De Cock en de zorgvuldige moordenaar
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #9
- Год: 2003
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0155-4
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de zorgvuldige moordenaar». Краткое содержание книги:
Vledder snoof. ‘Je had een wijze oude moeder,’ zei hij schamper. De Cock knikte instemmend. ‘Ze sloeg zich door het leven met citaten en bijbelteksten. Ik heb haar daar altijd om bewonderd. Haar meest favoriete was…’
Vledder porde de rechercheur in de rug. ‘Schiet op. Als je nog lang aan dat slot blijft morrelen, heb je straks een volksverzameling om je heen.’
De Cock wiste met de rug van zijn hand het zweet van zijn voorhoofd. ‘Je hebt gelijk,’ zei hij loom. ‘Ik moet voortmaken. Maar het is een oud, uitgesleten slot. Ik schat uit de tijd van Napoleon.’
Steeds schoof hij een andere baard uit het koperen houdertje naar voren. Het ging niet zo vlot als anders. De Cock voelde zich wat nerveus, gespannen. Zijn anders zo gevoelige vingertoppen weigerden juist dat beetje extra toewijding dat hij nodig had. Het duurde zeker vijf minuten voor hij het oude slot had teruggedraaid. Zachtjes drukte hij de ijzeren kruk naar beneden. ‘Ga opzij,’ fl uisterde hij. ‘Je weet nooit wat iemand van binnenuit gaat doen.’
Hij gaf de deur een duw. Geruisloos gleed ze open. Een paar seconden bleven de beide rechercheurs staan, wachtend op reacties. Er gebeurde niets. Vledder wipte naar binnen, snel, met katachtige bewegingen. De Cock volgde, traag, behoedzaam.
Het duurde enige tijd voor hun ogen aan de duisternis waren gewend. Langzaam kreeg het interieur contouren.
Vledder deed de buitendeur zachtjes dicht en liet het licht van zijn zaklantaarn door het vertrek glijden. Het was op een vreemde, bijna bizarre manier ingericht met fraaie Perzische tapijten op de vloer en aan de wanden. Turkse en Marokkaanse attributen zorgden voor een oosterse sfeer. Op de grond, rondom, lagen grijswitte berenvachten, poefs en bergen kussens.
‘Sjeik Jonathan,’ grapte Vledder.
De Cock reageerde niet. Voorzichtig stapte hij verder. Het oude huis bleek niet diep. Een bamboegordijn scheidde het oosterse vertrek van een kleine westerse keuken, een soort kombuis met een hypermoderne outillage. Vandaar liep een metalen trap wentelend omhoog.
De Cock keek rond. Het keukentje was Hollands proper. De stalen aanrecht en de witbetegelde vloer waren pijnlijk schoon. Aarzelend liep De Cock de trap op. Boven was een luik. Nog steeds op zijn hoede drukte hij het omhoog. Hij was verdacht op verrassingen. Ze kwamen niet. Omzichtig ging hij verder. Aan de voorzijde van het huis ontdekte hij een donzig slaapvertrek en achter, direct boven de keuken, een miniatuur van een badkamer in oudroze. Hij keek een tijdje speurend rond en liet zich toen weer langs de metalen wenteltrap zakken.
Hij vond de jonge Vledder in het oosterse vertrek. Hij zat op een stapel kussens, een blocnote op zijn knieën. Boven zijn hoofd brandde een mystiek licht.
‘Er is boven niets… niemand,’ rapporteerde De Cock, ‘en alles is schoongemaakt.’
Vledder keek op. ‘Onze zorgvuldige moordenaar,’ zei hij bitter, ‘heeft weer alle sporen uitgewist. We zullen nog moeite krijgen met de bewijsvoering.’
‘Urineplekken?’
Vledder maakte een weids gebaar. ‘Niets gevonden. En ruiken doe je ook niets. Alles stinkt naar wierook. Het lijkt wel een hippietempel.’
De Cock knikte. ‘Er zijn ook geen stoelen of banken,’ merkte hij op.
Vledder glimlachte. ‘Jonathan,’ zei hij spottend, ‘leefde laag bij de grond. Er zijn alleen maar vachten en kussens. Hij moet zijn tijd hier vrijwel liggend hebben doorgebracht.’
De Cock beende verveeld door het vertrek, schopte nonchalant een paar kussens in een hoek. ‘Wat moeten we nog langer hier in dit hok zoeken,’ riep hij kriegel. ‘Of heb je nog suggesties?’
Vledder tikte met de ballpoint op zijn blocnote. ‘Ik heb een paar notities gemaakt.’
‘Waarvan?’
‘De moord op Juliette. Wanneer we de zaak reconstrueren komen we ongeveer tot het volgende beeld.’ Hij kuchte. ‘Jonathan van der Wheere bezorgt… of laat aan haar huis aan de Spiegelgracht bezorgen… een brief, waarin hij haar uitnodigt om ’s avonds om acht uur naar de Sint-Jansstraat te komen. Het feit dat de brief uit de enveloppe is gehaald, duidt in die richting. Juliette geeft niets vermoedend aan de uitnodiging gehoor en laat zich na het dineetje in het Amstelhotel door André Beerenburgh naar de Dam rijden. Ze wandelt vandaar naar dit huis in de Sint-Jansstraat, waar ze door haar moordenaar wordt opgewacht. Jonathan wurgt haar, wacht rustig tot het buiten donker is en legt haar lichaam om de hoek in de Leidekkerssteeg. Het medaillon, dat hij kort voor of na haar dood van haar hals heeft gerukt, verkoopt hij de volgende morgen in de Reestraat aan antiquair Van Groenewegen, aan wie hij zich met zijn paspoort legitimeert.’ Vledder borg zijn blocnote op en keek omhoog. ‘Hoe vind je het?’
De Cock schoof zijn dikke onderlip naar voren. ‘Het klinkt overtuigend.’
Vledder kwam overeind, peilde het gezicht van De Cock. Hij had in de stem van de rechercheur een ondertoon beluisterd, die hem waakzaam maakte. ‘Is… eh… is het niet goed?’
De Cock keek hem aan, zijn linkerwenkbrauw opgetrokken. ‘Het klinkt overtuigend,’ herhaalde hij. ‘Je zou het woordelijk in een proces-verbaal kunnen opnemen.’ Hij draaide zich om en liep naar de deur. ‘Kom, we gaan. Doe het licht weer uit en leg alles, zoals we het gevonden hebben. Misschien komt hij terug.’ Vledder schoof een poef tegen de wand, verlegde een paar kussens en sjokte onwillig achter hem aan. ‘Je bent het er niet mee eens?’ vroeg hij nog eens, weifelend, onzeker.
De Cock antwoordde niet. Hij keek op zijn horloge. ‘Mijn vrouw heeft mij voor vanavond een kaasfondue beloofd, compleet met stokbrood en een verrukkelijke Bordeaux.’
‘Je bedoelt dat je nu naar huis gaat.’
De Cock glimlachte. ‘Ik vind het mooi voor vandaag. Als je morgenochtend tijd hebt, zoek dan even voor mij uit waar het jacht de Julia nu ligt en probeer erachter te komen waar de ouders van die matroos wonen.’
‘Johan Peter Opperman.’
‘Precies. Ik wil eens een praatje met hen maken.’
Vledder keek hem argwanend aan. ‘En wat doe jij morgenochtend?’
De Cock frommelde het slot dicht. ‘De oude mevrouw Van der Wheere en Juliette worden morgenochtend gelijktijdig begraven. Op Zorgvlied.’
‘Daar ga je heen?’
De Cock knikte. ‘Ik ben dol op begrafenissen.’
‘Moeder en dochter… door wrede moordenaarshand gevallen.’
De stem van de oude dominee klonk gedragen door de aula. ‘Wij vragen U, o God, mogen beiden zich koesteren in Uw barmhartigheid.’
‘En de moordenaar?’
Jerome van der Wheere keek verrast opzij. ‘Heeft hij Gods barmhartigheid nodig?’
De Cock boog zich fl uisterend naar hem toe. ‘Vindt u niet?’
Jerome slikte. Zijn gezicht kleurde dieprood. ‘Dat de fi olen…’ Hij sprak zacht, maakte zijn zin niet af.
De Cock was puritein genoeg om de verwensing te vatten. ‘Dat de fi olen,’ lispelde hij, ‘van Zijn toorn zich over hem uitstorten.’
Jerome knikte met samengeknepen lippen.
De dominee eindigde zijn gebed. Het ‘amen’ galmde tegen de wanden. Wat stijfjes liep hij van het kathedertje weg. Orgelmuziek daalde over hen neer.
Een tijdje zaten ze zwijgend in het halfduister, toen gingen de deuren open. Een dubbele stoet dragers trad schuifelend naar binnen. Ze tilden de beide met bloemen bedekte baren op hun schouders. Zacht wiegend droegen ze de doden naar buiten. Het felle zonlicht glinsterde in het grove grind. Langzaam stroomde de aula leeg.
De Cock slenterde bij Jerome vandaan en zocht zich een plaatsje achter in de stoet. Er was veel belangstelling. Hij ontdekte een paar leden van de Amsterdamse gemeenteraad, enige directeuren van bedrijven en een staatssecretaris uit Den Haag. Deftig, de gezichten in een gelegenheidsplooi.