Pamięć Światłości

– Mat? – wyjąkała Egwene.

Pomachał jej niepewnie, zawstydzony.

„Światłości” – pomyślała. – „W co on się wplątał?” Błyskawicznie zlustrowała wszystkie swe plany. Mat udawał szlachetnie urodzonego Seanchana. Musieli nie wiedzieć, kim naprawdę był. Czy mogłaby coś zrobić, by go ochronić?

– Podejdź – rzekła Fortuona.

– Ten człowiek nie jest… – zaczęła Egwene, ale Fortuona przerwała jej.

– Knotai – rzuciła – czy wiedziałeś, że ta kobieta jest zbiegłą damane? Jak rozumiem, znałeś ją jako dziecko.

– Wiesz, kim on jest? – zapytała Egwene.

– Oczywiście, że wiem – odparła Fortuona. – Nazywa się Knotai, a niegdyś Matrim Cauthon. Nie myśl, że służy tobie, marath’damane, choć dorastaliście razem. Teraz jest Księciem Kruków, którą to pozycję zyskał, poślubiwszy mnie. Służy Seanchanom, Kryształowemu Tronowi, Imperatorowej.

– Niechaj żyje wiecznie – rzekł Mat. – Witaj, Egwene. Dobrze słyszeć, że uciekłaś tym Sharanom. Jak tam Biała Wieża? Wciąż… jest biała, jak sądzę?

Egwene przeniosła spojrzenie z Mata na seanchańską Imperatorową. A potem znowu na niego. Wreszcie, niezdolna, by uczynić cokolwiek innego, wybuchnęła śmiechem.

– Poślubiłaś Matrima Cauthona?

– Tak przepowiedziały znaki – odparła Fortuona.

– Znalazłaś się zbyt blisko ta’veren – powiedziała Egwene – i Wzór z nim cię związał!

– Głupie przesądy – prychnęła Fortuona.

Egwene popatrzyła na Mata.

– Bycie ta’veren nigdy nie dało mi wiele – wyjaśnił kwaśno Mat. – Jak przypuszczam, powinienem być wdzięczny Wzorcowi, że nie zawlókł mnie na Shayol Ghul. Małe błogosławieństwo, naprawdę.

– Nie odpowiedziałeś na moje pytanie, Knotai – powiedziała Fortuona. – Czy wiedziałeś, że ta kobieta jest zbiegłą damane? Jeśli tak, to dlaczego mi o tym nie powiedziałeś?

– Nie bardzo o tym myślałem – wyznał Mat. – Nie była nią przez długi czas, Tuon.

– Porozmawiamy o tym przy innej okazji – mruknęła Fortuona. – Nie będzie to przyjemna rozmowa. – Zwróciła się do Egwene. – Rozmowa z byłą damane nie jest tym samym, czym rozmowa z dopiero co pojmaną albo z taką, która zawsze była wolna. Wieści o tym wydarzeniu wnet się rozejdą. Dostarczyłaś mi… niedogodności.

Egwene spojrzała na Fortuonę skonfundowana. Światłości! Ci ludzie chyba zupełnie postradali rozum.

– W jakim celu nalegałaś na to spotkanie? Smok Odrodzony mówił, iż wesprzesz naszą walkę. Pomóż nam zatem.

– Chciałam się z tobą spotkać – odrzekła Fortuona. – Jesteś moim przeciwieństwem. Zgodziłam się dołączyć do paktu oferowanego przez Smoka. Ale pod pewnymi warunkami.

„Och, Światłości, Rand” – pomyślała Egwene. – „Co ty im obiecałeś?” Spięła się.

– Wraz ze zgodą na przystąpienie do walki – zaczęła Fortuona – otrzymam potwierdzenie suwerenności granic w postaci takiej, w jakiej są uwidocznione na mapach. Nie będziemy wymuszać posłuszeństwa na marath’damane poza tymi, które naruszają nasze granice.

– A te granice to? – zapytała Egwene.

– Takie, jak to obecnie widać na mapach, tak jak już…

– Ujmij to precyzyjniej – nalegała Egwene. – Powiedz mi to swoimi słowami, kobieto. Jakie granice?

Fortuona zacięła usta. Co oczywiste, nie była przyzwyczajona do tego, że ktoś jej przerywa.

– Kontrolujemy Altarę, Amadicię, Tarabon i Równinę Almoth.

– Tremalking – rzekła Egwene. – Chcesz posiąść Tremalking i inne wyspy Ludu Morza?

– Nie wymieniłam ich, bo nie znajdują się na twoich ziemiach, lecz na morzu. To nie twoja sprawa. Poza tym nie były one częścią układu ze Smokiem Odrodzonym. Nie wspominał o tym.

– Miał mnóstwo spraw na głowie. Tremalking będzie częścią układu ze mną.

– Nie byłam świadoma, że zawieramy taki układ – rzekła spokojnie Fortuona. – Potrzebujesz naszego udziału w walce. Możemy stąd odejść w jednej chwili, jeśli tylko to rozkażę. Jak sobie poradzisz z wrogą armią bez naszej pomocy, o którą mnie niedawno błagałaś?

„Błagałam?” – pomyślała Egwene.

– Czy zdajesz sobie sprawę, co się zdarzy, jeśli przegramy tę batalię? Czarny zniszczy Koło, zabije Wielkiego Węża i wszystko się skończy. A to i tak, jeśli będziemy mieli szczęście. Jeśli nie będziemy go mieli, Czarny zmieni świat zgodnie ze swoją szaloną wizją. Wszyscy ludzie będą od niego zależni w wieczności pełnej cierpienia, ujarzmienia i dręczenia.

– Jestem tego świadoma – odrzekła Fortuona. – Zachowujesz się tak, jakby ta konkretna bitwa… tutaj, na tym polu… była rozstrzygająca.

– Jeśli moja armia miałaby zostać zniszczona – powiedziała Egwene – nasz cały wysiłek pójdzie na marne. Wszystko może zależeć od tego, co się tu wydarzy.