Een Kroon van Zwarden

De grijns verdween toen twee bedelaars zich sissend en stekend op hem stortten.

Mart keek ongelovig toe en schoof het lichaam van het rattengezicht weg. Over een lengte van vijftig pas was de straat helemaal leeg, op de vechters na. Overal rolden bedelaars over de grond. Twee of drie, en soms vier, staken er een neer of sloegen hem met knotsen of stenen. Beslan trok aan Marts arm. Er zat bloed op zijn gezicht, maar hij grinnikte. ‘Laten we verdwijnen; de Broederschap van de Bedelnap handelt zijn eigen zaakjes wel af. Er is geen eer te behalen met het bevechten van bedelaars. Bovendien zal het gilde geen enkele bedrieger in leven laten. Volg me.’ Nalesean stond te vloeken. Net als Beslans vrienden zag hij kennelijk ook geen eer in een gevecht met bedelaars. Bij sommigen zat het kostuum in de war en eentje had zijn masker afgezet, zodat een vriend de snee in zijn voorhoofd kon deppen. Beiden grinnikten. Birgitte had geen schrammetje opgelopen, voor zover Mart kon zien, en haar kostuum zag er even fraai uit als in het paleis. Ze liet haar mes verdwijnen. Het was een raadsel hoe ze het onder die veren kon verbergen, maar het lukte haar toch.

Mart stribbelde niet tegen toen hij werd meegetrokken, maar hij gromde: ‘Willen bedelaars hier in deze... deze stad altijd mensen aanvallen?’ Beslan zou het misschien niet waarderen wanneer hij het een bloedstad noemde.

De man lachte. ‘Je bent ta’veren, Mart. Er is altijd opwinding rond ta’veren.’

Mart glimlachte terug tussen opeengeklemde tanden. Stomme dwaas, stomme stad en stomme ta’veren. Nou ja, als een bedelaar zijn keel afsneed, hoefde hij niet terug naar het paleis, zodat Tylin hem niet ‘haar peertje’ kon noemen. Wat een rotzooi!

De straat tussen de looierswinkel en De Roos van Elbar kende ook veel feestvierders, maar slechts weinigen waren spaarzaam gekleed. Kennelijk had je geld nodig om bijna naakt rond te lopen. Hoewel... de buitelaars voor het koopmanshuis op de hoek kwamen er dichtbij. De mannen droegen geen schoeisel, hadden hun borst ontbloot en waren gekleed in strakke, felgekleurde broeken. De broeken van de vrouwen, onder uiterst dunne hemdjes, zaten nog strakker. Ze hadden allemaal een paar veren in hun haren, net als de rondhuppelende muzikanten voor het kleine paleis op de andere hoek. Het waren een vrouw met een fluit, een andere vrouw die op een grote, kronkelige zwarte buis vol kleppen blies, en een kerel die als bezeten op een trommel sloeg. Het huis dat ze wilden bespieden, leek volkomen gesloten. De thee bij De Roos was nog even slecht, wat inhield dat die beter was dan de wijn. Nalesean hield zich bij het zure, plaatselijke bruine bier. Birgitte bedankte, zonder te zeggen voor wat, en Mart liet het zwijgend langs zich heen glijden. Ze grijnsden elkaar toe en klonken met hun tinnen bekers. De zon steeg. Beslan zat er rustig bij en hield eerst zijn ene laars in evenwicht op de tenen van de andere en vervolgens andersom. Maar zijn kameraden werden onrustig, hoe vaak hij ze ook uitlegde dat Mart ta’veren was. Een straatgevecht met bedelaars was nauwelijks de moeite waard, de straat was te smal voor een voorbijtrekkend tafereel, de vrouwen waren er niet zo mooi als elders en zelfs kijken naar Birgitte begon te vervelen zodra ze doorkregen dat ze niet van zins was een van hen te kussen. Ze betuigden hun spijt dat Beslan niet mee wilde komen, en haastten zich verder om elders wat meer vertier te vinden. Nalesean maakte een ommetje door het steegje naast de looier en Birgitte verdween in het schemerige binnenste van De Roos, naar haar zeggen om te kijken of er in een vergeten hoekje iets drinkbaars te vinden was.

‘Ik had nooit gedacht dat ik een zwaardhand zo gekleed zou zien,’ zei Beslan, terwijl hij zijn laarzen weer verwisselde.

Mart knipperde met de ogen. Die jongen had een scherpe blik. Ze had niet één keer haar masker afgedaan. Nou ja, zolang hij niet wist van...

‘Ik denk dat jij goed voor mijn moeder zult zijn, Mart.’

Mart verslikte zich en besproeide de voorbijgangers met thee. Een paar keken hem boos aan, en een slanke vrouw met een mooie kleine boezem schonk hem van achter een blauw masker een verlegen glimlach. Hij dacht dat ze een winterkoninkje moest voorstellen. Toen hij haar lachje niet beantwoordde, stampte ze met haar voet en beende kwaad weg. Gelukkig was er verder niemand zo lichtgeraakt, maar lieten ze het bij een boze blik en liepen eveneens verder. Misschien was dat wel niet zo gelukkig. Juist nu zou hij het niet erg hebben gevonden als hij er door zes of acht was aangevallen.

‘Wat bedoel je?’ zei hij hees.

Beslan keek hem met grote ogen aan. ‘Niks anders dan dat zij jou als haar liefje heeft uitverkoren. Waarom is je gezicht zo rood? Ben je boos? Waarom...?’ Plotseling sloeg hij tegen zijn voorhoofd en lachte. ‘Je denkt dat ik boos ben. Vergeef me, ik vergeet dat je een vreemdeling bent. Mart, ze is mijn moeder, niet mijn vrouw. Vader is al tien jaar dood en sindsdien heeft ze altijd beweerd dat ze het te druk heeft. Ik ben gewoon blij dat ze iemand gekozen heeft die ik aardig vind. Waar ga je heen?’