Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
Švejk eniris, alpaŝis al la sofo kaj transdonante la kopion de notlibra paperfolio al la leŭtenanto Dub raportis, oblikve rigardante pecojn de uniformo, disĵetitajn en angulo de la sofo: “Obee mi raportas, sinjoro leŭtenanto, ke vi devas vin vesti kaj laŭ tiu ĉi ordono, kiun mi al vi transdonas, tuj iri en nian kazernon en la gimnazio, ni havas tie grandan militan konsiliĝon!”
La leŭtetanto Dub malfermegis je li la okulojn kun etaj pupiloj, sed li rememoris, ke li tamen nur ne estas tiel ebria por ne ekkoni Švejkon. Tuj venis al li ideo, ke oni sendas al li Švejkon al raporto kaj tial li diris: “Mi tuj reguligos kun vi la kontojn, Švejk. Vi vidos, - kiel - vi - finiĝos…”
“Kunert,” li vokis al Ella, “verŝu – al mi – ankoraŭ – glaseton!”
Li ektrinkis, kaj ŝirante la skriban ordonon, ridis: “Ĉu tio estas – ekskuzatesto? Ĉe – ni – valoras – neniaj ekskuzatestoj. – Ni estas – en – soldatservo – kaj ne – en – lernejo. Ĉu oni – do – kaptis – vin – en bordelo? Iru – al mi – Švejk – pli – proksimen – mi donos – al vi – kelke da – vangobatoj. – En kiu – jaro Filipo – la Macedona – venkis – romanojn[285], vi – tion – ne scias – vi – virĉevalo!”
“Obee mi raportas, sinjoro leŭtenanto,” daŭrigis Švejk senkompate, “tio estas la plej supera ordono de la brigado, ke sinjoroj oficiroj sin vestu kaj iru al bataliona konsiliĝo, scie, ni ekmarŝos, kaj ankoraŭ nur nun decidiĝos, kiu kompanio formos antaŭgardon, flankgradon aŭ postgardon. Jam nun oni pri tio decidos kaj mi opinias, sinjoro leŭtenanto, ke ankaŭ vi rajtas ion al tio diri.”
Tiu ĉi diplomata parolo iom rekonsciigis la leŭtenanton Dub, tiel ke li nun komencis akiri certecon, ke li ja ne estas en la kazerno, sed pro singardemo li ankoraŭ demandis: “Kie mi estas?”
“Vi bonvolas esti en bordelo, sinjoro leŭtenanto. Tiuj vojoj de Sinjoro estas diversaj.”
La leŭtenanto Dub peze ekĝemis, derampis de sur la sofo kaj komencis serĉi sian uniformon, ĉe kio Švejk al li helpis, kaj kiam li fine sin vestis, ambaŭ eliris eksteren, sed Švejk post momento revenis, kaj neglektante Ellan, kiu donis al lia reveno tute alian signifon kaj sekve de la malfeliĉa amo tuj rampis sur la liton, rapide eltrinkis reston de sorpa likvoro en la botelo kaj denove iris malantaŭ la leŭtenanto.
Surstrate tio denove eniris al la leŭtenanto Dub en la kapon, ĉar varmegis. Li rakontis al Švejk la plej diversajn sensencaĵojn sen kia ajn interrilato. Li parolis pri tio, ke li havas hejme poŝtmarkon de Helgolando kaj ke tuj post la abiturienta ekzameno ili iris ludi bilardon kaj ne salutis la klasprofesoron. Al ĉiu frazo li aldonis: “Mi opinias, ke vi komprenas min bone.”
“Certe, ke mi komprenas vin bone,” respondis Švejk. “Vi parolas simile kiel lutisto Pokorný en Budějovice. Tiu, kiam homoj lin demandis: ‘Ĉu vi jam banis vin ĉijare en Malše?’, respondis: ‘Mi ne banis min, sed aliflanke ĉijare estos multe da prunoj.’ Aŭ oni lin demandis: ‘Ĉu vi jam manĝis ĉijare boletojn?’ kaj li al tio respondis: ‘Mi ne manĝis, sed tiu nova Maroka sultano laŭdire estas tre bonkora homo.’”
La leŭtenanto Dub haltis kaj elbuŝigis: “Ke la Maroka sultano? Tio estas malatentata aŭtoritatulo,” viŝis al si ŝviton de sur la frunto, kaj rigardante Švejkon per nebulecaj okuloj, ekmurmuris: “Tiel ĉi mi ne ŝvitis eĉ vintre. Ĉu vi konsentas kun tio? Ĉu vi min komprenas?”
“Mi komprenas, sinjoro leŭtenanto. En nian gastejon ‘Ĉe la kaliko’ iradis maljuna sinjoro, pensiita konsilisto de la landa komitato, kaj tiu asertis ĝuste la samon. Li ĉiam diris, ke li miras, kia diferenco estas inter la temperaturo somere kaj vintre. Ke ŝajnas al li tre stranga, kial homoj tion ankoraŭ ne malkaŝis.”
Inter pordego de la gimnazio Švejk forlasis la leŭtenanton Dub, kiu ŝanceliris tra la ŝtuparo supren en konferencejon, kie estis la milita konsiliĝo, kaj tiu ankaŭ tuj raportis al la kapitano Ságner, ke li estas tute ebria. Dum la tuta konsiliĝo li sidis kun la kapo klinita kaj de tempo al tempo li leviĝis ĉe diskuto por ekvoki: “Via opinio estas ĝusta, sinjoroj, sed mi estas tute ebria.”
Kiam estis ellaboritaj ĉiuj dispozicioj kaj oni decidis, ke la kompanio de la ĉefleŭtenanto Lukáš iru kiel antaŭgardo, la leŭtenanto Dub subite skuiĝis, leviĝis kaj diris: “Mi memoras, sinjoroj, nian klasprofesoron en la unua klaso. Gloron al li, gloron al li, gloron al li!”
Al la ĉefleŭtenanto Lukáš venis en la menson, ke estos plej bone, se li igos meti la leŭtenanton Dub pere de lia servosoldato Kunert provizore en apudan kabineton de fiziko, kie ĉeporde staris gardistaro, por ke iu eble ne finŝtelu jam duone disŝtelitajn kolektojn da mineraloj en la kabineto. El la brigado oni ankaŭ senĉese atentigis pri tio trairantajn taĉmentojn.
Tiu ĉi organiza afero datiĝis de la tempo, kiam bataliono de honvedoj, loĝigita en la gimnazio, komencis rabi en la kabineto. Al la honvedoj plaĉis precipe kolekto da mineraloj, buntaj kristaloj kaj piritoj, kiujn ili enŝtopis en siajn dorsosakojn.
Sur malgranda soldata tombejo estas sur unu el blankaj krucoj surskribo: “Laszlo Gargany”. Tie dormas sian eternan sonĝon honvedo, kiu ĉe tiu rabado de gimnaziaj kolektoj eltrinkis ĉiun denaturigitan alkoholon el ujo, en kiu estis konservitaj diversaj reptilioj.
La mondmilito pereigis la homan genton ankaŭ per serpenta alkoholaĵo.
Kiam jam ĉiuj disiris, la ĉefleŭtenanto Lukáš alvokigis la servosoldaton de la leŭtenanto Dub, Kunerton, kiu forkondukis kaj sur sofon kuŝigis sian leŭtenanton.
La leŭtenanto Dub subite estis kiel malgranda infano; li prenis Kunerton je la mano, komencis trarigardi lian manplaton, ĉe kio li diris, ke el lia manplato li divenos la nomon de lia estonta edzino.
“Kia esta via nomo? Elprenu el mia surbrusta poŝo de la jako notlibron kaj krajonon. Via nomo estas do Kunert; venu ĉi tien post kvaronhoro kaj mi lasos al vi ĉi tie paperfolieton kun nomo de via sinjorino edzino.”
Apenaŭ li tion diris, li komencis ronki, sed li denove el tio vekiĝis kaj komencis skribaĉi en sian notlibron; kion li skribis, tion li elŝiris, ĵetis teren, kaj metante mistere fingron al la buŝo, diris balbute: “Nun ankoraŭ ne, nur post kvaronhoro. Plej bone estos serĉi la papereton kun vualitaj okuloj.”
Kunert estis tia bona bruto, ke post kvaronhoro li vere venis, kaj kiam li disvolvis la papereton, li legis el tiuj zigzagaĵoj de la leŭtenanto Dub: “La nomo de via estonta edzino estas: sinjorino Kunert.”
Kiam post momento li montris tion al Švejk, tiu al li diris, ke Kunert nepre bone kaŝu tiu papereton, ke tiajn dokumentojn de soldataj ranguloj ĉiu devas estimi, tio iam en aktiva soldatservo ne ekzistis, ke oficiro skribu al sia servosoldato kaj alparolu lin sinjoro.
Kiam estis finitaj preparoj por ekmarŝi laŭ la donitaj dispozicioj, brigada generalo, kiun tiel bele elpuŝis la Hanovra kolonelo, igis amasigi la tutan batalionon en kutiman kvadraton kaj havis al ĝi parolon. Scie, tiu viro tre ŝatis oratori, saltis de unua al deka, kaj kiam li havis jam nenion kion diri, li rememoris ankoraŭ feldpoŝton:
“Soldatoj,” tondris el lia buŝo al la kvadrato, “nun ni proksimiĝas al fronto de la malamiko, de kiu dividas nin kelke da tagmarŝoj. Ĝis nun dum via marŝo vi ne havis la okazon, soldatoj, sciigi viajn adresojn al viaj karaj, kiujn vi forlasis, por ke viaj malproksimaj sciu, kien ili al vi skribu kaj por ke vi ĝojigu vin per leteroj de viaj karaj postvivantoj.”
285
la leŭtenanto Dub formetis kun sia sobreco ankaŭ siajn lernejajn sciojn: Filipo la Macedona militis kontraŭ romanoj trifoje kaj ĉiam malvenkis.