stara się, ale kudy mu tam do towarzyszki Ransom. Tyle że towarzysz Boardman chociaż wiedział, jak groźne są takie sługusy burżujów jak te tu, co ich właśnie pilnował. Te swołocze nawet wdzięczni nie byli towarzyszowi admirałowi Giscardowi ani towarzyszowi Tourville’owi za uratowanie życia! Uważali, że zbieranie kapsuł ratunkowych to obowiązek zwycięzcy! Że im się to należy, mimo że sami zostawiali kapsuły Ludowej Marynarki po każdej bitwie. Albo używali ich do ćwiczeń obrony antyrakietowej! Sama towarzyszka Ransom o tym mówiła!

Towarzysz sierżant Riogetti poczuł, że go wściekłość ogarnia, i z dużym wysiłkiem zdjął palec z cyngla. Ciężko było, bo człowiek miał ochotę przełączyć na ogień ciągły i grzać po tych zakłamańcach, zaprzańcach i wrogach walki klasowej, póki by amunicji starczyło.

Ale nie było rozkazu, więc nie mógł, choć dusza się rwała!

A powinien dostać taki rozkaz. Niektórzy, nawet towarzysze z Urzędu Bezpieczeństwa, wierzyli w kłamliwe zapewnienia wrogiej propagandy, że Królewska Marynarka zawsze ratuje niedobitków ze zniszczonych okrętów. On nie dał się zwieść burżuazyjnym kłamstwom — prawdę mówiła informacja publiczna, i to wystarczająco często, by nie ulegało to wątpliwości. A niedowiarkom puszczano nawet zapisy sensorów pokładowych pokazujące, jak okręty RMN strzelają do kapsuł ratunkowych. To były niepodważalne dowody i nie trzeba było rewolucyjnej czujności i wyrobienia, żeby…

Dźwięk alarmu łodziowego przerwał mu rozmyślania.

Odwrócił głowę i spojrzał przez okno z armoplastu, akurat gdy trzy promy z obozu Charon równo i precyzyjnie przyziemiły na wyznaczonych stanowiskach. Towarzysza sierżanta rozparła duma na ten widok — oto jak towarzysze piloci potrafią latać: w dziesięć sekund wszystkie promy znieruchomiały w uścisku mechanicznych cum!

W ciągu następnych paru sekund uszczelniono wyloty korytarzy dociągnięte do śluz promów i nad wyjściami zapłonęły zielone światła oznaczające wyrównanie ciśnień i zgodę na opuszczenie promu.

Towarzyszowi sierżantowi Riogettiemu nawet nie przyszło do głowy pytanie, dlaczego pilotom z więziennej planety chciało się zadać sobie trud tak precyzyjnej koordynacji. Pytanie to nie zaświtało mu także, gdy zobaczył postacie równocześnie opuszczające trzy śluzy trzech promów. Był bowiem za bardzo zajęty gapieniem się z rozdziawioną gębą i wytrzeszczem w oczach na najbliższą, ubraną w zasilaną zbroję.

Nie był zaniepokojony, tylko ogłupiony, gdyż zbroje miały emblematy Urzędu Bezpieczeństwa i godła jednostki stacjonującej w Piekle. No i ubrani w nie ludzie przybyli na pokładach promów należących do UB zapowiedzianych przez kontrolę lotów i przyjętych przez dyżurną obsadę mostka Krashnarka. Czyli istniało jak najbardziej sensowne wyjaśnienie, choć on sam za nic nie byłby w stanie znaleźć powodu, dla którego strażnicy przybywający po bandę nie uzbrojonych jeńców musieli ubierać się w pełne bojowe zbroje.

Z każdego promu wysiadło ośmiu lub dziewięciu opancerzonych funkcjonariuszy, zanim towarzysz porucznik Ericson pełniący służbę jako oficer wachtowy pokładu hangarowego otrząsnął się z szoku na tyle, by zareagować.

— Zaraz! Moment! — wrzasnął rozpaczliwie do mikrofonu pokładowego systemu łączności. — Co tu się wyprawia?! Nikt mnie o niczym nie uprzedzał! A tak w ogóle to kto wami, do cholery, dowodzi?

— Ja — zadudnił głos z głośnika jednej ze zbroi.

I przed szereg pancernych postaci wystąpiła jedna.

— Co za „ja”, do kurwy nędzy?! — zawył Ericson, wyskakując zza swej konsoli.

Ten, który się odezwał, był wyjątkowo wysoki, co dopiero w tym momencie dotarło tak do towarzysza porucznika, jak i do towarzysza sierżanta. Podobnie jak pozostali uzbrojony był jednak tylko w strzelbę systemu flechette. To akurat miało sens, bo jako broń antyrozruchowa była ona doskonała, za to znacznie trudniej było zniszczyć strzałem z niej jakiś cenny sprzęt czy przebić burtę promu.

Olbrzym odwrócił się, pochylił i przyjrzał mu się przez przyciemniony wizjer skafandra. Do tego momentu około pół setki postaci w pancerzach dotarło na galerię i stanęło półkolem za nim.

— Odpowiadając dokładniej na pańskie pytanie, poruczniku — odezwał się olbrzym. — Ja to chorąży Carson Clinkscales z Marynarki Graysona. A ten okręt już nie znajduje się pod rozkazami Urzędu Bezpieczeństwa.