Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Ну вось, — мякка сказала яна, — зараз ён можа спаць.
Гары паклаў эльфа ў магілу, уладкаваўшы яго рукі і ногі так, быццам той адпачывае, затым вылез і ў апошні раз паглядзеў на маленькае цела. Ён з усіх сіл стрымліваўся, каб не заплакаць, успамінаючы пахаванні Дамблдора, шэрагі залатых крэслаў, Міністра Магіі ў першым шэрагу, пералік заслуг дырэктара і веліч белай мармуровай магільні. Ён адчуваў, што Добі заслугоўвае такіх жа раскошных пахаванняў, але эльф ляжаў тут паміж кустамі, у няўмела выкапанай магіле.
— Пэўна, трэба нешта сказаць, — вымавіла Луна. — Я пачну, добра?
Усё глядзелі на яе, пакуль яна казала, звяртаючыся да мёртвага эльфа на дні магілы:
— Дзякуй табе, Добі, за тое, што выратаваў мяне з таго склепа. Несправядліва, што ты памёр, быўшы такім добрым і адважным. Я заўсёды буду памятаць, што ты зрабіў для нас. Спадзяюся, цяпер ты шчаслівы.
Яна звярнулася і чакаючы паглядзела на Рона, які адкашляўся і вымавіў сеўшым голасам:
— Так, дзякуй, Добі.
— Дзякуй — прамармытаў Дын.
— Бывай, Добі, — вымавіў ён — гэта было ўсё, на што ён быў здольны, але Луна і так усё сказала за яго.
Біл падняў палачку і куча зямлі каля магілы паднялася ў паветра і мякка звалілася ў яе, утварыўшы маленькі, чырванаваты ўзгорак.
— Вы не супраць, калі я затрымаюся тут ненадоўга? — спытаў Гары астатніх.
Яму шапталі нейкія словы, але ён не разумеў іх сэнсу, хтосьці злёгеньку папляскаў яго па спіне, і затым усё павольна пайшлі ў хату, пакінуўшы Гары сам-насам з эльфам.
Ён агледзеўся — агароджа кветніка была выкладзеная з гладкіх белых камянёў, адшліфаванымі морам. Ён падняў адзін з самых буйных і паклаў яго, туды, дзе знаходзілася галава Добі. Ён палез у кішэнь за палачкай, там іх было дзве. Ён ніяк не мог успомніць, каму яны прыналежаць. Здаецца, ён вырваў іх з нечых рук. Ён абраў тую, што была карацей, якая лепш легла ў яго руку, і паказаў ёю на камень.
Павольна, падпарадкоўваючыся яго шэпту, глыбокія надрэзы з’яўляліся на камяні. Ён ведаў, што Герміёна зрабіла б гэта акуратней і, магчыма, хутчэй, але ён жадаў напісаць гэта сам гэтак жа, як сам жадаў вырыць магілу. Калі Гары падняўся на ногі, надпіс на камені абвяшчаў — "Тут пахаваны Добі, вольны эльф".
Гары разглядаў сваю працу яшчэ некалькі секунд, затым пайшоў прочкі. Яго шнар усё яшчэ паколвала, а ў галаве раіліся думкі, якія прыйшлі яму на розум, пакуль ён капаў магілу. Ідэя, якая нарадзілася ў цемры, была гэтак жа павабная, як і рызыкоўная.
Калі ён увайшоў у хату, усё сядзелі ў гасцінай, усеагульная ўвага была звернута на Біла, які гаварыў. Гэта быў светлы, утульны пакой, у каміне якога ярка палаў невялікі агонь. Гары не захацеў пэцкаць дыван, таму застаўся стаяць у дзвярах.
— Слава богу, Джыні на вакацыях, калі б яна была зараз у Хогвартсу, яны б схапілі б яе да таго, як мы яе забралі. Зараз мы ведаем, што яна ў бяспецы.
Ён абгарнуўся і ўбачыў Гары.
— Я забраў усіх з Нары, — растлумачыў ён, — Перавёз іх да Мюрыэль. Пажыральнікі Смерці ведаюць, што Рон з табой, і цяпер яны жадаюць знішчыць усю сям’ю — не перапрошвай, — дадаў Біл, убачыўшы выраз твару Гары. — Гэта заўсёды было толькі пытаннем часу — бацька казаў гэта ўжо на працягу апошніх некалькіх месяцаў. Мы з’яўляемся самой вялікай сям’ёй здраднікаў крыві.
— Як яны абароненыя? — спытаў Гары.
— Заклёнам Пэўнасці. Бацька — захавальнік тайны. На гэтую хату таксама дзейнічае гэты заклён. Тут захавальнік тайны — я. Ніхто з нас не можа хадзіць на працу, але наўрад ці гэта найважнейшае зараз. Як толькі Алівандэру і Грыпхуку стане лепш, мы перавязем іх да Мюрыэль, як і астатніх. Тут не вельмі шмат пакояў, а ў яе звышдастаткова. Ногі Грыпхука аднаўляюцца. Флёр дала яму Косткарос, мы зможам перавезці іх праз гадзіну або…
— Не, — сказаў Гары. Біл выглядаў здзіўленым. — Яны абодва патрэбныя мне тут. Мне трэба пагаварыць з імі. Гэта важна.
Ён пачуў у сваім голасе ўладарнасць і перакананасць, уласцівыя чалавеку, які рашыў ажыццявіць сваю задуму, задума, якая прыйшла да Гары, калі ён капаў дол Добі. Усё звярнулі да яго збянтэжаныя твары.
— Я вымыю рукі, — сказаў Гары Білу, гледзячы на свае далоні — усё ў брудзе і крыві Добі. — Затым мне адразу трэба будзе ўбачыць іх.
Ён увайшоў у маленькую кухню і схіліўся над ракавінай пад акном з выглядам на мора. Світанак з’яўляўся з-за гарызонту, афарбоўваючы яго ў перламутрава-чырвоныя і залатыя тоны. Гары мыў рукі, вынікаючы за чарадой думак, якія дашлі яму ў галаву ў цёмным садзе…