De Cock en de zorgvuldige moordenaar
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #9
- Год: 2003
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0155-4
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de zorgvuldige moordenaar». Краткое содержание книги:
Mevrouw Van Paddenburgh bracht verschrikt een hand naar haar mond. ‘Hartverlamming?’
De Cock schudde het hoofd. ‘Vermoord.’
Ze keek De Cock met grote ogen aan. ‘Ver… vermoord?’ stotterde ze. ‘Maar dat is… dat is ontzettend. Zij ook al? U weet het toch van haar dochter? Wanneer is het dan gebeurd?’
‘In de loop van de middag.’
‘Dat moet dan na twee uur zijn geweest.’
‘Na twee uur?’
‘Ja, dat moet. Toen heb ik nog met haar gesproken. Ze belde mij omstreeks die tijd op en zei dat het haar geweldig speet, maar dat ze mij vanmiddag niet kon ontvangen. Ze kreeg bezoek.’
‘Wat… bezoek?’
Mevrouw Van Paddenburgh knikte. ‘Dat zei ze. Ze was nogal in de war. Ze vroeg of ik het in de krant had gelezen van Juliette. En dat ze in verband daarmee vanavond een afspraak had met heren van de recherche en dat ze…’
De Cock wuifde het weg. ‘Wat zei ze over het bezoek in de middag?’
Ze schudde weifelend het hoofd. ‘Niets. Daar hebben we het heel niet over gehad. Het heeft ook niet zo lang geduurd. Het gesprek was zo afgelopen. Ze had heel weinig tijd. Ze moest nog iets uitzoeken, zei ze.’
‘Wat?’
‘Dat weet ik niet.’
De Cock boog zich naar haar toe. ‘U gold als een vriendin van haar,’ zei hij vriendelijk. ‘Heeft ze u in de loop van de tijd wel eens iets gezegd, iets vertrouwelijks, iets dat voor ons onderzoek van belang kan zijn?’
Op het vriendelijke gezicht van mevrouw Van Paddenburgh kwam een smartelijke trek. ‘We spraken niet zo veel. Ik bedoel, zoals vrouwen dat onder elkaar gewoonlijk doen. Onze gesprekken hadden in de regel een wat zakelijk karakter.’
‘U was toch niet bij haar in dienst?’ Mevrouw Van Paddenburgh lachte bedeesd. Het idee scheen haar te amuseren. ‘Nee… gelukkig niet.’
De Cock keek haar schuins aan. ‘Gelukkig… zei u?’
Mevrouw Van Paddenburgh had haar gezicht weer in een ernstige plooi. ‘Ze was voor haar ondergeschikten niet altijd even gemakkelijk.’
De Cock knikte begrijpend. ‘Kwam ze wel eens hier? Ik bedoel… bezocht ze u wel eens?’
‘Een enkele keer. Het liefst bleef ze in haar eigen huis.’
‘Bent u suikerziek?’
Mevrouw Van Paddenburgh keek verward naar hem op. ‘Hoe weet u dat?’
De Cock glimlachte. ‘Ik wist het niet,’ zei hij beminnelijk.
‘Ik raadde er gewoon naar.’ Hij wuifde het onderwerp weg. ‘Vertel me van de oude dame.’
Mevrouw Van Paddenburgh zuchtte. ‘Er is zoveel over haar te vertellen. Mevrouw Van der Wheere was een dynamische vrouw, ondanks haar leeftijd, met een koel, scherp analyserend verstand. Eigenschappen, waarom ik haar bewonderde. Ik ben bij haar vergeleken maar een doetje. Mijn man zei wel eens…’
De Cock hield de stroom van woorden tegen. ‘Zei ze wel eens iets over haar kinderen?’
Mevrouw Van Paddenburgh verzonk in gepeins. ‘Ze beklaagde zich er wel eens over dat haar kinderen zo weinig naar haar aardden. Alleen Jerome lijkt op mij, zei ze dan.’
‘En Jonathan?’
Mevrouw Van Paddenburgh glimlachte. ‘Jonathan en Juliette… ze werden door haar altijd in één adem genoemd …duivelse creaturen, waarin de wellustige genen van de Van der Wheeres hun expansie hebben gevonden.’ Ze glimlachte opnieuw, verontschuldigend. ‘Ik citeer haar nu letterlijk.’
De Cock lachte. ‘Was het zo erg?’
Mevrouw Van Paddenburgh kneep haar beide ogen dicht en knikte. ‘Met de liefdesaffaires van die twee zou men boekdelen kunnen vullen.’
Vledder kwam tussenbeide. ‘Was ze hardhorend?’ vroeg hij plotseling.
‘Wie?’
‘Mevrouw Van der Wheere.’
‘Integendeel, de oude dame was juist bijzonder scherp van gehoor. Ik heb mij daar vaak over verwonderd. Dan zei ze plotseling midden in het gesprek ouwe Jacob gaat om het huis. Ze zag hem dan niet, maar hoorde de voetstappen van de oude tuinman in het grind.’
De Cock nam het verhoor weer over. ‘De oude Henri… ik bedoel de oude heer Van der Wheere… was hij gezond?’
‘Hoe bedoelt u?’
‘Had hij last van zijn maag? Leed hij aan een of andere ziekte?’ Mevrouw Van Paddenburgh trok haar smalle schouders op. ‘Nee, niet dat ik weet. Soms had hij een aanval van galstenen. Hij moest daaraan geopereerd worden, maar dat wilde hij niet. Als het heel erg was, kreeg hij een injectie.’
‘En dat hielp?’
‘Ja, dat neem ik aan. Hij was vrijwel altijd aan het werk. De aanvallen duurden nooit lang.’
De Cock knikte begrijpend. ‘Kent u Janus?’
Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘U bedoelt Janus van Drunnen.’
‘Die bedoel ik.’
‘Ik heb hem wel eens ontmoet.’
‘En?’
‘Wat ik van hem vond?’
‘Precies.’
Mevrouw Van Paddenburgh antwoordde niet direct. Haar blik dwaalde weg. ‘Hij is uiterlijk heel vriendelijk, voorkomend, zelfs charmant, maar…’ ze stokte, zocht naar woorden. ‘Hij heeft twee gezichten.’
Ze reden terug. Vledder aan het stuur. De Cock chauffeerde niet graag. Hij zat wat onderuitgezakt, zoals altijd. Zijn onderlip en hoedje naar voren geschoven. Het groene controlelampje van de mobilofoon wierp een spookachtig licht op zijn markant gezicht.
‘Heb je Interpol ingeschakeld?’
‘Parijs. Je weet nooit of hij zijn basis in Frankrijk heeft. Bij voorbeeld aan de Rivièra.’
‘Ik denk het niet. Als Jonathan werkelijk de man is voor wie wij hem houden, dan zit hij in Nederland. Misschien zelfs wel in Amsterdam.’
‘Waarom?’
‘Om te kunnen toeslaan moet hij de gedragingen van zijn slachtoffers nauwlettend volgen. Zijn werk is nog niet af.’
Een tijdje reden ze zwijgend verder. ‘Als Jonathan geen sleutel had,’ zei Vledder plotseling, ‘waarom belde hij dan niet gewoon aan?’
De Cock keek schuin omhoog. ‘Je bedoelt die inbraak in het zijkamertje?’
Vledder knikte. ‘Ik kom daar niet uit,’ zei hij wrevelig. ‘Ik ben er al vanaf vanmiddag mee bezig.’
‘Wat zit je dwars?’
Vledder draaide zich iets naar hem toe. ‘Mevrouw Van der Wheere verwachtte bezoek. Ze was dus wakker. We vonden haar ook geheel gekleed. Het inslaan van de ruit in het zijkamertje moet vrij veel lawaai hebben gemaakt.’ Hij klapte met zijn hand op het stuur. ‘Ik heb zelf geconstateerd dat de telefoon in het huis goed functioneerde. Waarom belde ze de politie niet? Ze moet alle tijd hebben gehad. Ze was alleen. Wanneer iemand toch via een raam je huis binnendringt, dan is het toch zaak om alarm te slaan?’
‘Misschien heeft ze het niet gehoord.’
Vledder grinnikte. ‘Mevrouw Van Paddenburgh zei dat haar gehoor bijzonder scherp was.’
‘Misschien heeft ze het niet gehoord,’ herhaalde De Cock gelaten.
‘Ze-was-niet-hardhorend,’ riep Vledder geprikkeld.
De Cock krabde zich achter in de nek. ‘Voor je vanavond in bed stapt,’ zei hij vriendelijk, ‘denk daar dan eens over na.’
11
Commissaris Buitendam, de lange statige politiechef van het politiebureau aan de Warmoesstraat, liep met uitgestoken hand op De Cock toe. ‘Ik vind het knap,’ riep hij uit. ‘Razend knap, moet ik zeggen. U heeft beide moorden in de kortst mogelijke tijd opgelost. Mijn felicitaties.’
De Cock reageerde verbaasd. ‘Opgelost?’
De commissaris glimlachte. ‘Ik heb het telexbericht gelezen. De verdachte Jonathan is een broer, nietwaar?’
De Cock slikte. ‘Een broer van Juliette en een zoon van de oude mevrouw Van der Wheere,’ legde hij uit.
De commissaris glimlachte opnieuw, breed, uitbundig. ‘Prachtig, prachtig,’ riep hij handenwrijvend. ‘Fantastisch. Ik zal ook aan de jonge rechercheur Vledder mijn lof niet onthouden.’