Een Kroon van Zwarden

‘Je hebt een geheim in gevaar gebracht dat al meer dan tweeduizend jaar door iedere vrouw met de stola bewaard is.’ Merilille zat met opeengeklemde lippen stijf rechtop; ze had bijna haar waardigheid verloren en verkeerde op het randje van een uitbarsting. ‘Je moet gek geweest zijn! De enige verontschuldiging hiervoor is dat je waanzinnig bent!’

‘Welk geheim?’ wilde Elayne weten.

Vandene, een van de twee zusters aan weerszijden van Merilille, verschikte geprikkeld haar lichtgroene rok en zei: ‘Daar is wel tijd voor als je op de juiste manier verheven bent, kind. Ik dacht dat je verstandiger was.’ Adeleas, gekleed in donkergrijs afgezet met donkerbruin, was een knikkend evenbeeld van Vandenes afkeuring. ‘Het kind kan er niets aan doen dat ze een geheim onthuld heeft waar ze niets van wist,’ zei Careane Fransi links van Elayne, en ze verschoof haar forse lijf in de groengouden armstoel. Ze was niet plomp, maar het scheelde niet veel, met schouders en armen die bijna even breed waren als die van veel mannen.

‘De wet van de Toren staat geen uitvluchten toe,’ bracht Sareitha Tomares haastig en op zelfverzekerde toon naar voren. Haar gewoonlijk nieuwsgierige ogen stonden streng. ‘Als een smoes eenmaal wordt toegestaan, zullen er onvermijdelijk steeds zwakkere uitvluchten aanvaardbaar worden, totdat de wet zelf verdwenen is.’ Haar stoel met de hoge rug stond rechts. Alleen zij droeg de stola, maar alles in Merililles vertrek was opgesteld alsof het een rechtszitting betrof, hoewel niemand het zo noemde. Tot dusver. Merilille, Adeleas en Vandene traden op als richters, Sareitha’s stoel stond op de plaats van de Zetel van Berisping, en die van Careane vertegenwoordigde de Zetel van Vergeving. De Domaanse die haar verdedigster zou zijn geweest, knikte nadenkend toen de Bruine zuster die haar aanklaagster zou zijn geweest, vervolgde: ‘Ze heeft met eigen mond schuld bekend. Mijn aanbeveling is het kind tot ons vertrek vast te houden in het paleis, met wat goed hard werk om haar geest en handen bezig te houden. Ik beveel ook een regelmatige, ferme behandeling met de slof aan, om haar eraan te herinneren nooit meer iets achter de rug van een zuster om te doen. Hetzelfde geldt voor Nynaeve, zodra ze gevonden is.’

Elayne slikte. Vast te houden? Al noemden ze het geen geding, het was er wel een. Sareitha mocht dan nog geen leeftijdloos gezicht bezitten, maar de jaren die ze meer telde, wogen zwaar voor Elayne. De haren van Adeleas en Vandene waren bijna helemaal wit, en zelfs hun tijdloze gezichten spraken van jaren. Merilille had glanzend zwart haar, maar het zou Elayne niet verbazen als ze de stola langer had gedragen dan veel vrouwen die geen Aes Sedai waren, leefden. En als het daarom ging, gold dat net zo goed voor Careane. Niemand van hen was zo sterk in de Kracht als zij, maar... Die jarenlange ervaring van een Aes Sedai, hun kennis. Al dat... gezag. Dit alles wreef heel stevig onder haar neus dat zij nog maar achttien was en nog geen jaar geleden novice-wit had gedragen.

Careane maakte geen aanstalten om tegen Sareitha’s voorstel in te gaan. Misschien kon ze maar beter zichzelf verdedigen. ‘Het is duidelijk dat het geheim waar jullie van spreken, iets met de Kring te maken heeft, maar...’

‘De Kinne gaat jou niet aan, kind,’ onderbrak Merilille haar scherp. Ze haalde diep adem en streek haar met goud bewerkte zilvergrijze rokken glad. ‘Ik stel voor uitspraak te doen,’ zei ze koud.

‘Ik stem ermee in en steun jouw beslissing,’ zei Adeleas. Ze keek Elayne afkeurend aan en schudde haar hoofd.

Vandene wuifde minachtend met haar hand. ‘Ik stem ermee in en steun je. Maar ik ben het eens met de Zetel van Berisping.’ Misschien had Careanes blik een heel klein beetje medeleven bevat. Misschien. Merilille wilde antwoorden.

Het bescheiden klopje op de deur klonk behoorlijk luid in de oorverdovende stilte die even ontstond.

‘In Lichtsnaam, wat nu weer?’ mopperde Merilille boos. ‘Ik heb Pol gezegd dat we door niemand gestoord kunnen worden. Careane?’

Careane stond op en gleed naar de deur. Niet omdat ze de jongste was, maar de zwakste met de Kracht. Ondanks haar omvang bewoog ze altijd als een zwaan.

Het was Pol zelf, de dienares van Merilille, die naar binnen snelde en links en rechts knixen maakte. Ze was een slanke, grijsharige vrouw die gewoonlijk een waardigheid bezat welke zich kon meten met die van haar meesteres, maar nu keek ze wat bang. Dat mocht ook wel als ze tegen Merililles bevel in kwam binnenvallen. Elayne was nog nooit zo blij geweest met iemands komst sinds... sinds Mart Cauton in de Steen van Tyr was opgedoken. Een vreselijke gedachte. Als Aviendha niet heel gauw verklaarde dat ze haar toh voldoende was nagekomen, zou ze de man gewoon om een pak slaag vragen. Dan was ze tenminste van al die ellende af.