De Herrezen Draak

Liandrin streek haar rode gewaad goed en glimlachte met haar pruilende rozenknopmond. Haar poppengezicht was een en al vermaak. ‘Je begrijpt het, hè wilder,’ begon ze, ‘je hebt geen...’ Nynaeve stompte haar op de mond, zo hard ze maar kon. Licht, ik moet zien weg te komen. Ze gaf Rianna zo’n harde duw dat de zwartharige vrouw grommend op haar met zijde bedekte achterste viel. Ze moeten de anderen te pakken hebben gekregen, maar als ik buiten kan komen, als ik zover weg kan komen dat ze me niet kunnen afschermen, kan ik iets doen. Ze gaf Liandrin een duw, schoof haar weg van de deur. Nu alleen aan hun schild ontsnappen en daarna zal ik... Van alle kanten regenden slagen als van vuisten en stokken op haar neer. Noch Liandrin, uit wier grimmige mond bloed druppelde, noch Rianna, met haar haren evenzeer in de war als haar kleren, leek iets te doen. Nynaeve kon voelen hoe de stromen Lucht zich om haar heen weefden, evenals de slagen zelf. Nog steeds bleef ze worstelen om bij de deur te komen, maar ze besefte dat ze nu op haar knieën lag en dat de onzichtbare slagen niet ophielden. Onzichtbare stokken en vuisten troffen haar rug en buik, haar hoofd en zij, haar schouders, borsten, benen en hoofd. Kreunend viel ze op haar zij en rolde zich op tot een bal in een vergeefse poging om zichzelf te beschermen. O, Licht, ik heb het geprobeerd. Egwene! Elayne! Ik heb het geprobeerd! Ik ga niet schreeuwen! Bloedvuur, je kunt me doodslaan, maar ik ga niet schreeuwen!

De slagen hielden op, maar Nynaeve bleef rillen en huiveren. Het voelde alsof ze van top tot teen onder de blauwe plekken en wonden zat. Liandrin hurkte naast haar neer, de armen rond de knieën, zijde ruisend tegen zijde. Ze had het bloed van haar mond geveegd. Haar donkere ogen stonden hard en op haar gezicht was geen enkel vermaak meer te lezen. ‘Misschien ben je te stom om te weten dat je verslagen bent, wilder. Je hebt bijna even woest gevochten als dat andere dwaze kind, die Egwene. Die werd bijna waanzinnig. Jullie moeten leren je te onderwerpen. Jullie zullen leren je te onderwerpen.’

Nynaeve huiverde en reikte weer naar saidar. Niet dat ze er echt op rekende, maar ze moest iets. Ze dwong de pijn opzij, reikte... en raakte weer dat onzichtbare schild. Liandrin had weer die vermaakte blik in haar ogen, de grimmige vrolijkheid van een gemeen kind dat vliegjes de vleugels uittrekt.

‘Haar kunnen we in ieder geval niet gebruiken,’ zei Rianna, die naast Alhuin stond, ik zet haar hart stil.’ Alhuins ogen rolden bijna uit haar hoofd.

‘Nee.’ Liandrins honingkleurige vlechtjes zwaaiden toen ze snel omkeek. ‘Je doodt altijd te snel, en alleen de Grote Heer kan de doden gebruiken.’ Ze glimlachte naar de vrouw die door onzichtbare boeien aan de stoel was geketend. ‘Je hebt de soldaten gezien die ons vergezelden, oude vrouw. Je weet wie er in de Steen op ons wacht. Hoogheer Samon. Hij zal het niet prettig vinden als je rondvertelt wat hier is gebeurd. Als je je mond houdt, blijf je leven, zodat je hem misschien op een goede dag weer kunt dienen. Als je spreekt, zul je alleen de Grote Heer van het Duister dienen, vanuit het graf. Wat kies je?’ Opeens kon Alhuin haar hoofd bewegen. Ze schudde haar grijze krullen en bewoog de spieren van haar mond. ‘Ik... ik hou mijn mond,’ zei ze verslagen. Ze keek Nynaeve beschaamd en verlegen aan. ‘Wat heeft het voor zin als ik praat? Een hoogheer kan me op het schavot plaatsen door een wenkbrauw op te trekken. Wat kan ik doen, meisje? Wat?’

‘Het is in orde,’ zei Nynaeve vermoeid. Aan wie zou ze het moeten zeggen? Ze kan alleen vermoord worden, ik weet dat je zou helpen als je kon.’ Rianna gooide haar hoofd in de nek en lachte. Alhuin zakte in elkaar, volledig vrij, maar ze bleef enkel naar haar handen in haar schoot staren.

Samen trokken Liandrin en Rianna Nynaeve overeind en duwden haar naar de voorkant van het huis. ‘Bezorg ons last, wat dan ook,’ zei de zwartharige vrouw kil, ‘en ik laat je helemaal villen, waarna ik op je botten zal dansen.’

Nynaeve moest er bijna om lachen. Welke last kan ik nog veroorzaken? Ze was afgeschermd van de Ware Bron. Haar pijnlijke plekken deden zo’n pijn dat ze amper kon staan. Alles wat zij nog kon, zouden deze vrouwen afhandelen als de toeval van een lastig kind. Maar mijn verwondingen zullen genezen, bloedvuur, en jullie maken nog wel een fout! En dan...

In de voorkamer van het huis waren anderen, onder wie twee grote soldaten met ronde kamhelmen en glanzende borstplaten over hun rode jassen. De mannen stond het zweet op het voorhoofd en hun donkere ogen waren even angstig als de hare. Amico Nagoyin was erbij, slank en mooi. Met haar lange hals en bleke huid zag ze er even onschuldig uit als een meisje dat bloemen plukt. Joiya Byir had een vriendelijk gezicht, ondanks die gladde kalmte van een vrouw die al heel lang met de Kracht werkte. Met dat hartelijke uiterlijk leek ze bijna op een grootmoeder, hoewel haar haren ondanks haar leeftijd nog geen spoortje grijs vertoonden en haar huid rimpelloos was. Haar grijze ogen leken echter meer op die van de stiefmoeder uit een speelmansverhaal, de stiefmoeder die de kinderen uit het vorige huwelijk van haar man vermoordt. Beide vrouwen waren gehuld in de gloed van de Ene Kracht.