Pamięć Światłości

Czy powinien jej zaufać? W tej kwestii z jakiegoś powodu sądził, że tak. Dlaczego miałaby kłamać? Jednakże zabicie bezbronnych ludzi… Byli w jego ręku niemal jak dzieci.

„Nie” – dumał Perrin, wracając myślami do zabitych wilków. „Nie dzieci. Są znacznie bardziej niebezpieczni”.

– Ci dwaj zostali poddani procesowi Konwersji – oznajmiła Lanfear, zaplatając ręce i ruchem głowy wskazując na jeńców. – Wielu dopiero dziś z powrotem wraca do życia, ale ci dwaj mają spiłowane zęby. Zostali pojmani i przeszli Konwersję.

Gaul coś mamrotał. Brzmiało to jak przysięga, ale także jak coś nabożnego. Słowa wypowiedziane były w Starym Języku, a Perrin nie rozumiał ich sensu. Skończywszy inwokację, Gaul podniósł włócznię. Czuć było od niego zapach żalu.

– Splunęliście mu w oko, a on was wykorzystał, moi bracia. Straszne…

„Konwersja” – pomyślał Perrin. Jak ci ludzie z Czarnej Wieży. Zmarszczył brwi, podszedł do jeńców i ujął głowę jednego z nich w swoje dłonie. Czy mógłby zapragnąć, żeby ten człowiek powrócił do Światłości? Jeśli zostałby zmuszony, by być złym, czy można byłoby go przywrócić do poprzedniego stanu?

Kiedy próbował wywrzeć wpływ na umysły Aielów, natrafił na coś rozległego. Wysiłek jego woli poszedł na marne. Przypominało to używanie gałązki do rozwalenia żelaznych wrót. Perrin cofnął się.

Poparzył na Gaula i potrząsnął głową.

– Nie mogę nic dla nich zrobić.

– Ja to zrobię – rzekł Gaul. – Oni są braćmi.

Perrin niechętnie skinął głową, a Gaul poderżnął gardła obu Aielom. Tak było lepiej.

Perrin czuł się jednak wewnętrznie rozdarty. Nienawidził tego, co walka czyniła z ludźmi, co z nim zrobiła. Perrin sprzed miesięcy nigdy nie byłby w stanie stać i patrzeć na coś takiego. Światłości… gdyby Gaul tego nie zrobił, musiałby to zrobić on sam. Perrin wiedział o tym.

– Jesteś jak dziecko – powiedziała Lanfear, wciąż stojąc z rękami założonymi na piersiach i obserwując Perrina. Westchnęła, po czym ujęła go za ramię. Strumień lodowatego Uzdrowienia przepłynął przez jego ciało. Rana na policzku zabliźniła się.

Perrin wziął głęboki oddech, a następnie ruchem głowy wskazał na Gaula.

– Nie jestem twoją kobietą na posyłki, wilcze szczenię – fuknęła Lanfear.

– Czy chcesz mnie przekonać, że nie jesteś wrogiem? – zapytał Perrin. – To dobra okazja.

Westchnęła, po czym niecierpliwym gestem przyzwała Gaula. Podszedł, kulejąc, a Lanfear go Uzdrowiła.

Jaskinią wstrząsnął odległy pomruk. Lanfear spojrzała w tamtym kierunku i zmrużyła oczy.

– Nie mogę tu pozostać – rzekła i już jej nie było.

– Nie wiem, co o niej myśleć – rzekł Gaul, rozcierając ramię w miejscu, w którym ubranie było spalone, ale skóra wyleczona. – Sądzę, że gra z nami w jakąś grę, Perrinie. Tylko nie wiem w jaką.

Perrin chrząknął na znak, iż się z nim zgadza.

– Zabójca… on powróci.

– Zastanawiam się, jak dalej postąpić – rzekł Perrin, sięgając do pasa, gdzie nosił kolec zabrany ze snu. Wyjął go. – Trzymaj tutaj straż – powiedział do Gaula, po czym wszedł do jaskini.

Perrin mijał rzędy kamieni przypominających zęby. Było mu trudno pozbyć się uczucia, że wpełza do paszczy łajdaka. Światło w oddali oślepiało, ale Perrin utworzył wokół siebie ocieniony pęcherz, który był przezroczysty niczym szkło. Słyszał, że Rand i ktoś jeszcze walczą ze sobą na miecze na krawędzi głębokiej szczeliny.

Nie, to nie była krawędź. Perrin otworzył usta. Cały świat wydawał się tutaj kończyć. Jaskinia otwierała się na nicość. Niekończąca się przestrzeń, podobna do czerni Dróg, tyle tylko, że ta zdawała się go wciągać. Jego i wszystkich innych. Perrin przywykł już do burzy szalejącej na zewnątrz, dlatego nie zauważył, iż w tunelu wieje wiatr. Teraz, kiedy zwrócił na to uwagę, poczuł, że wiatr zmierza strumieniem w kierunku otchłani.

Patrząc w nią, Perrin pojął, że nigdy wcześniej nie rozumiał, czym jest ciemność, taka prawdziwa. To była ciemność. To była nicość. Absolutny koniec wszystkiego. Ciemności zawsze były przerażające ze względu na to, co się w nich mogło kryć. Ta ciemność była inna; gdyby cię pochłonęła, unicestwiłaby cię.

Perrin odsunął się, potykając, choć wiejący w tunelu wiatr nie był silny. Był… stały, niczym strumień zmierzający donikąd. Perrin schwycił szpile snów, po czym zmusił się do odwrócenia się od Randa. W pobliżu dostrzegł kogoś, kto klęczał na ziemi, z głową pochyloną jak gdyby w oczekiwaniu na olbrzymią siłę, która nadejdzie z nicości. Moiraine? Tak, a po jej prawej stronie klęczała Nynaeve.

Zasłona pomiędzy światami była w tym miejscu bardzo cienka. Jeśli Perrin mógł widzieć Nynaeve i Moiraine, być może one również mogły widzieć i słyszeć jego.

Perrin podszedł do Nynaeve.

– Nynaeve? Słyszysz mnie?

Zamrugała, odwracając głowę. Tak, słyszała go! Ale wydawała się go nie widzieć. Rozejrzała się wokoło, zdumiona, kurczowo przywarłszy do skalnych występów, jak gdyby miały one ocalić jej życie.