De Cock en de zorgvuldige moordenaar
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #9
- Год: 2003
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0155-4
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de zorgvuldige moordenaar». Краткое содержание книги:
De man schraapte bedachtzaam zijn keel. ‘Van Drunnen… Janus van Drunnen.’
De Cock toonde zijn innemendste glimlach; vriendelijke accolades rond een brede mond. Onderwijl tastte hij de gelaatstrekken van de man af. Zijn scherpe blik gleed langs de slappe mond, de lichtbruine, wat vochtige ogen, het fraaie zwarte haar. Rooie Tiny, vond De Cock, had gelijk. Het gozertje maakte een weke, bijna fatterige indruk.
‘Neemt u plaats.’ De Cock boog, wuifde naar de stoel naast zijn bureau. ‘Het is vriendelijk van u dat u gekomen bent.’
Van Drunnen maakte een protesterend gebaar. ‘Ik ben een drukbezet man.’
De Cock knikte begrijpend. ‘We zullen u niet lang ophouden,’ zei hij geruststellend. ‘Twee afschuwelijke moorden in een tijdsbestek van nog geen vierentwintig uur nopen ons echter tot een uitgebreid onderzoek. Ik verwacht dat u daar begrip voor heeft.’ Van Drunnen zuchtte. ‘Ik zal mij wel aan de autoriteit onderwerpen,’ sprak hij gelaten. ‘U zegt het maar.’
De Cock ademde diep. Verdreef zijn ergernis. ‘Ik ben uw autoriteit niet,’ zei hij loom. ‘Ik wil dat ook niet zijn. Ik ben uw dienaar… een dienaar van het recht… van uw… en ieders recht. Begrijpt u? Uw rol van verdrukte imponeert mij niet.’
Van Drunnen verschoof iets op zijn stoel. ‘Het is niet prettig om bij een moordaffaire betrokken te worden.’
‘Bent u erbij betrokken?’ De stem van De Cock klonk scherp. Van Drunnen haalde wat onwillig zijn schouders op. ‘Ik ken de familie Van der Wheere.’
‘Van zeer nabij.’
Van Drunnen knikte. ‘Dat mag u zeggen. Inderdaad, van zeer nabij. De oude Henri van der Wheere heeft mij bij de familie geïntroduceerd. Hij was nogal op mij gesteld.’
‘U was zijn protégé.’
De jongeman trok zijn lippen tot een grijns. ‘Ik vind protégé een akelig woord. De oude Henri waardeerde mijn administratieve kwaliteiten. Dat klinkt sympathieker. Vindt u niet?’
De Cock wreef met zijn hand over zijn gezicht. ‘U… eh… u bezat nog andere kwaliteiten dan alleen administratieve?’
Van Drunnen verstarde. De weke mond trok iets scheef. Een boosaardig licht fl ikkerde in zijn ogen. ‘U bedoelt?’
De Cock gebaarde traag voor zich uit. ‘Uw amoureuze kwaliteiten,’ antwoordde hij met een zweem van verbazing. ‘U moet toch toegeven dat ook die hooglijk werden gewaardeerd.’
Van Drunnen likte aan zijn droge lippen. ‘De oude Henri was niet zo.’
De Cock keek op. ‘Wie sprak er van de oude Henri?’ Hij glimlachte. ‘Ik bedoelde Juliette.’
Het gezicht van Van Drunnen werd bleek. ‘Er was niets tussen Juliette en mij.’
De Cock stond zuchtend op. ‘Het is dwaas dat te ontkennen.’ Hij legde een hand op de schouder van de jongeman. ‘Jullie vormden een mooi paar… een opvallend paar… de helblonde Juliette en de donkere, modieus geklede Janus van Drunnen.’
De jongeman schudde het hoofd. ‘Er was niets tussen ons,’ herhaalde hij.
De Cock ging weer zitten. ‘Je wilt toch niet,’ sprak hij vriendelijk ironisch, ‘dat ik uit de buurt een paar business-vrouwtjes opscharrel om je te herkennen? Je kunt ervan op aan dat ze met een hand op het hart getuigen dat ze je meerdere malen met Juliette in de buurt hebben gezien.’ Hij pauzeerde even voor het effect. ‘Of vind je dat het Oudekerksplein te dicht bij de Leidekkerssteeg ligt?’
Van Drunnen reageerde fel. ‘Ik heb met haar dood niets te maken.’ Hij sprong op en boog zich naar De Cock, wild, bijna dreigend. ‘Ik heb haar niet vermoord, hoor je. Ik heb haar niet vermoord.’
De Cock keek hem koel, onderzoekend en waakzaam aan. ‘Wat zocht je met Juliette in de rosse buurt?’ vroeg hij scherp.
Van Drunnen kalmeerde, zakte terug op zijn stoel. ‘Daar ontmoetten we elkaar.’
‘Waar?’
‘In de Sint-Jansstraat.’
De Cock sloot zijn ogen. Het was alsof er iets onder zijn schedeldak knapte. ‘De Sint-Jansstraat?’ herhaalde hij.
Janus van Drunnen knikte vermoeid. ‘Daar heeft Jonathan een huis.’
12
‘Stom, dat we niet onmiddellijk na het ontdekken van het lijk een buurtonderzoek hebben gehouden.’
De Cock knikte. ‘Dat was ook mijn eerste reactie.’
Vledder schudde wrevelig het hoofd. ‘Het lag ook niet in de lijn,’ riep hij uit. ‘Wie denkt daar nu aan? Het is toch te dwaas. Welke moordenaar legt het lichaam van zijn slachtoffer praktisch op de stoep van zijn eigen huis?’
De Cock zuchtte. ‘En het staat nog te bezien of we het bij een buurtonderzoek hadden gevonden. We waren er vermoedelijk achteloos aan voorbijgegaan.’
‘Hoezo?’
‘Volgens vriend Van Drunnen was er vrijwel nooit iemand in huis. Alleen wanneer Jonathan een paar dagen in Amsterdam verbleef, was het bewoond. Bovendien was een relatie tot Jonathan van der Wheere bij een oppervlakkige beschouwing niet te vinden. Ik heb gebeld met het gemeentelijk kadaster. Het perceel Sint-Jansstraat 137 staat niet op zijn naam. En bij het bevolkingsregister staat hij op dat adres niet ingeschreven.’
‘Wie dan wel?’
‘Een of andere makelaar.’
Vledder fronste zijn wenkbrauwen. ‘Waarom zo geheimzinnig?’
‘Volgens vriend Van Drunnen wilde Jonathan niet dat het adres een wijde bekendheid kreeg. Hij beschouwde het huis als een soort toevluchtsoord, waar hij vrij anoniem kon vertoeven. Hij ontving er alleen zijn intiemste vrienden en vriendinnen.’
‘Wat kwam Juliette er dan doen?’
De Cock glimlachte. ‘Ze had een sleutel. Jonathan had haar toegestaan het huis te gebruiken, wanneer zij dat wilde.’
Vledder grinnikte. ‘Om zich met een of ander vriendje af te zonderen. Bijvoorbeeld met Janus van Drunnen.’
De Cock maakte een grimas. ‘En als we mevrouw Van Paddenburgh mogen geloven… met nog vele anderen.’
Vledder keek nadenkend voor zich uit. ‘Nu begrijp ik ook waarom zij zich die bewuste avond niet naar het punt van afspraak liet rijden, maar al op de Dam uitstapte. Ze wilde dat het adresje in de Sint-Jansstraat voor de jaloerse André Beerenburgh geheim bleef.’
De Cock knikte ernstig. ‘Ze liep niet,’ zei hij triest, ‘maar rende haar dood tegemoet.’ Hij stond van zijn stoel op en slenterde wat loom naar de kapstok. ‘We moesten er maar eens een kijkje gaan nemen.’ Hij weifelde even. ‘Pak een goede zaklantaarn en een stalen armband. Je weet het nooit. Misschien houdt hij er zich schuil.’
Vledder keek verbaasd op. ‘Wie… Jonathan?’
‘Ja.’
Vledder grijnsde. ‘Hij is toch niet gek.’
De Cock keek hem aan. ‘Dat,’ zei hij traag, ‘begin ik mij af te vragen.’
Sint-Jansstraat 137… een laag, bijna onopvallend huisje op de hoek van de enge Leidekkerssteeg. De kleine ramen en de smalle deur waren vuil en verveloos. De rode baksteen brokkelde en het oude klokgeveltje leunde vermoeid voorover.
Vledder keek omhoog. ‘Een bouwvallig krot,’ zei hij minachtend. ‘Volgens mij wordt het allang niet meer gebruikt.’
De Cock gleed met zijn hand langs de deurpost. ‘Het is een bedrieglijke façade,’ zei hij zacht. ‘Het huis is wel degelijk in gebruik. De scharnieren en het slot zijn pas geolied.’ Hij drukte voorzichtig op de ijzeren kruk. De deur was afgesloten.
‘Heb je een sleutel?’
De Cock schudde het hoofd. ‘Janus van Drunnen had er geen. De sleutel van Juliette heeft de moordenaar blijkbaar teruggenomen. Ik heb in haar handtasje geen sleutel van dit huis gevonden.’ Hij trok breed zijn gezicht in een vriendelijke grijns. ‘Ik heb natuurlijk wel het oude apparaatje van Handige Henkie.’ Hij tastte in zijn zakken naar het leren foedraaltje.
Vledder zuchtte. ‘Je treedt voortdurend de wet met voeten,’ zei hij hoofdschuddend. ‘Dat kan nooit goed gaan. Vandaag of morgen krijg je er een hoop last mee.’
De Cock glimlachte. ‘Vandaag niet,’ zei hij zorgeloos, ‘en morgen… wie dan leeft, wie dan zorgt. Weet je, mijn oude moeder zei altijd… jongen, de mensheid lijdt het meest aan het lijden dat zij vreest.’