Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Добра! — крыкнуў ён і кінуў палачку на падлогу ў сваіх ног, Рон таксама апусціў палачку. Абодва паднялі рукі на ўзроўні плечаў.
— Добра! — зласліва сказала яна. — Драка, паднімі іх! Цёмны Лорд набліжаецца, Гары Потэр! Набліжаецца твая смерць!
Гары і без таго гэта ведаў. Яго шнар раздзіраўся ад болю, і ён адчуваў, як Вальдэморт ляціць па небе над цёмным бурлівым морам аднекуль здалёку. Хутка ён будзе досыць блізка, каб апарыяваць. Выхаду Гары не бачыў.
— А цяпер, — мякка сказала Белатрыса, калі Драка спяшаўся да яе з палачкамі. — Цысі, я думаю, мы павінны зноў звязаць гэтых маленькіх герояў, а Грэйбэк пакуль падбае аб міс Грэнджэр. Упэўненая, Цёмны Лорд не пашкадуе для цябе дзяўчынку пасля таго, што ты здзейсніў сёння вечарам.
Пры апошніх словах над галовамі прычуўся незвычайны скрэжэшчушы гук. Усё паглядзелі наверх, і як раз своечасова, таму што ў гэты момант крыштальная люстра задрыжала і затым са злавесным рыпаннем і звонам пачала падаць уніз. Белатрыса стаяла прама пад ёй. Кінуўшы Герміёну, яна закрычала і адскочыла ў бок. Люстра абрынулася ўніз грудай крышталя і ланцугоў прама на Герміёну і гобліна, які усё яшчэ сціскаў у руцэ меч Грыфіндора. Зіготкія аскепкі шкла пырснулі ў розныя бакі. Драка сагнуўся напалову, прыціскаючы далоні да скрываўленага твару.
Рон кінуўся да Герміёны і стаў здабываць яе з-пад абломкаў, а Гары вырашыў рызыкнуць: ён пераскочыў праз крэсла і вырваў усё тры палачкі з рук Драка. Накіраваўшы іх на Грэйбэка, ён закрычаў:
— Ступефай!
Пярэваратня падкінула ўверх ад патроенага заклёну, ён падляцеў да столі і затым паваліўся на падлогу.
Пакуль Нарцыса адцягвала Драка ў бок, каб ён не папакутаваў яшчэ больш, Белатрыса ўскочыла на ногі, размахваючы срэбным нажом, яе валасы пры гэтым развіваліся. Нарцыса ж накіравала сваю палачку ў дзвярны праём.
— Добі! — закрычала яна, і нават Белатрыса застыгла на месцы. — Ты! Гэта ты абрынуў люстру?..
Малюсенькі эльф подбегам убег у пакой, наставіўшы палец на былую гаспадыню.
— Вы не павінны прычыняць боль Гары Потэру, — прапішчаў ён.
— Забі яго, Цысі! — залямантавала Белатрыса, але ізноў раздаўся скрыгат, і палачка Нарцысы ўскінулася ў паветра і прызямлілася ў процілеглай частцы пакоя.
— Ты брудная маленькая малпа! — закрычала Белатрыса. — Як ты смееш датыкацца да палачкі ведзьмы? Як ты смееш кідаць выклік сваім гаспадарам?
— У Добі няма гаспадара! — завішчаў эльф. — Добі — вольны эльф, і Добі прыйшоў выратаваць Гары Потэра і яго сяброў!
Боль у шнары асляпляла Гары. Смутна ён разумеў, што ад прыбыцця Вальдэморта яго адлучаюць секунды.
— Рон, лаві — і БЯЖЫ! — закрычаў ён, кідаючы адну з палачак сябру; потым ён нагнуўся, каб выцягнуць Грыпхука з-пад люстры. Перакінуўшы гобліна, які стагнаў і усё яшчэ дужа трымаў меч, праз плячо, Гары схапіў за руку Добі і закруціўся на месцы, апарыруя.
Апускаючыся ў цемру, апошняе, што ён убачыў у гасцінай, — гэта бледныя, застылыя на месцы фігуры Нарцысы і Дракы, руды пошуг шавялюры Рона і размытую палоску срэбра якое ляцела, нож, які шпурнула Белатрыса, ляцеў праз увесь пакой туды, дзе знікаў Гары…
Біл і Флёр… Катэдж Шэл… Біл і Флёр…
Ён праваліўся ў невядомасць. Усё, што ён мог рабіць, — гэта паўтараць назву месца прызначэння, і спадзявацца, што гэтага досыць, каб туды дабрацца. Яму не давала супакою боль у шнары, цяжар гобліна ціснуў на плечы, а лязо мяча Грыфіндора білася аб спіну. Ён адчуў, як тузанулася рука Добі у яго руцэ. Ён вырашыў, што, мабыць, эльф спрабуе кіраваць апарацыяй, каб яны перамясціліся ў правільным кірунку, і сціснуў яго пальцы, даючы зразумець, што ўсё ідзе нармалёва…
Затым яны прызямліліся на цвёрдую зямлю, у паветры адчуваўся салёны пах. Гары зваліўся на калены і, кінуўшы руку Добі, паспрабаваў як мага асцярожней пакласці на зямлю гобліна.
— Вы ў парадку? — спытаў ён, але Грыпхук толькі прахныкаў у адказ.
Гары бегла агледзеўся ў цемры. Непадалёк на фоне шырокага зорнага неба віднелася хата, поруч якой, як яму здалося, ён заўважыў нейкі рух.
— Добі, гэта Катэдж Шэл? — шэптам спытаў Гары, дужа сціскаючы ў руках дзве палачкі, якія ён захапіў з хаты Малфоеў, гатовы ваяваць, калі спатрэбіцца.
— Гэта ж тое самае месца? Добі?
Ён агледзеўся. Маленькі эльф стаяў у некалькіх кроках ад яго.
— ДОБІ!
Эльф злёгку хістаўся, у яго велізарных блішчалых вачах адлюстроўваліся зоркі
Яны абодва, Гары і эльф, паглядзелі ўніз на срэбную дзяржальню нажа, якая тырчала ў грудзях эльфа.
— Добі… не… ДАПАМАЖЫЦЕ! — прагукаў Гары, звярнуўшыся да хаты, да людзей, якія перасоўваюцца поруч яго. — ДАПАМАЖЫЦЕ!