De Cock en de zorgvuldige moordenaar
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #9
- Год: 2003
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0155-4
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de zorgvuldige moordenaar». Краткое содержание книги:
‘Hoezo?’
‘Toen vader op de Julia onverwachts stierf, bleek dat er geen enkel stuk was waarin zijn opvolging stond geregeld. Er was zelfs geen geldig testament. Vrijwel het hele aandelenpakket van de onderneming kwam daardoor in handen van moeder.’
De Cock keek naar hem op. ‘En moeder negeerde de wensen van de oude Henri en benoemde u tot hoofd van de onderneming.’
Jerome zuchtte diep. ‘Zo was het. Inderdaad. Het is een pijnlijke zaak het u allemaal te vertellen. Toen Jonathan na de dood van vader op de Julia hoorde dat ik de leiding van de onderneming kreeg, was hij in alle staten. Hij schold moeder uit voor oude heks en beschuldigde mij en haar van falsifi caties, van het verduisteren van documenten. Het was een verschrikkelijk tafereel. Dat kan ik u zeggen. Jonathan geraakte gewoon buiten zinnen. Hij schuimbekte van woede. Juliette en ik hielden hem slechts met moeite in bedwang. Later kalmeerde hij wat en nam weer normaal aan de gesprekken deel. Er was heel wat te regelen. Vader was nog maar enkele uren dood. Zijn plotseling overlijden bracht nogal wat problemen met zich mee. Dat was ook de reden dat moeder de kwestie van de opvolging onmiddellijk aan de orde had gesteld.’ Jerome pauzeerde even, schudde het hoofd. ‘We hebben nog een poosje in de veronderstelling geleefd dat Jonathan zich bij de situatie had neergelegd, maar toen wij, voor wij die nacht van boord gingen, nog even aan het sterfbed van vader stonden, legde hij plotseling zijn hand op de borst van de oude man en bezwoer plechtig dat hij ons…’ Jerome stokte. Zijn mond, zakte halfopen. Het bloed trok uit zijn gezicht.
De Cock schoof naar hem toe: ‘Wat bezwoer hij?’
Jerome slikte. ‘Dat hij ons zou doden… één voor één.’
10
Vledder kwam met een wiebelende kop zwarte koffi e van het komfoortje en zette die voor De Cock neer. ‘Een theatraal gebaar.’
De Cock glimlachte fi jntjes. ‘De koffi e?’
Vledder schudde het hoofd. ‘De eed aan het sterfbed.’
De Cock trok een ernstig gezicht. ‘Theatraal en beangstigend.’
Vledder knikte. ‘Als Jonathan van der Wheere bezig is zijn familie stelselmatig uit te moorden, dan wordt het zaak hem zo spoedig mogelijk te arresteren.’
De Cock plukte aan zijn onderlip. ‘Als Jonathan…’
Vledder keek hem onderzoekend aan. ‘Geloof je er niet in?’
De Cock haalde wat weifelend zijn schouders op. ‘Ik weet het niet,’ zei hij wrevelig, onzeker. ‘Ik heb het vreemde gevoel dat achter deze affaire veel meer steekt dan wij vermoeden. Ik zie er geen lijn in. Het is alles nog zo vaag.’
Vledder trok een verbaasd gezicht. ‘Vaag?’ riep hij verwonderd. ‘Hoe kom je erbij? Er is een duidelijke overeenkomst tussen beide moorden. Ga maar na. Jonathan van der Wheere zwoer aan boord van de Julia, dat hij hen één voor één zou doden. Wel, Juliette en de oude vrouw waren aan boord van de Julia. Zij kwamen beiden door wurging om het leven en bij beide moorden was de dader even zorgvuldig.’
De Cock keek van zijn koffi e op. ‘Zorgvuldig?’
‘Er werd in de hele slaapkamer geen enkele vingerafdruk gevonden. Geen fragmentje. Zelfs niet van de vermoorde. Alles was zeer minutieus schoongemaakt. Van alle potjes op de toilettafel, ik schat een dertig, waren de vingerafdrukken verwijderd.’
‘En aan het raam… het kabinetje beneden?’
Vledder grijnsde. ‘Elke lade, elk stijltje was schoongeveegd.’
De Cock reageerde niet direct. Hij staarde peinzend voor zich uit, zijn hoofd rustend in zijn handen, de ellebogen steunend op zijn bureau. Zijn grof, breed gezicht stond zorgelijk en de rimpels in zijn voorhoofd waren verdiept. Het was alsof hij voor het eerst besefte hoe gevaarlijk zijn tegenstander was. Hoe meedogenloos.
‘Ik weet niet precies wat er is,’ zei hij na een poosje, ‘maar het benauwt mij een beetje. Beide moorden hebben zo’n emotieloze sfeer. Bijna onmenselijk. Het lijkt wel het handwerk van een professionele killer.’ Hij keek naar Vledder, die zijn aantekeningen uitwerkte.
‘Zei de schouwarts nog iets?’
De jonge rechercheur schudde het hoofd. ‘Dokter Den Koninghe was vaag en laconiek als altijd.’
‘Heb je hem de ampullen laten zien?’
‘Ja.’
‘En wat zei hij ervan?’
‘Gewone ampullen insuline. Niets bijzonders. Hij zei ook hetzelfde wat jij zei… mevrouw Van der Wheere was geen diabetica.’
De Cock glimlachte. ‘Hij zal ook hetzelfde hebben gezien als ik… mevrouw Van der Wheere had geen punctieplekjes aan armen of benen. Begrijp je, geen plekjes van een injectienaald.’ Hij nam een slok koffie. ‘Heb je nog naar personeel geïnformeerd?’
Vledder knikte. ‘Er is vijf dagen in de week een werkster. En dan is er nog een oude man, die de tuin bijhoudt.’
‘Heb je ze gesproken?’
Vledder spreidde beide armen. ‘De werkster was met vakantie in Majorca en de tuinman had een dag vrijaf. Van buren hoorde ik dat hij op bezoek was bij zijn dochter in Purmerend. Met medewerking van de politie daar heb ik even door de telefoon met hem kunnen praten. Toen ik hem vertelde dat de oude dame dood was, begon hij te huilen. Hij vroeg of mevrouw Van Paddenburgh dan niet was geweest.’
‘Wie is mevrouw Van Paddenburgh?’
Vledder gebaarde wat ongeduldig voor zich uit. ‘Zover ben ik nog niet. Ik heb haar nog niet gesproken. Volgens de tuinman was zij een vriendin van de oude mevrouw Van der Wheere. Ze kwam vaak ’s middags op bezoek. Dan dronken de beide dames thee, keuvelden wat en speelden een spelletje patience.’ De jonge rechercheur stond geagiteerd van zijn stoel op en smeet zijn ballpoint op het bureau. ‘Wat kan het ons schelen,’ riep hij geëmotioneerd, ‘of een paar keuvelende oude vrouwen ’s middags patience spelen. Dat leidt tot niets. Daar komen we geen steek verder mee. Verdomme, De Cock, we moeten wat doen. En snel. Dit is waarachtig de tweede moord.’
‘Je telt al aardig,’ zei De Cock laconiek.
Vledder zwaaide met beide armen. Blosjes van opwinding stegen naar zijn wangen. ‘Hoe lang moeten we dat laten gaan,’ riep hij wild. ‘Moeten we wachten tot ook André Berenburgh en broer Jerome zijn vermoord?’
De Cock antwoordde niet direct. Hij boog het hoofd en wreef met duim en wijsvinger in de ooghoeken. Het was een vermoeid gebaar.
‘Goed,’ zei hij loom, ‘ga naar beneden naar de telex en geef een bericht aan allen. Opsporing, aanhouding en voorgeleiding verzocht van Jonathan van der Wheere.’
‘Wegens moord?’
De Cock zuchtte. ‘Moord… meermalen gepleegd.’
De Cock boog vormelijk, het hoedje in de hand. ‘Mevrouw Van Paddenburgh?’
‘Ja?’
‘Mijn naam is De Cock… met ceeooceekaa.’ Hij gebaarde opzij. ‘En dat is mijn collega Vledder. Wij zijn van de recherche.’
‘Recherche?’
‘Inderdaad. Wij zijn verbonden aan het politiebureau aan de Warmoesstraat. Wij wilden u graag een paar vragen stellen. Mogen we even binnenkomen?’
Mevrouw Van Paddenburgh knikte. ‘Gaat uw gang,’ zei ze wat schuchter. Ze deed de voordeur verder open en ging de beide rechercheurs voor naar een gezellig ingerichte woonkamer. ‘Neemt u plaats.’ Ze wees naar een paar diepe fauteuils. ‘Zegt u het maar. Waarmee kan ik u van dienst zijn?’
De Cock weifelde even. ‘U kent de oude mevrouw Van der Wheere?’
‘Ja… die ken ik.’
‘U was vanmiddag bij haar op bezoek?’
‘Vanmiddag niet.’
De Cock kuchte. ‘Het is toch wel gebruikelijk dat u haar ’s middags bezoekt?’
Mevrouw Van Paddenburgh keek van De Cock naar Vledder en terug. In haar bruine ogen lag onrust. ‘Hoezo?’ vroeg ze, ‘is er iets?’
De Cock knikte ernstig. ‘We hebben,’ zei hij somber, ‘de oude dame dood in haar bed aangetroffen.’