Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“Mi digestas rapide,” diris Baloun, “ĉe mi en la stomako neniam restas da tio multe. Ekzemple, mi forvoros la tutan pladon da knedlikoj kun porkaĵo kaj saŭrkrafto, kamarado, kaj post duonhoro mi ne elfekos el ĉio tio pli ol proksimume por tri supokuleroj, tio cetera en mi perdiĝos. Iu ekzemple diras, ke kiam li formanĝos kantarelojn, ke ili eliras el li tiel, kiel ili estis, nur ilin lavpurigi kaj denove meti en vinagron, kaj ĉe mi male. Mi forvoros tiom da kantareloj, ke iu alia de tio krevus, kaj kiam mi poste iras al necesejo, mi ellasos nur iom da flava kaĉo, kiel de infano, tio cetera en mi ankaŭ perdiĝis.”

“En mi, kamarado,” sciigis Baloun intime al Švejk, “solviĝas fiŝostoj kaj prunkernoj. Foje mi tion intence kalkulis. Mi formanĝis sepdek knedbulojn farĉitajn per prunoj kun kernoj, kaj kiam venis mia momento, mi iris malantaŭ la domon, fosetis en tio per ligna stangeto, metis la kernojn flanken kaj kalkulis. El sepdek kernoj solviĝis en mi pli ol duono.”

El la buŝo de Baloun eliris mallaŭta longa ĝemo: “Mia dommastrino preparis knedbulojn farĉitajn per prunoj el terpoma pasto, en kiun ŝi aldonis iom da kazeo, ke ili estu pli satigaj. Ŝi preferis ilin ĉiam superŝutitaj per papavo ol per raspita fromaĝo, kaj mi ĝuste male, tiel ke foje mi ŝin pro tio vangobatis… Mi ne sciis pritaksi mian familian feliĉon!”

Baloun haltis, ekŝmacis, per la lango prilekis la palaton kaj diris malgaje kaj mole: “Sciu, kamarado, ke nun, kiam mi tion ne havas, ŝajnas al mi, ke la edzino tamen nur pravis, ke ili estas kun tiu ŝia papavo pli bongustaj. Tiam ĉiam al mi ŝajnis, ke tiu papavo ŝtopiĝas al mi inter la dentojn, kaj nun mi pensas, se ĝi ŝtopiĝus… Mia edzino spertis kun mi oftajn kaj grandajn suferojn. Plurfoje ŝi ploris, kiam mi volis, ke ŝi donu pli da majorano en tripkolbasojn, kaj ĉe tio mi ĉiam donis al ŝi ian baton. Foje mi ŝin, kompatindulinon, draŝis tiom, ke ŝi kuŝis du tagojn, ĉar ŝi ne volis morttranĉi al mi vespermanĝe meleagron, laŭdire ke sufiĉas por mi koko.”

“Jes, kamarado,” ekploris Baloun, “havi nun tripkolbason sen majorano kaj kokojn. Ĉu vi ŝatas anetan saŭcon? Nu vidu, pro tiu ofte estis kriego, kaj nun mi trinkus ĝin kiel kafon.”

Baloun iom post iom forgesis la imagon de supozata danĝero kaj en nokta silento, ankoraŭ kiam ili descendis suben al Liskowiec, senĉese plu rakontis al Švejk kun emocio, kion li antaŭe ne pritaksis kaj kion li nun manĝus, ke liaj okuloj plorus de ĝojo.

Malantaŭ ili iris la telefonisto Chodounský kun la ĉefserĝento-kontisto Vaněk.

Chodounský rakontis al Vaněk, ke laŭ lia opinio la mondmilito estas idiotaĵo. La plej malbona en ĝi estas, ke kiam ie ŝiriĝis telefona linio, oni devas nokte iri tion ripari, kaj ankoraŭ pli malbona ĉe tio estas, ke en pasintaj militoj oni ne konis reflektorojn. Sed nun, ĝuste kiam oni riparas tiujn damnindajn dratojn, la malamiko tuj trovas tian telefoniston helpe de reflektoro kaj komencas kontraŭ li pafi per la tuta artilerio.

Sube en la vilaĝo, kien ili iris por elserĉi tranoktejon por la kompanio, estis mallumo kaj komencis boji ĉiuj hundoj, kio devigis la ekspedicion halti kaj mediti pri tio, kiel procedi kontraŭ tiuj ĉi bestaĉoj.

“Kion vi dirus, se ni revenus,” ekflustris Baloun.

“Baloun, Baloun, se ni tion anoncus, vi estus mortpafita pro malkuraĝo,” diris al tio Švejk.

Hundoj bojis ĉiam pli kaj pli, kaj komencis boji eĉ tiuj sude malantaŭ la rivero Ropa en Krošcienko kaj en kelkaj aliaj vilaĝoj, ĉar Švejk kriegis en noktan silenton:

“Ekkuŝi — ekkuŝi — ekkuŝi,” kiel li iam kriegis al siaj hundoj, kiam li per ili ankoraŭ komercis.

Hundoj komencis boji ankoraŭ pli, tiel ke la ĉefserĝentokontisto Vaněk diris al Švejk:

“Ne kriegu al ili, Švejk, aŭ vi ekbojigos la tutan Galicion.”

“Io simila,” respondis Švejk, “okazis al ni dum manovroj en la regiono ĉe Tábor. Ni almarŝis tien nokte en iun vilaĝon kaj hundoj komencis fari teruran bruegon. La ĉirkaŭajo estas tie abunde loĝigita, tiel ke tiu hunda bojado iris de unu vilaĝo al la alia, senĉese pluen kaj pluen, kaj kiam tiuj hundoj en la vilaĝo, kie ni tendumis, jam silentiĝis, ili ekaŭdis denove bojadon de malproksime, ekzemple de ie ĉe Pelhřimov, komencis denove boji kaj post momento bojis ĉio en la regionoj ĉe Tábor, Pelhřimov, Budějovice, Humpolec, Třeboň kaj Jihlava. Nia kapitano, tio estis tia nervoza maljunulaĉo, tiu ne povis elteni hundan bojadon, li ne dormis dum la tuta nokto, senĉese paŝis tien kaj reen kaj demandis la gardistaron: ‘Kiu bojas, kio bojas?’ La soldatoj obee raportis, ke bojas hundoj, kaj tio lin tiel iritis, ke tiuj, kiuj tiam gardostaris, ricevis malpermeson forlasi la kazernon, kiam ni revenis el manovroj. Poste li ĉiam elektis ‘hundan patrolon’, kaj sendis ĝin antaŭ ni. Tiu havis la taskon anonci al la loĝantaro en la vilaĝo de nia tranokto, ke neniu hundo nokte ekboju, alie ke ĝi estos mortigita. Ankaŭ mi estis en tia patrolo, kaj kiam ni venis en ian vilaĝon de la regiono ĉe Milevsko, mi eraris kaj anoncis al vilaĝestro, ke ĉiu posedanto de hundo, kiu nokte ekbojos, estos mortigita pro strategiaj kaŭzoj. La vilaĝestro ektimis, tuj jungis ĉevalojn kaj veturis al la ĉefa stabo por elpeti pardonon por la tuta vilaĝo. Tien oni lin tute ne enlasis, gardantoj preskaŭ lin mortpafis, li do revenis hejmen, kaj antaŭ ol ni enmarŝis la vilaĝon, laŭ lia konsilo ĉiuj ĉirkaŭvolvis la muzelojn de la hundoj per ĉifonoj, ke tri hundoj ricevis pro tio rabion.”