De Herrezen Draak

‘Zelfs Verzakers kunnen lotsvuur niet afweren,’ zei ze. Hij vroeg zich af of dat was wat zij tegen de Duisterhonden had gebruikt. Hij voelde zich nog steeds ongerust over wat hij had gezien en over wat zij hem had verteld, ik heb het laatste jaar dingen bijgeleerd, Perijn. Ik ben... gevaarlijker dan toen ik in Emondsveld kwam. Als ik dicht in de buurt van Be’lal kan komen, kan ik hem vernietigen. Maar als hij mij het eerst ziet, kan hij ons allen vernietigen, lang voor ik de kans krijg.’ Ze richtte haar aandacht op Loial. ‘Wat weet jij over Be’lal?’ Perijn knipperde verward met zijn ogen. Loial? ‘Waarom vraagt u het aan hem?’ barstte Zarine boos uit. ‘Eerst zegt u tegen de smid dat wij een van de Verzakers moeten bevechten, die ons in een oogwenk kan doden, en nu vraagt u Loial over hem?’ Loial mompelde feclass="underline" ‘Faile! Faile!’ maar ze liet zich niet tot zwijgen brengen, ik dacht dat Aes Sedai alles wisten. Licht, ik ben in ieder geval nog slim genoeg om niet te zeggen dat ik tegen iemand ga vechten voordat ik al het mogelijke over hem weet. U...’ Haar woorden stierven door Moiraines blik weg in gemompel.

‘De Ogier;’ zei de Aes Sedai koeltjes, ‘hebben een lange herinnering, kind. Voor de mens is het Breken van de Wereld ruim honderd generaties geleden, maar voor de Ogier minder dan dertig. Nog steeds leren we uit hun verhalen dingen die we niet wisten. Vertel me eens Loial, wat weet je van Be’lal? En ditmaal graag kort. Ik wil je eeuwenoude geheugen, niet je eeuwenlange verhalen.’

Loial schraapte zijn keel, een geluid of er haardhout door de schoorsteenpijp omlaag tuimelde. ‘Be’lal.’ Zijn oren schoten uit zijn haardos te voorschijn als de vleugels van een honingvogel en flitsten toen weer weg. ‘Ik weet niet wat er nog in de verhalen kan zitten wat u al niet weet. Hij wordt niet vaak genoemd, behalve bij de plundering van de Zaal der Dienaren, vlak voordat Lews Therin Verwantslachter en de Honderd Gezellen hem met de Duistere kerkerden. Jalanda, zoon van Aried, zoon van Coiam, schreef dat hij de Afgunstige werd genoemd, dat hij het Licht verzaakte omdat hij Lews Therin benijdde en dat hij eveneens jaloers was op Lanfir en Ishamael. In Een studie van de oorlog van de Schaduw noemt Moilin, dochter van Hamada, dochter van Juendan, hem de Netwever, maar de reden daarvan ken ik niet. Ze vermeldt dat hij bij een dobbelspel van Lews Therin won en dat hij daar later altijd over opschepte.’ Hij wierp een blik op Moiraine en rommelde: ik probeer kort te zijn. Ik weet niets belangrijks van hem. Verschillende schrijvers zeggen dat Be’lal en Sammael, voor zij het Licht verzaakten, beiden aanvoerders in de strijd tegen de Duistere waren, en beiden waren zwaardmeesters. Dat is echt alles wat ik weet. Misschien wordt hij in andere boeken genoemd, in andere verhalen, maar die heb ik niet gelezen. Er staat gewoon heel weinig over Be’lal geschreven. Het spijt me dat ik niets nuttigs kan vertellen.’

‘Misschien heb je dat wel gedaan,’ zei Moiraine tegen hem. ‘Die naam, Netwever, kende ik niet van hem. Dat hij jaloers was op de Draak én op zijn gezellen in de Schaduw ondersteunt mijn mening dat hij Callandor wil hebben. Dat moet de reden zijn waarom hij hoogheer in Tyr is geworden. En de Netwever – een naam voor een plannenmaker, een geduldige en sluwe plannenmaker. Je hebt het goed gedaan, Loial.’ Een kort moment krulde de brede mond van de Ogier in een blijde glimlach, maar toen zakten zijn mondhoeken weer. ‘Ik zeg niet dat ik niet bang ben,’ zei Zarine opeens. ‘Alleen een stommeling is niet bang voor een Verzaker. Maar ik zwoer dat ik een van jullie zou zijn, en dat zal ik. Meer wil ik er niet over zeggen.’ Perijn schudde zijn hoofd. Ze móét waanzinnig zijn. Ik zou graag wensen dat ik niet van de partij hoef te zijn. Ik wou dat ik weer thuis aan het werk was bij het smidsvuur van baas Lohan. Hardop zei hij: ‘Als hij in de Steen is, als hij daar op Rhand zit te wachten, moeten we naar binnen om bij hem te komen. Hoe gaan we dat doen? Iedereen zegt voortdurend dat niemand de Steen mag betreden zonder toestemming van de hoogheren en als ik er zo naar kijk, zie ik geen andere toegang dan door de poort.’

‘Jullie gaan niet naar binnen,’ zei Lan. ‘Moiraine en ik gaan als enigen naar binnen. Hoe meer mensen, hoe moeilijker het wordt. Welke toegang we ook vinden, het zal niet simpel zijn, zelfs niet voor twee.’

‘Gaidin,’ begon Moiraine vastbesloten, maar de zwaardhand onderbrak haar even vastbesloten.

‘We gaan samen, Moiraine. Ditmaal wil ik niet achterblijven.’ Even later knikte ze. Perijn meende te zien dat Lan zich ontspande. ‘Jullie drieën kunnen maar beter wat slaap inhalen,’ vervolgde de zwaardhand. ‘Ik moet weg om de Steen goed te bekijken.’ Hij wachtte. ‘Er is iets wat ik door uw nieuws vergat, Moiraine. Het is belangrijk, maar ik begrijp niet wat het kan betekenen. Er zijn Aiel in Tyr.’

‘Aiel?!’ riep Loial uit. ‘Onmogelijk. De hele stad zou in paniek verkeren als er een Aiel door de poort stapte.’

‘Ik zei niet dat ze op straat liepen, Ogier. De daken en schoorstenen van een stad kunnen iemand even goed verbergen als een woestenij. Ik heb er niet minder dan drie gezien, maar blijkbaar ben ik de enige in Tyr. En als ik er drie zag, kun je er zeker van zijn dat ik ze even vaak niet heb gezien.’