De Cock en de zorgvuldige moordenaar
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #9
- Год: 2003
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0155-4
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de zorgvuldige moordenaar». Краткое содержание книги:
‘Dat is fi jn,’ reageerde De Cock laconiek.
De commissaris kikte. ‘Onmiddellijk nadat ik het telexbericht had gelezen, heb ik contact opgenomen met de offi cier van justitie. Meester Van Overcinge toonde zich zeer tevreden.’
De Cock keek naar de politiechef. Het gezicht van de commissaris, de toon waarop hij sprak, kwamen hem plotseling onwezenlijk voor, wreed, abstract, als was hij een deel van een andere wereld. Hij had hem willen zeggen dat het gejubel geen grond had, dat het opsporingsbericht van Jonathan van der Wheere niet betekende dat de zaak was geklaard, dat alle vraagstukken waren opgelost. Maar hij wist dat het geen zin had, dat de enthousiaste politiechef al zijn bezwaren met een simpel handgebaar zou wegwuiven. Daarom zei hij: ‘Dank u,’ en liep zonder verder commentaar van hem vandaan. De commissaris keek hem hoofdschuddend na.
‘De commissaris zal jou zijn lof niet onthouden.’
Vledder trok zijn neus op. ‘Wat zal hij mij niet onthouden?’
De Cock glimlachte. ‘Zijn lof. Dat zei hij vanmorgen tegen me. Hij had ons telexbericht gelezen en concludeerde daaruit dat alles volledig was opgelost.’
Vledder schokschouderde. ‘Nou en?’ reageerde hij agressief. ‘Commissaris Buitendam heeft volkomen gelijk. Wat valt er nog te doen? Als Jonathan van der Wheere eenmaal is gearresteerd, hoeft hij alleen nog maar te bekennen.’
De Cock keek zijn jonge collega onderzoekend aan. Hij vroeg zich af of hij schertste, maar het jeugdig gezicht van Vledder stond ernstig. De grijze rechercheur schoof zijn onderlip vooruit. ‘Hij hoeft alleen maar te bekennen,’ herhaalde hij bijna toonloos.
Vledder knikte strak. ‘Precies, zo is het. Ga maar eens mee.’ Hij vatte De Cock bij de arm en leidde hem naar het verhoorkamertje. ‘Ik heb hem hier maar zo lang laten wachten.’ Hij deed de deur met een zwaai open. ‘Mag ik je voorstellen… de heer Van Groenewegen, antiquair.’
De rechercheur keek de man fronsend aan en stak hem aarzelend een hand toe. ‘De Cock…’
‘…met ceeooceekaa,’ vulde Vledder olijk aan.
De antiquair glimlachte beleefd. ‘Van Groenewegen.’
‘U komt ons iets vertellen?’
‘En wat laten zien,’ antwoordde Vledder opgetogen. ‘De heer Van Groenewegen kwam een goed kwartiertje geleden binnenstappen. Hij vroeg naar jou. Jij was er niet. Toen heeft hij het mij laten zien.’
‘Wat?’
De antiquair tastte in een zijzak van zijn colbert. ‘De recherchelijsten waren laat dit keer,’ sprak hij verontschuldigend. ‘Ik heb ze vanmorgen pas binnengekregen. Maar toen ben ik ook onmiddellijk gekomen.’ Hij zette een doosje op tafel en opende het met trillende vingers. ‘Dit moet het zijn.’
De Cock boog zich voorover. ‘Het medaillon!’
De antiquair knikte. ‘Het klopt precies met de omschrijving. Kijkt u maar. Een antiek gouden medaillon met een gegraveerd bloemmotief in een ovaal van robijntjes.’
De Cock keek op. ‘Hoe komt u eraan?’
‘Gekocht.’
‘Waar?’
De heer Van Groenewegen glimlachte wat bedeesd. ‘Ik heb een bescheiden winkeltje in de Reestraat. Antieke sieraden is mijn specialiteit. Men komt van heinde en ver.’
‘Ja ja,’ reageerde De Cock ongeduldig. ‘Van wie heeft u dat medaillon gekocht?’
De heer Van Groenewegen pakte zijn aktetas. ‘Ik heb voor alle zekerheid mijn aankoopregister meegenomen. Het staat op de tweeëntwintigste.’
De Cock nam het register van de antiquair over en bladerde gehaast. Op de 22ste juli gleed zijn vinger langs de rij van inkopen. Ongeveer in het midden van de bladzijde las hij: ‘Medaillon, antiek, goud met robijntjes, gekocht van…’ Hij keek op naar Vledder. ‘…Jonathan van der Wheere,’ zei hij hees. De jonge rechercheur knikte. ‘Het is alles nu wel duidelijk,’ sprak hij ernstig. ‘Het wordt hoog tijd dat we de jacht op broer Jonathan openen.’
De antiquair nam zijn brilletje af. ‘Het was een heel vriendelijk heer,’ interrumpeerde hij, ‘een echte gentleman. Het medaillon was een oud familiestuk, vertelde hij. Het deed hem pijn er afstand van te moeten doen.’
Vledder brieste. Zijn gezicht zag rood. ‘Het had hem pijn moeten doen toen hij het afrukte.’
De antiquair keek hem wat verlegen aan. ‘U bedoelt?’ vroeg hij verward.
De Cock kwam haastig tussenbeide. ‘Zou u hem kunnen herkennen?’
De heer Van Groenewegen staarde voor zich uit. ‘Hij droeg een donkere bril,’ zei hij peinzend. ‘Dat maakt de zaak wat moeilijk.’ Hij glimlachte. ‘Toch, als ik meneer weer zag…’
De Cock boog zich opnieuw over het register.
‘U heeft geen adres vermeld.’
De antiquair maakte een verontschuldigend gebaartje. ‘Meneer had geen adres,’ zei hij. ‘Geen vast adres. Hij woonde dan hier, dan daar.’
De Cock knikte begrijpend. ‘U heeft de aankoop zelf ingeschreven?’
‘Ja, onmiddellijk.’
‘De naam Van der Wheere is goed geschreven. De h in Wheere op de juiste plaats. Kende u die naam of heeft meneer hem gespeld?’
De antiquair schudde het hoofd. ‘Geen van beide. Ik heb de naam overgenomen. Meneer legitimeerde zich met zijn paspoort.’
Rechercheur De Cock speelde met het medaillon, liet het gouden kettinkje in zijn handpalm glijden. Zijn gedachten doolden door een labyrint van feiten, gegevens, aanwijzingen. Het heimelijke pad van een dubbele moord leidde naar Jonathan. Maar wie was Jonathan? Een kille wreker? Een moordende maniak? Wat dreef hem?
Vledder kwam naast hem staan. ‘We zullen zijn contacten moeten afgrazen.’
De Cock grinnikte. ‘Dat lijkt me een prettige bezigheid. Al de vrouwen met wie Jonathan een affaire had…’
Vledder trok een verongelijkt gezicht. ‘Wat moeten we anders? Het is onze enige kans. Wie kan ons verder iets over het doen en laten van die vent vertellen?’
‘Heb je al reacties op ons opsporingsbericht?’
Vledder schudde triest het hoofd. ‘De hotelcontrole meldde dat Jonathan van der Wheere op hun lijsten niet voorkwam. Dat is alles.’
De Cock krabde zich achter in de nek. ‘Een schrale oogst,’ zei hij laconiek.
Vledder klemde zijn lippen op elkaar. ‘We moeten hem vinden,’ riep hij fel. ‘En zo gauw mogelijk. Het is de beste bescherming die wij de anderen kunnen bieden. Ik zal me pas weer prettig voelen, als we hem veilig achter slot en grendel hebben.’ Hij sloeg met zijn vuist op het bureau. ‘Verdomme, die vent moet toch ergens zitten? Hij kan toch niet zomaar van de aardbodem verdwijnen? Wat denk je, zullen we de televisie inschakelen?’
De Cock schudde het hoofd. ‘Daar krijg je de ouwe commissaris nooit warm voor. Zeker niet in deze zaak. Men wil niet zoveel publiciteit rond deze affaire. Denk aan de C.I.H. De naam Van der Wheere is daar te nauw bij betrokken.’
‘Wat moeten we dan?’
De Cock streek langs zijn brede kin. ‘De zaak anoniem activeren?’
‘Anoniem?’
De rechercheur knikte. Hij trok een la open, nam een vel papier en schreef met grote schoolse letters: Waar is Jonathan? Zal de wrekende zoon zijn luguber moordwerk voortzetten? Hij hield het vel schuin omhoog. ‘Wat denk je hiervan?’
Vledder knikte bewonderend. ‘Sensationeel.’
De Cock greep de telefoon. ‘We zullen de jongens van de pers vragen of ze er wat voor voelen.’
‘En dan?’
De Cock grijnsde. ‘Een krantenbericht doet wonderen.’
‘Rechercheur De Cock?’
‘Dat ben ik.’
‘U had belangstelling voor mij?’ De vragen werden kort, koel, bijna hautain gesteld. ‘Ik vernam dat u een paar maal naar mij hebt geïnformeerd.’
De Cock keek de man voor hem geamuseerd aan. ‘Als u mij eens vertelde wie u was?’