Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Poza tym istniały też inne powody, dla których zrezygnowała ze stewarda. Jednym z nich było to, że po prostu czułaby się głupio. Nie wątpiła, że większość jeńców uznałaby, że steward jej się należy, ale nie miała zamiaru stwarzać między sobą a nimi dodatkowych barier. Nie chciała izolować się od ludzi, którzy zależeli od jej dowodzenia, i już to, że musiała skorzystać z admiralskiego stopnia, żeby utrzymać Stylesa w ryzach, wydało jej się wystarczająco złe.

Trzecim, nader ważnym powodem było to, że jej stewardem był MacGuiness, tak jak ona była jego admirałem i nie miała zamiaru choćby czasowo pozwolić komukolwiek naruszyć ich wzajemnych stosunków.

Nimitz bleeknął ponownie, ale tym razem z lekkim rozbawieniem i silną aprobatą, które zresztą przekazał jej też empatycznie. MacGuiness był także jego przyjacielem i także mu go brakowało. A poza tym Mac doskonale wiedział, jak upieczonego królika Nimitz lubi najbardziej.

Honor przyjrzała mu się z krzywym uśmiechem, wzięła z krzesła krawat i podeszła do drzwi. Łokciem nacisnęła otwierający je przycisk i jak się spodziewała, ledwie się otworzyły, na progu stanął Andrew LaFollet jak zwykle w nienagannie czystym i świeżym uniformie Gwardii Harrington. Jednym z kilku uszytych dlań przez Dessouix.

W tym momencie Honor zdała sobie sprawę z czegoś, co powinna była sobie uzmysłowić znacznie wcześniej. Zanim Phillips skontaktowała się z nią, musiała zawiadomić o wszystkim LaFolleta. A jeśli nie ona, to ktoś z dyżurnej wachty. Inaczej obecność świeżutkiego i przepisowo ubranego LaFolleta byłaby po prostu niewytłumaczalna. Andrew co prawda zgodził się, by kilku wybranych (przez niego naturalnie) Marines z Royal Manticoran Marine Corps, których kilkudziesięciu znalazło się wśród jeńców, trzymało za niego służbę przy drzwiach Honor. Ale tylko wtedy gdy spała. I za każdym razem, gdy z jakiegoś powodu była budzona w środku nocy, Andrew przytomny i gotów czekał przed jej drzwiami. Zupełnie jakby nie sypiał, co nie było prawdą.

Dokonać tego mógł tylko w jeden sposób — musiał zorganizować wszystko tak, by każdy, kto uzna za niezbędne obudzić ją, musiał wpierw zbudzić jego. A znając go, było wysoce prawdopodobne, że przy tej okazji niejako cenzurował problemy, czyli że wszystko, co uznał za mało istotne lub mogące poczekać, nie docierało do niej i nie przerywało jej snu. Podobnie jak sprawy, które według LaFolleta mógł załatwić ktoś inny.

To wszystko przemknęło jej przez głowę, ale nie odbiło się w żaden sposób na wyrazie twarzy. Teraz, gdy to sobie uświadomiła, miała zamiar przeprowadzić delikatne śledztwo, by potwierdzić podejrzenia. A jeżeli, czego była prawie pewna, miała rację, będzie zmuszona odbyć kolejną pogawędkę z LaFolletem.

Nie miała zresztą złudzeń, że przyniesie ona jakąś radykalną zmianę na lepsze. Pogawędki takie miały miejsce okresowo, choć z rozmaitą częstotliwością, i jak dotąd nie wpłynęły na generalne podejście LaFolleta do niej. Mogło przy niej zabraknąć Maca czy Mirandy, ale nie zabrakło opiekuna i była pewna, że oboje wymienieni wyraziliby gorące poparcie dla jego postępowania.

Nic jednakże na ten temat nie powiedziała — zamiast tego wyciągnęła do niego dłoń z krawatem i powiedziała po prostu:

— Pomocy.

A potem zadarła podbródek, żeby mógł jej założyć to kretyństwo. Okazało się, że nawet zawiązanego krawata nie zdoła umocować równo i wyprostować kołnierzyka, mając tylko jedną rękę. A ponieważ zapomniała się uprzeć, by była to przypinana atrapa, było jej wszystko jedno, czy cholerstwo będzie za każdym razem wiązane czy zakładane przez głowę. Andrew naturalnie wolał za każdym razem wiązać go na nowo, twierdząc, że dzięki temu lepiej wygląda. Nie mając wyjścia, czekała cierpliwie, aż skończy.

— Gotowe, milady — oznajmił, wygładzając kołnierzyk jej koszuli i zapinając dwa guziczki.

— Dzięki — powiedziała i wróciła do sypialni po kurtkę mundurową.