Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

Via Antoĉjo.

PS. Ne forgesu, ke mi donis al vi mian nomon!”

Li daŭrigis en skribado de leteroj por provizo:

“Mia la plej kara Boženka!

Kiam vi ricevos tiujn ĉi liniojn, sciu, ke ni estas post granda batalo, en kiu la milita fortuno turnis sin al nia flanko. Ni forpafis interalie proksimume dek malamikajn aeroplanojn kaj generalon kun granda veruko sur la nazo.En la plej kruda batalo, kiam super ni krevis ŝrapneloj, mi pensis pri vi, kara Boženka, kion vi probable faras, kiel vi fartas kaj kio nova estas hejme? Ĉe tio mi ĉiam rememoras, kiel ni kune estis en bierfarejo ‘Ĉe Tomaso’, kiel vi kondukis min hejmen kaj kiel la sekvantan tagon doloris al vi la mano de tiu peno. Nun ni denove iras antaŭen, tiel ke ne restas al mi jam pli da tempo por daŭrigi la skribadon. Mi esperas, ke vi restis al mi fidela, ĉar vi bone scias, ke koncerne tion mi estas senkompatulo. Sed estas jam tempo por marŝi! Mi kisas vin milfoje, kara Boženka, kaj esperu, ke ĉio tio bone finiĝos.

Via sincera Antoĉjo.”

Le telefonisto Chodounský komencis dormeti kaj ekdormis super la tablo.

La parokestro, kiu ne dormis kaj senĉese paŝis tra la parokejo, malfermis pordon al la kuirejo kaj pro ŝparemo blovestingis finbrulantan stumpon de preĝeja kandelo apud Chodounský.

En la manĝoĉambro dormis neniu krom la leŭtenanto Dub. La ĉefserĝento-kontisto Vaněk, kiu en kancelario de la brigado en Sanok ricevis novan budĝeteton koncerne provizadon de la soldataro per produktoj, zorge ĝin studis kaj konstatis, ke propre ju pli la soldataro proksimiĝas al la fronto, des pli malaltiĝas ĝiaj porcioj. Li devis eĉ ekrideti al paragrafo de la ordono, en kiu oni malpermesas uzi safranon kaj zingibron ĉe preparo de supo por la viraro. En la ordono estis ankaŭ noto, ke ĉe militkuirejoj oni kolektu ostojn kaj sendadu ilin al diviziaj magazenoj en la ariero. Tio estis iom neklara, ĉar oni ne sciis, pri kiuj ostoj temas, ĉu pri homaj aŭ pri ostoj el alia buĉota brutaro.

“Aŭdu, Švejk,” diris la ĉefleŭtenanto Lukáš, oscedante pro enuo, “antaŭ ol ni ricevos ian manĝon, vi povus rakonti al mi ian okazintaĵon.”

“Ho,” respondis Švejk, “antaŭ ol ni ricevos manĝon, en tia okazo mi devus al vi rakonti, sinjoro ĉefleŭtenanto, la tutan historion de la ĉeĥa nacio. Mi konas nur tre mallongan okazintaĵon pri certa sinjorino poŝtestrino el la regiono ĉe Sedlčany, al kiu post morto de ŝia edzo oni konfidis tiun poŝton. Tio pri ŝi venis al mi en la kapon tuj, kiam mi aŭdis paroli pri feldpoŝtoj, kvankam kun tiuj tio havas tute nenion komunan.”

“Švejk,” ekparolis la ĉefleŭtenanto Lukáš de sur la sofo, “vi komencas denove per viaj teruraj idiotaĵoj.”

“Kompreneble, obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto, tio estas vere terure idiota okazintaĵo. Mi mem ne scias, kiel povis veni al mi en kapon io tiel idiota, pri io tia paroli. Tio estas aŭ denaska idioteco, aŭ rememoroj el la junaĝo. Sur nia terglobo, sinjoro ĉefleŭtenanto, estas diversaj karakteroj kaj tiu kuiristo Jurajda havis tamen nur veron, kiam li estis foje en Bruck ebriega, falis en fosaĵon kaj ne povis de tie surgrimpi, ke li de tie kriis:

‘La homo estas destinita kaj alvokita al tio, ke li ekkonu la veron, regu per sia spirito en harmonio de la eterna universo, ke li senĉese evoluu kaj kleriĝu, iom post iom eniru en pli altajn sferojn, en pli inteligentajn kaj pli amplenajn mondojn.’ Kiam ni volis lin de tie eltiri, li gratis kaj mordis. Li opiniis, ke li estas hejme, kaj nur kiam ni deĵetis lin tiel denove, li komencis flatpeti, ke ni lin de tie eltiru.”

“Sed kio estas pri tiu poŝtestrino?” senespere ekvokis la ĉefleŭtenanto Lukáš.

“Ŝi estis tre bonanima ulino, sed tamen nur kanajla, sinjoro ĉefleŭtenanto, en la poŝto ŝi plenumis ĉiujn siajn devojn, sed ŝi havis unu mankon, ke ŝi opiniis, ke ĉiuj ŝin persekutas, insidas ŝin, kaj tial post taglaboro ŝi donis pri ili anoncojn al oficejoj laŭ tio, kiel ĉiuj tiuj cirkonstancoj kuniris. Foje matene ŝi iris en arbaron por kolekti fungojn kaj tre bone rimarkis, kiam ŝi iris laŭlonge de lernejo, ke sinjoro instruisto jam maldormis, salutis ŝin kaj demandis, kien ŝi iras tiel frumatene. Kiam ŝi al li diris, ke ŝi iras kolekti fungojn, li respondis, ke li venos post ŝi. El tio ŝi konkludis, ke li havis pri ŝi, la maljuna ulino, iajn nehonestajn intencojn, kaj poste, kiam ŝi ekvidis lin vere eliri el densejo, ŝi ektimis, forkuris kaj tuj skribis anoncon al loka lerneja konsilantaro, ke li intencis ŝin perforti. La instruiston oni submetis al enketo kontraŭ la disciplino, kaj por ke el tio eble ne estu publika malhonoro, alveturis enketi tion mem la lerneja inspektoro, kiu turnis sin al ĉefĝendarmo, ke tiu donu prijuĝon, ĉu la instruisto estas eble kapabla je tia faro. La ĉefĝendarmo ekrigardis en aktojn kaj diris, ke tio ne eblas, ĉar tiu instruisto estis jam foje akuzita de parokestro ke li postkuris lian nevinon, ĉe kiu tiu parokestro dormis, sed ke tiu instruisto prenis al si ateston de distrikta kuracisto, ke li estas impotenta ekde siaj ses jaroj, kiam li rajdside falis el subtegmento sur timonon de garbveturilo. Tiu kanajla ulino faris do anoncon pri la ĉefĝendermo, distrikta kuracisto kaj lerneja inspektoro, ke ili ĉiuj estas subaĉetitaj de tiu instruisto. Ili ĉiuj ŝin akuzis, ŝi estis kondamnita kaj apelaciis, ke ŝi estas spiritmalforta. Esploris ŝin kriminalaj kuracistoj kaj tiuj donis al ŝi bontrovon, ke kvankam ŝi estas idiota, ke ŝi tamen povas plenumi kiun ajn ŝtatan servon.”