Een Kroon van Zwarden

‘Wat stond jij pronkerig te wiegelen toen hij je met zijn ogen uitkleedde,’ mompelde hij terwijl ze het Mol Hara overstaken. Hij trok de linten van het arendsmasker steviger aan.

‘Ik stond niet te wiegelen. Ik bewoog alleen maar.’ Haar preutsheid was zo overduidelijk vals, dat hij er een andere keer om gelachen zou hebben. ‘Een beetje.’ Ineens was haar grijns terug, en praatte ze zachter zodat alleen hij het kon horen, ‘Ik zei toch dat het soms leuk is om aangestaard te worden. En dat ze er misschien wat al te verfijnd uitzien, wil nog niet zeggen dat ik niet van hun blikken kan genieten. Dat lijkt me wel wat voor jou, trouwens,’ voegde ze eraan toe, en ze wees naar een slanke vrouw die beslist minder veren droeg dan Riselle.

Dat was nou het leuke aan Birgitte; ze porde hem even gemakkelijk in de ribben om hem op een aardig meisje te wijzen als elke jongeman die hij kende. En ze verwachtte gewoon van hem dat hij op zijn beurt de lelijkste man die hem opviel, aanwees. Of ze nou wel of niet verkoos vandaag halfnaakt rond te lopen – nou, in ieder geval voor een kwart – ze was gewoon... een vriendin. De wereld werd steeds vreemder. Een vrouw die hij steeds meer als een drinkmaatje ging beschouwen, en een andere die even fel achter hem aan zat als hij ooit op een mooie vrouw had gejaagd, volgens die oude herinneringen of zijn eigen. Nog feller; hij had nooit een vrouw nagejaagd die er niet van gediend leek te zijn. De wereld was heel vreemd.

De zon was nog maar net halverwege het hoogste punt, maar feestvierders verdrongen zich al op de straten, pleinen en bruggen. Op elke straathoek gaven tuimelaars, kunstenmakers en muzikanten met op hun kleren genaaide veren, voorstellingen waarbij de muziek vaak verdronk in gelach en geschreeuw. Arme mensen stelden zich tevreden met een paar veren in hun haren. Straatkinderen en bedelaars gebruikten duivenveren die ze van het plaveisel opraapten. Maar maskers en kostuums werden steeds fraaier naarmate de beurzen zwaarder waren. Steeds fraaier, en onbetamelijker. Mannen en vrouwen waren vaak zodanig getooid met veren dat ze meer huid lieten zien dan Riselle of zelfs die vrouw op het Mol Hara. Vandaag werd er geen handel in de straten of op de kanalen gedreven, hoewel een aantal winkels open was en natuurlijk elke taveerne of kroeg. Hier en daar zocht een wagen zich een weg door de menigte of werd een barkas voortgeboomd, waarop een plankier lag waar jonge mannen en vrouwen zich vertoonden in schitterende vogelmaskers die hun hele hoofd bedekten, met uitwaaierende pluimen van soms wel twee voet hoog, terwijl ze hun lange, kleurige vleugels zo bewogen dat de rest van hun kostuum steeds heel even zichtbaar was. Wat wel beschouwd maar beter was ook.

Volgens Beslan werden deze taferelen, zoals ze genoemd werden, gewoonlijk vertoond in gildezalen, paleizen en huizen. Het hele festival speelde zich normaal voor het grootste gedeelte binnenskamers af. Het sneeuwde niet in Ebo Dar, zelfs als het weer gewoon was geweest — Beslan zei dat hij het weleens zou willen zien, sneeuw – maar kennelijk was een gewone winter koud genoeg om de mensen ervan te weerhouden vrijwel zonder kleren buiten rond te rennen. Met deze hitte werd alles echter op straat vertoond. Pas wanneer de nacht viel, zei Beslan, zou Mart echt wat te zien krijgen. Met het zakken van de zon daalden ook de remmingen.

Mart staarde naar een lange, slanke vrouw die door de menigte gleed, gekleed in een masker, een veren mantel en verder alleen een stuk of zeven veren. Hij vroeg zich af welke remmingen sommige van deze lieden nog moesten verliezen. Hij riep haar bijna toe zichzelf met die mantel te bedekken. Ze was mooi, maar open en bloot op straat, voor het Licht en iedereen?

De wagens die de taferelen torsten, trokken natuurlijk mensen aan, hele stoeten gillende en lachende mannen en vrouwen die munten en soms opgevouwen briefjes op de wagens gooiden en iedereen op straat opzij duwden. Hij raakte eraan gewend om voor hen uit te rennen tot ze een zijstraat konden induiken, of te wachten met het oversteken van een kruising of een brug tot de stoet voorbij was. Tijdens dat wachten gooiden Birgitte en Nalesean muntjes naar smerige straatkinderen en nog smeriger bedelaars. Nou ja, Nalesean gooide, maar Birgitte koos kinderen uit en drukte elke munt als een geschenk in een vies knuistje.

Ze stonden een keer te wachten, toen Beslan opeens een hand op Naleseans arm legde en zijn stem verhief boven de massa en de door elkaar tuimelende muziek die wel van zes verschillende plekken scheen te komen. ‘Vergeef me, Tyrener, maar hij niet.’ Een in vodden geklede man trok zich behoedzaam in de menigte terug. Zijn wangen waren ingevallen, hij was zo mager als een geraamte en leek elk armetierig veertje dat hij voor zijn haren had kunnen vinden, kwijt te zijn.