Pamięć Światłości

Obok leżał wilk ze strzałą wbitą w bok. Emanował zapachem śmierci. Inne, znajdujące się obok, wyły. Smagał ich straszliwy wiatr; Perrin schylił głowę i ruszył, mając Gaula u swego boku.

Wewnątrz, Młody Byku – nadeszła wiadomość. – W czeluściach groty.

Nie próbując nawet myśleć, co robi, Perrin wpadł do długiej, wąskiej jaskini. Z jej sufitu zwieszały się stalaktyty. Coś jasnego przed nimi pulsowało rozchodzącymi się wokół falami. Perrin osłonił oczy ręką, chroniąc je przed światłem, słabo widząc kształty majaczące w końcu korytarza.

Dwóch walczących ludzi.

Dwie kobiety, które stały jak zamrożone.

A zaledwie o kilka stóp od Perrina znajdował się Zabójca z łukiem przyciśniętym do policzka.

Perrin ryknął, dobywając młota i przeniósł się pomiędzy Zabójcę i Randa. Uderzył młotem lecącą strzałę i przepołowił drugą, nim została wypuszczona. Oczy Zabójcy rozszerzyły się i zniknął.

Perrin przeniósł się do Gaula, schwycił go za ramię i z powrotem przemieścił ich do miejsca, w którym przed chwilą znajdował się Zabójca. Perrin wyczuł po zapachu, gdzie ów się teraz znajduje.

– Bądź czujny – rzekł Perrin, po czym przemieścił ich w ślad za Zabójcą.

Spadli pomiędzy grupę ludzi. Byli to Aielowie, lecz zamiast normalnej shoufy nosili dziwne czerwone zasłony.

Perrin i Gaul nie przenieśli się daleko; znajdowali się w jakiejś wiosce, dość blisko, by widzieć szczyt Shayol Ghul. Przystrojeni w czerwone zasłony ludzie atakowali. Perrin nie był szczególnie zdziwiony, znalazłszy Aielów w szeregach wroga. Sprzymierzeńcy Ciemności mogli kryć się wszędzie. Ale dlaczego wyróżniają się kolorem swoich zasłon?

Perrin zatoczył swoim młotem szeroki łuk, sprawiając, że grupa Aielów ścieśniła się, po czym ruszył w ich kierunku i roztrzaskał głowę jednego z nich. Gaul stał się niewyraźną plamą. Osłonięty brązowym odzieniem, raził włóczniami, robiąc uniki i dźgając Aielów, po czym znikał, by pojawić się na nowo i znowu atakować. Tak, uczył się szybko, znacznie szybciej niż ci noszący czerwone zasłony ludzie, którzy nie mogli za nim nadążyć. Perrin uderzył kolejnego w rzepkę, a potem rozejrzał się za Zabójcą.

Tam. Stał na wzgórzu nieopodal, obserwując. Perrin rzucił spojrzenie Gaulowi, który, pomiędzy jednym a drugim podskokiem, szybko skinął głową. Pozostało jeszcze ośmiu Aielów, ale…

Ziemia pod stopami Gaula zaczęła falować i wreszcie eksplodowała, gdy wykonywał skok. Perrin zdołał ochronić przyjaciela, tworząc pod nim stalową płytę, która odbiła wybuch, choć było już blisko katastrofy. Gaul chwiejnie wylądował, a Perrin zmuszony był przemieścić się jego śladem i zaatakować Aiela, który podążył za nim.

– Uważaj! – krzyknął do Gaula. – Przynajmniej jeden z nich potrafi przenosić!

Światłości. Jak gdyby nie wystarczyło, że Aielowie walczyli po stronie Cienia. Przenoszący Aielowie. Przenoszący mężczyźni Aielów. Światłości!

Kiedy Perrin walczył, pojawił się Zabójca z mieczem w jednym ręku i długim myśliwskim nożem w drugim – takiego noża używano do obdzierania ofiary ze skóry.

Warcząc, Perrin rzucił się do walki, rozpoczynając dziwny taniec z przeciwnikiem. Atakowali jeden drugiego, po czym każdy z nich znikał, by pojawić się obok wroga i zaatakować ponownie. Obracali się, przemieszczali raz po raz, starając się zyskać przewagę. Perrinowi nie udało się trafić Zabójcy, choć był bliski wrażenia ostrza w jego jelita.

Gaul okazał się bardzo pożyteczny – gdyby nie on, Perrin miałby olbrzymie trudności, by stawić czoła jednocześnie Zabójcy i przystrojonym w czerwone zasłony Aielom. Niestety, Gaul nie był w stanie zrobić wiele więcej, niż jedynie rozpraszać uwagę przeciwnika, i przeżywał trudne chwile, wykonując to zadanie.

Kiedy o mały włos nie trafiła go smuga ognia, Perrin podjął decyzję. Przemieścił się do Gaula i uniknął trafienia włócznią w bark. Perrin obrócił włócznię, a ta złamała się, zetknąwszy z jego skórą. Gaul, widząc to, otworzył usta. Perrin nie dał mu jednak szansy powiedzenia czegokolwiek. Schwycił przyjaciela za ramię i przemieścił ich. Zniknęli dokładnie w chwili, gdy wokół nich trysnęła ściana ognia.

Ponownie znaleźli się u wejścia do Szczeliny Zagłady. Płaszcz Perrina tlił się. Z uda Gaula sączyła się krew. Kiedy to się zdarzyło?

Jesteście tam? – brzmiało śpieszne pytanie Perrina.

Dostał tuziny odpowiedzi.

Jesteśmy tutaj, Młody Byku.

Poprowadzisz nas, Młody Byku? Ostatnie Polowanie!

Uważaj na Księżycową Łowczynię, Młody Byku. Poluje na ciebie niczym lew w wysokiej trawie.

Potrzebuję was – poinformował wilki Perrin. – Zabójca jest tutaj. Czy będziecie dla mnie walczyć z nim i jego ludźmi?

To Ostatnie Polowanie – odpowiedział jeden z wilków, podczas gdy wiele innych zgodziło się pomóc Perrinowi. Pojawiły się na stokach Shayol Ghul. Perrin wyczuwał, że są nieufne; to miejsce im się nie podobało. Nie było z rodzaju tych, w których pojawiały się wilki, ani we śnie, ani w realnym świecie.