Вужык. Голуб на плячы. Дак
- Автор: Бароўскі Анатоль
- Год: 2012
- Язык: белорусский
- Год: Палесдрук
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Вужык. Голуб на плячы. Дак». Краткое содержание книги:
Чаму мяне захапіў той дзівосны край, і сам не ведаю, але прыцягваў ён мяне кожны дзень з новай і неадольнай сілай…
Стаяў за мальбертам тры гадзіны, пяць, восем…Зваліўся на канапу недзе пад раніцу. Нават да выключальніка рука не дацягнуўся – так і заснуў з запаленым святлом, не распранаючыся, апаражніўшы за ўвесь час працы каля мальберта дзве пляшкі сухога малдаўскага віна…Стома была жаданай і прыемнай, таму і сон быў мой глыбокі і моцны. Снілася, што гуляў па беразе Японскага мора разам з Саямам, а на плячы ў мяне сядзела аператар Мухіко і, жмурачыся ад сонца, грэлася на цёплых промнях, напявала напаўголаса нейкую, толькі ёй адной і зразумелую, песеньку...
І яшчэ сем сутак я чакаў Мухіко. І зразумеў, што яе напаткала бяда.
“Значыць, не ўбераглася, – шкадаваў яе. – Значыць, Саяма нешта не разлічыў, адпраўляючы яе ў зваротны шлях…”
“ І няпраўда твая, і як толькі ты мог пра такое падумаць? – абурылася госця, пачуўшы мой скрушны голас і мае перажыванні. – Я ж тут ужо… З ночы тут.” “А дзе ж ты столькі прападала?! – я павысіў ужо, здаецца, на яе голас, каб суняць свае перажыванні. – Адкажы мне, Мухіко?”
“Гісторыя банальная, але і не смешная. Схавалася аднаму прыдурку ў чамадан, каб адпачыць, гэта ў самалёце – паміж Менскам і Гомелем, – прызнавалася і вінавацілася аператар, – а ён зачыніў мяне на ўсе замкі. А адкрыў вечка толькі тады, як спатрэбілася яму ўзяць неабходныя рэчы… Сама вінаватая. Прытупілася пільнасць, Ну ды ладна. Ты тут як без мяне?”
“Нудзіўся без цябе і перажываў, што выправіў цябе ў такі далёкі шлях.”
“Дарэмна перажываў. Я ў парадку”,
“А дзе ты цяпер?”
“На люстры адпачываю. Хочаш паглядзець на мяне зблізку?”
“Хачу”.
Мухіко пакінула люстру, зляцела ўніз. Села на рукаў сарочкі. Пашавяліла крыламі, пакруціла вачыма і – знікла.
“Я не знікла, я злілася з колерам сарочкі, – патлумачыла муха. – Саяма так пастараўся, каб я была няўлоўнай, каб мне нішто не пагражала. Пакладзі на стол чысты аркуш паперы – і ты лепей разгледзіш мяне…”
На паперы і сапраўды стала яе лепш бачна. Але я не заўважыў асаблівых пераменаў – на ёй не было нічога пабочнага, што магло б кінуцца ў вочы. Хіба што паміж вачэй свяцілася ледзь прыкметная кропачка – зялёнага колеру.
“У гэтай мініяцюрнай кропачцы і закладзена ўсё начынне, – патлумачыла зноў разведчыца-падарожніца на ніве адраджэння, пакруцілася на адным месцы, як патанцавала. – Там і відэакамера і мікрафоны, і ўсё астатняе… Ды ты і сам усё зразумееш.”
“Цікава…”
“Вось і я кажу, што цікава… Прачытаеш мне сёння, Антон, на ноч пра камара і муху, што прыдумаў Максім?”
“Прачытаю, абавязкова… Ты скажы мне, як там было ў Японіі?”
“Дужа цікава. Пакуль ляжала пад час рэабілітацыі, то і паспела вывучыць японскую мову. Цяжкавата было, але нічога. Не складаней, чым кітайская…”
“А што – ты і кітайскую ведаеш?”
“Што ж тут дзіўнага? Чаму ты так здзіўляешся? Як жа я буду размаўляць з людзьмі, калі лёс закіне мяне ў далёкія краіны?”
“Пра тое я і не падумаў, – прамовіў сур’ёзна, каб не пакрыўдзіць падарожніцу, – сапраўды існуе праблема яднання і ўзаемаразумення…”
“Антон, а хто мне будзе выплачваць камандзіровачныя? Я ж столькі сутак галадала – і макавага зярнятка ў роце не было…”
“У якой валюце жадаеш атрымаць? – мяне разбіраў смех, але я не выдаваў сябе. – У далярах ці зайчыкамі?...”
“У салодкай валюце… Хаця б сіропчыкам якім пачаставаў мяне, га?”
Жарт мой быў няўдалы. Я ўстаў, адчыніў халадзільнік і ўзяў бутэльку з сіропам.
Капнуў колькі кропель на паперу і занёс на люстру.
У пакоі стала ціха.Нішто больш не парушала мой спакой.
Злавіў сябе нечакана на тым, што мною авалодала жаданне пачуць голас бібліятэкаркі Таццяны. Накруціў на дыску патрэбныя лічбы, слухаў доўгія поклічныя гудкі.
– Алё, слухаю вас!
– То я, Таццяна. Добры дзень. Захацелася пачуць цябе. Які маеш настрой?
– Працоўны. Шмат клопатаў, шмат інструкцый дасылаюць нам – быццам бы не ведаем, як трэба весці сваю ж працу.
“Мусіць, не спытае, калі я праведаю яе, хаця па голасе можна здагадацца, што чакае, калі сам прапаную сустрэчу…”
– І я ўвесь у працы. Таму і не прыязджаў. Але на тым тыдні, на пачатку яго, хацеў бы праведаць цябе. Калі што не перашкодзіць.
– Няхай ніхто не перашкодзіць.
– Няхай. Тады – цалую.