Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Miała przy tym pełną świadomość, że nie może tego uniknąć. Był to paradoks, ale jedyną rzeczą, której nie potrafiła mimo niechęci do przelewania krwi, była bezczynność przy świadomości, jakie będą jej konsekwencje. I nie wynikało to z niemożności zignorowania obowiązku czy sprawienia zawodu tym, którzy byli od niej zależni. Wiedziała, że jest zabójcą głównie dlatego, że była w tym naprawdę dobra.

Miała do tego dar — zmysł taktyczny, umysł stratega i talent, którego do tej pory nikomu nie udało się zdefiniować. To właśnie ten talent niejako wymagał, by stała się zabójcą. Obowiązek. Lojalność. Honor. Patriotyzm — można to było nazwać rozmaicie, ale w głębi duszy wiedziała, że stała się tym, kim się stała, nie tylko dlatego że ktoś musiał to robić, ale dlatego że robiła to znacznie lepiej niż większość ludzi.

Znała też swe największe słabości — tendencję do wpadania we wściekłość, nad którą nie zawsze była w stanie zapanować, niezdolność do stanięcia w pół drogi momentami graniczącą z obsesją i skłonność do przemocy. Z kogoś o trochę innym charakterze cechy te uczyniłyby masowego mordercę. Nie była osobą bezpieczną, toteż wiedząc o tym, znalazła podświadomie najlepszy sposób, by zmienić wady w zalety, i poświęciła się obronie ludzi i przekonań, które były dla niej drogie.

Większość ludzi była porządna i uczciwa. Nie święta, bo wtedy trudno byłoby z nimi wytrzymać, ale daleko im było do potworów. Wiedziała to na pewno, gdyż dzięki więzi łączącej ją z Nimitzem miała okazję poznać emocje innych. Z tego co było jej wiadome, nie miał takiej szansy nikt poza nią. I dlatego też wiedziała, że kreatury takie jak te, które w Piekle gwałciły, mordowały i torturowały dla samej przyjemności, wcale nie należały do rzadkości. Ktoś, kto dawno temu na Ziemi powiedział, że wszystko, co jest potrzebne, by zło zatryumfowało, to by dobrzy ludzie nic nie robili, miał rację.

Nie mogła być jedną z tych, którzy pozostali bierni, i nic na to nie była w stanie poradzić. Ktoś musiał sprzeciwić się bezpiekom, komitetom bezpieczeństwa publicznego czy rozmaitym Youngom i Williamom Fitzclarence’om i to samo, co powodowało, że była, kim była, zmuszało ją, by to właśnie ona była tym kimś. A kiedy nocą zjawiali się zabici, mogła stawić im czoło — nie bez żalu czy poczucia winy, ale mogła, gdyż zginęli, bo nie miała innego wyboru jak próbować. A gdyby spróbowała nie zrobić tego i zwalić wszystko na barki kogoś, kto nie miał jej instynktu zabójcy, zginęłoby jeszcze więcej ludzi.

Pozostała więc wierna przełożonym ufającym jej przysiędze oficerskiej i podkomendnym ufającym, że jej umiejętności pozwolą im przeżyć… albo że dzięki nim ich śmierć nie pójdzie na marne.

Dlatego zatwierdzała wyroki śmierci, zamiast zostawić to McKeonowi jako przewodniczącemu składu sędziowskiego. I dlatego, że to ona nakazała rozpoczęcie procesów — nie miała wyjścia, ale nie zmieniało to faktu, że była przez to odpowiedzialna za śmierć skazanych. W porównaniu do drobnego choćby starcia flot ofiar było niewiele — sto pięćdziesiąt osiem jak na razie, ale nie byli to zabici w walce. Z niezbyt zrozumiałych powodów jakoś tak bardziej ciążyli jej sumieniu… I dlatego pewna jej część miała za złość Harriet jej radość. Benson nie napawała się śmiercią oprawców, ale była normalną istotą ludzką i czuła głęboką satysfakcję i zadowolenie, że jej dręczyciele uważający się za wszechmocnych i bezkarnych pomylili się…

Nimitz bleeknął, nie kryjąc niezadowolenia, które też natychmiast dał jej odczuć. Skutecznie wyrwało ją to z zamyślenia i zmusiło do wzięcia się w garść. Musiało być sporo prawdy w starym twierdzeniu, że wszystkiemu winne jest wstawanie w środku nocy — jak człowiek jest niewyspany, to podatniejszy na depresję i czarnowidztwo… Posłała mu milczące przeprosiny i poczuła jego miłość przeganiającą z umysłu mrok. Znał ją lepiej niż ktokolwiek inny, a w pewnych kwestiach lepiej niż ona sama, i wiedział, że zostawiona sama sobie potrafiłaby w określonych sytuacjach zadręczyć się na śmierć wyrzutami sumienia.

— Honor? — spytała zaniepokojona Benson.

— Przepraszam. — Honor uniosła głowę i uśmiechnęła się prawie naturalnie. — Chyba nie jestem jeszcze tak do końca przytomna… właśnie się zapędziłam w psychiczną ślepą uliczkę.

— Nie jesteś jeszcze w odpowiednim wieku, żeby się tak maltretować! — warknęła Benson ostro i uśmiechnęła się, widząc reakcję Honor. — Tak już lepiej, pani admirał!

I parsknęła śmiechem, widząc całkiem zgrabnie udane wściekłe spojrzenie, jakie posłała jej Honor.

Ta wymiana zdań sprawiła, że zniknęła gdzieś uraza do Benson, z czego Honor się ucieszyła. Głupotą bowiem i niesprawiedliwością było mieć pretensje do Harriet, że zachowuje się normalniej i ma mniej problemów ze sobą niż ona. Poza tym na radosny nastrój Benson co najmniej taki sam wpływ jak egzekucje miały efekty starań Fritza Montoyi. Przeprowadził on bowiem cały zestaw testów na niej, na Henrim i na innych mieszkańcach obozu, z którego trafili do Inferno, a zatrutych pseudopyrami. I zdołał wyizolować neurotoksynę odpowiedzialną za zatrucie ośrodka mowy. Okazało się przy okazji, że odkładała się jeszcze w paru innych miejscach systemu nerwowego i potencjalne zagrożenia, jakie tam stwarzała, znacznie bardziej go zaniepokoiły. Nadal zresztą nie do końca ją rozgryzł, ale nie przeszkadzało mu to w wykorzystaniu laboratorium szpitalnego bazy do zaprojektowania nanomechanizmu przeznaczonego do zwalczania tej toksyny. Nanomechy czyściły układ nerwowy i umysł Benson oraz pozostałych od miesiąca i poprawa wymowy była olbrzymia. Benson mówiła teraz prawie tak jak Honor ze sparaliżowaną połową twarzy. Niestety, tej ostatniej Fritz nie był w stanie pomóc — szpital był bowiem zbyt prymitywnie wyposażony, by mógł przeprowadzić wszczep nerwów.