Pamięć Światłości

– To nie ma znaczenia – odparła Elayne. – Tak czy inaczej, Trolloki są tutaj. Musimy być gotowi przetransportować smoki inną drogą! Wyślij rozkaz do Talmanesa i znajdź lorda Tama al’Thora! Niech ludzie z Dwu Rzek będą uzbrojeni i gotowi! Światłości! Kusznicy także. Musimy opóźnić drugą armię w każdy możliwy sposób.

„Bashere” – pomyślała. – „Muszę porozmawiać z Bashere”.

Elayne obróciła Cień Księżyca i ruszyła tak szybko, że aż zakręciło jej się w głowie. Próbowała objąć Źródło, ale to nie zadziałało. Była tak zmęczona, że z trudem trzymała lejce.

Jakimś cudem udało jej się zjechać w dół zbocza, nie spadając z konia. Birgitte ruszyła, by dostarczyć rozkazy. Dobra kobieta. Wjechawszy do obozu, Elayne ujrzała, że toczy się tam kłótnia.

– Nie będę tego słuchał! – wrzeszczał Bashere. – Nie będę stał biernie i pozwalał się obrażać w moim własnym obozie, człowieku! Obiektem jego łajania był nikt inny jak Tam al’Thor. Poważny człowiek z Dwu Rzek popatrzył na Elayne i jego oczy rozszerzyły się, jak gdyby był zdziwiony, że ją tu ujrzał.

– Wasza Wysokość – rzekł Tam. – Mówiono mi, że jesteś wciąż na polu walki. – Zwrócił się do Bashere, który poczerwieniał.

– Nie chciałem, żebyś szedł do niej z…

– Wystarczy! – fuknęła Elayne, wjeżdżając pomiędzy nich na Cieniu Księżyca. Dlaczego spośród wszystkich ludzi to właśnie Tam kłócił się z Bashere?

– Bashere, druga armia Trolloków już prawie tu jest.

– Tak – odrzekł tamten, oddychając głęboko. – Właśnie mi o tym doniesiono. Światłości, to katastrofa, Elayne. Musimy się stąd ewakuować poprzez bramy.

– Siły naszych Krewniaczek w dużej mierze zostały spożytkowane na przedostanie się tutaj, Bashere – odparła Elayne. – Większość z nich przenosi z mocą, która ledwie wystarczyłaby na podgrzanie filiżanki z herbatą, a cóż mówić o postawieniu bramy. „Światłości, a ja nie byłabym w stanie nawet zagrzać herbaty”. Zmusiła się, by mówić stanowczo.

– To była część planu.

– Ja… To prawda – mruknął Bashere. Popatrzył na mapę. – Niech pomyślę. Miasto. Wycofamy się do miasta.

– I damy Pomiotowi Cienia czas, by odpoczął, zgromadził siły i uderzył na nas? – zapytała Elayne. – Oni prawdopodobnie próbują zmusić nas, żebyśmy to właśnie uczynili.

– Nie widzę innego wyboru – odparł Bashere. – Miasto jest naszą jedyną nadzieją.

– Miasto? – prychnął Talmanes. Właśnie pośpiesznie nadszedł, ciężko dysząc. – Nie mówisz chyba o wycofaniu się do miasta?

– Dlaczego nie? – zapytała Elayne.

– Wasza Wysokość, nasza piechota zdołała właśnie otoczyć armię Trolloków! Bestie rzucają się na nasze siły zębami i pazurami! Nie mamy już posiłków, a kawaleria jest wyczerpana. Nigdy nie zdołamy wycofać się z tej walki, nie ponosząc ciężkich strat. A potem niedobitki, które schronią się w mieście, będą tkwiły w pułapce pomiędzy dwiema armiami Cienia.

– Światłości – wyszeptała Elayne. – Jest tak, jakby to zaplanowali.

– Sądzę, że to właśnie zrobili – powiedział cicho Tam.

– Nie tym razem!!! – ryknął Bashere. Nie przypominał samego siebie, choć Elayne wiedziała, że Saldaeanie potrafią nagle wpadać w gniew. Bashere wydawał się niemal innym człowiekiem. Jego żona podeszła do niego i stanęła obok, założywszy ręce na piersiach. Oboje stali twarzą w twarz z Tamem.

– Powiedz, co myślisz, Tam – odezwała się Elayne.

– Ja… – zaczął Bashere, lecz Elayne uniosła rękę.

– On wiedział, Wasza Wysokość – rzekł Tam cicho. – To jedyne wyjaśnienie, jakie ma sens. Nie wysłał Aielów na zwiad.

– Co? – odparła Elayne. – Oczywiście, że wysłał. Czytałam ich raporty.

– Były fałszywe. Albo przynajmniej manipulowane – ciągnął Tam. – Rozmawiałem z Baelem. Powiedział, że żaden z jego Aielów nie został wysłany na zwiad w ciągu ostatnich dni naszego marszu. Bael powiedział, że myślał, iż to moi ludzie się tym zajmowali, ale tak nie było. Rozmawiałem z Argandą, który sądził, że zwiadu dokonywały Białe Płaszcze, lecz Galad oświadczył, że robił to Legion.

– To nie my – powiedział Talmanes, marszcząc brwi. – Żaden z moich ludzi nie dokonywał zwiadu.

Wszystkie oczy zwróciły się na Bashere.

– Kto – zapytała Elayne – miał pieczę nad naszymi tyłami?

– Ja… – Podniósł wzrok, znowu płonąc gniewem. – Przechowałem te raporty! Pokazywałem ci je i zyskały twą akceptację!

– Wszystko to zbyt doskonałe – zauważyła Elayne. Dokładnie pośrodku pleców poczuła nagły, przeszywający dreszcz. Płynął w dół jej ciała niczym fala lodowatego wiatru, który czuła w żyłach. Zostali złapani w idealną pułapkę. Przenoszący byli wyczerpani do granic wytrzymałości, żołnierze zajęci wyrównaną walką, a druga wroga armia nadeszła potajemnie i znajdowała się o dzień drogi bliżej niż tam, gdzie miała się znajdować według fałszywych raportów…