Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Jamesa MacGuinessa brakowało Honor bardziej niż zwykle, gdy się ubierała. Brak ręki utrudniał tę czynność zawsze, natomiast gdy próbowała się spieszyć, robiło się jeszcze gorzej. Wkurzało ją to błyskawicznie i mimo świadomości błędu próbowała spieszyć się jeszcze bardziej, docierając w pewnym momencie do granicy absurdu.

Nimitz zawsze przyglądał się temu z dużym rozbawieniem, czego zresztą nawet nie próbował ukryć. Tym razem też tak było i w końcu pogroziła mu pięścią, po czym wróciła do ubierania się już znacznie spokojniej. Wiedziała, że LaFollet na pewno, a inni prawdopodobnie uważali, iż głupio postępuje, nie wybierając sobie stewarda z grona byłych jeńców. McKeon na pewno też tak sądził, ale w jego przypadku było to spowodowane nadopiekuńczością (przynajmniej w jej ocenie). Wiedziała też, że większość ewentualnych kandydatów nie miałaby nic przeciwko zostaniu jej stewardem.

Jednak nie zdecydowała się na to. I nawet doprowadzające do szału zapinanie jedną ręką guzików nic w jej podejściu nie zmieniło. Za te guziki odpowiedzialny był Dessouix, który po długiej dyskusji z LaFolletem uparł się przy nich w imię autentyzmu. Ponieważ nie postawiła sprawy na ostrzu noża, musiała się męczyć. Ale to jedynie utwierdzało ją w postanowieniu, by nie mieć stewarda.

A głównym powodem tego uporu był kontradmirał Styles. Nadal oczywiście święcie przekonany, że bezprawnie pozbawiła go dowodzenia i władzy. A jakkolwiek złym taktykiem by był (o strategii nawet nie wspominając), w kwestii wojny biurokratycznej okazał się urodzonym geniuszem. Podejrzewała, że jej pierwotna ocena, że jest on dupa nie taktyk, była przesadnie pochlebna, a podejrzenie to pogłębiało się z każdą wygłoszoną przez niego opinią. Za to w wojnie podjazdowej administracyjno-papierkowej okazał się uzdolniony nad podziw.

Honor przypominał nieodparcie roślinę, którą pierwsi koloniści graysońscy przywieźli z Ziemi z powodów, których ich potomkowie nijak nie byli w stanie pojąć. Nazywała się perz i pleniła się, fakt, bez pomocy, ale za to pozbyć się jej było niezwykle trudno; a rozrastała się tak, że dławiła każdą roślinę, jeśli nie była ona co najmniej krzakiem. Opis do Stylesa pasował jak ulał.

Co najmniej raz w tygodniu miała nieodpartą ochotę sprowadzić go do właściwej pozycji raz a dobrze, a fakt, że był pyskatym tchórzem, jedynie tę chęć potęgował. Mitygowała się, bo drugi raz nie odważył się tak jawnie podważyć jej autorytetu. Za to doskonale, jak to określił McKeon, „brał ją na wymacanie”, co najdobitniej świadczyło, że nie zrezygnował. Nigdy nie próbował powtórnie dyskutować w jakiejkolwiek kwestii, ale z podziwu godną pomysłowością wynajdował wciąż nowe powody, by podważać jej decyzje czy oceny. Albo nie wierzył, że Honor jest zdolna go zniszczyć, albo też był tak głupi, że nie zdawał sobie sprawy, co mu grozi. Niezależnie od tego jak wyglądała prawda, udowodnił, że potrafi uczyć się tylko jednej rzeczy przy jednej okazji i że jest niezwykle skuteczny w doprowadzaniu jej do wściekłości. Czego Honor serdecznie nienawidziła.