Гары Потэр і Рэліквіі Смерці

Гары на імгненне быццам пагрузіўся ў стары начны кашмар: яму здавалася, што ён стаіць на каленах перад целам Дамблдора, хоць на самай справе перад ім было далікатнае цельца, якое скурчылася ў траве, працятае срэбным кінжалам Белатрысы. Гары ўсё яшчэ паўтараў: “Добі… Добі…”, хоць ён ведаў, што эльф знаходзіўся там, адкуль няма звароту.

Прыкладна праз хвіліну, ён усвядоміў, што яны, нарэшце, прыбылі ў патрэбнае месца… Біл і Флёр, Дын і Луна атачылі яго. Ён ўсё яшчэ стаяў на каленах каля эльфа.

— Герміёна, — раптам спытаў Гары. — Дзе яна?

— Рон адвёў яе ў хату, — адказаў Біл. — З ёй усё будзе добра.

Гары зноў паглядзеў на Добі. Ён працягнуў руку, і выцягнуў вострае лязо з грудзей эльфа, пасля гэтага зняў з сябе куртку, і накрыў ёю цела, як коўдрай.

Дзесьці непадалёк марскія хвалі разбіваліся аб скалы. Гары прыслухваўся да гэтых гукаў, а ў гэты час астатнія абмяркоўвалі справы, якія не цікавілі яго зараз, прымалі нейкія рашэнні… Дын аднёс параненага Грыпхука ў хату, Флёр рушыла ўслед за ім… Потым Біл прапанаваў пахаваць Добі. Гары пагадзіўся, толкам не разумеючы, пра што ён кажа. Ён паглядзеў на худзенькае цельца і яго шнар пачаткаў паколваць і гарэць. Нейкай часткай сваёй прытомнасці, нібы гледзячы ў зваротны бок тэлескопа, дзесьці ў аддаленні, ён убачыў, як Вальдэморт карае пакінутых у Асабняку Малфоеў.

Боль, прычынены смерцю Добі, прытупіў ўспрыманне Гары, і жахлівы гнеў Цёмнага Лорда здаваўся яму толькі адгалоскам шторму, які даносіўся з іншага боку велізарнага спакойнага акіяна.

— Я жадаю зрабіць гэта, як патрэбна, — былі першыя ўсвядомленыя словы Гары. — Без дапамогі магіі. У вас ёсць рыдлёўка?

Біл паказаў яму месца ў канцы саду, паміж кустамі, і амаль адразу Гары прыняўся рыць магілу, сам. Ён капаў амаль з апантанасцю, атрымліваючы асалоду ад фізічнай працай, упіваючыся яго нечараўнічасцю, і кожная кропля поту, і кожны мазоль былі нібы данінай эльфу, які выратаваў іх жыцці.

Яго шнар гарэў, але ён кіраваў болем, ён адчуваў яго, але быў аддзелены ад яго. Ён нарэшце навучыўся таму, чаму Дамблдор жадаў, каб навучыў яго Снэйп: кантраляваць сваю прытомнасць, зачыняць яе ад Вальдэморта. Гэтак жа як Вальдэморт не мог авалодаць прытомнасцю Гары, калі той скарбіў па Сірыюсе, так і зараз яго думкі не маглі пранікаць у мозг Гары, пакуль ён сумаваў па Добі. Боль згубы быццам адганяла Вальдэморта, хоць, Дамблдор, вядома, назваў бы гэта каханнем.

Не звяртаючы ўвагі на боль у шнары, Гары працягваў капаць, усё глыбей і глыбей уразаючыся ў цвёрдую, халодную зямлю, топячы сваё гора ў поце. У цемры, акружаны толькі гукам свайго ўласнага дыхання і шумам хваль, Гары думаў пра тое, што здарылася ў Малфоеў, успамінаў, што чуў, і да яго прыйшло разуменне, нібы прамень святла які атачаў яго ў цемры…

Выразны рытм яго рухаў адмяраў час ва ўнісон з яго думкамі.

Рэліквіі... Хоркруксы... Рэліквіі... Хоркруксы... усё гэта больш не спальвала яго знутры з такой звышнатуральнай, вар’яцкай нудой. Страта і страх нібы загасілі гэта ў ім. Ён адчуваў, быццам ачуўся ад глыбокага сну.

Гары ўсё глыбей і глыбей апускаўся ў магілу. Ён ведаў, дзе быў Вальдэморт сёння, каго і завошта ён забіў у самой верхняй вязніцы Нурменгарда…

Ён падумаў пра Галахвоста, які памер з-за мімалётнага пробліску літасці. Дамблдор прадбачыў гэта… Што яшчэ было яму вядома?

Гары страціў рахунак часу. Ён заўважыў толькі, што трохі пасвятлела, калі падышлі Рон і Дын.

— Як Герміёна?

— Лепей, — адказаў Рон. — Флёр прыглядае за ёй.

Гары ўжо падрыхтаваў адказ на пытанне, чаму ён не захацеў зрабіць магілу адным узмахам палачкі, але ён яму не спатрэбіўся. Яны заскочылі ў яму са сваімі рыдлёўкамі, і ўтрох яны працягнулі капаць, пакуль магіла не дасягнула падыходных памераў.

Гары паўтульней загарнуў эльфа ў сваю куртку. Рон сеў на бок магілы, зняў шкарпэткі і чаравікі, і надзеў іх на босыя ногі эльфа. Дын дастаў ваўняны капялюшык, які Гары акуратна надзеў на галаву Добі, нацягнуўшы на вушы эльфа, якія нагадвалі крылы кажана...

— Трэба закрыць яму вочы.

Гары не чуў, як у цемры падышлі астатнія. Біл быў усё яшчэ ў дарожнай мантыі, Флёр — у вялікім белым фартуху, з кішэні якога віднелася бутэлечка, і Гары здагадаўся, што гэта быў Косткарос. Апранутая ў нечую мантыю Герміёна была вельмі бледная і з працай стаяла на нагах. Рон абняў яе, калі яна падышла да яго. Луна у плашчы Флёр прысела на кукішкі і, акуратна дакранаючыся кончыкамі пальцаў павекаў эльфа, апусціла іх.