Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“Idioto,” diris Švejk poete.

La leŭtenanto Dub daŭrigis: “Por vi, soldatoj, neniu malhelpo estas tiel granda, por ke vi ĝin ne superu! Mi ripetas al vi ankoraŭfoje, soldatoj, ke mi ne kondukas vin al facila venko. Por vi estos tio kaprompa problemo, sed vi en tio sukcesos! Vin gloros la historio de epokoj.”

“Ŝovu al vi fingron en la gorĝon,” diris Švejk denove poete.

Kaj kvazaŭ la leŭtenanto Dub obeus, li komencis subite vomi en polvon de la ŝoseo, kiel li havis la kapon klinita, kaj kiam li elvomis, li ankoraŭ ekkriis: “Soldatoj, antaŭen,” denove renversiĝis sur dorsosakon de la telegrafisto Chodounský kaj dormis ĝis Turowa-Wolska, kie oni fine starigis lin sur la piedojn kaj demetis de sur la ĉareto laŭ ordono de la ĉefleŭtenanto Lukáš, kiu kondukis kun li tre longan kaj tre malfacilan parolon, ĝis la leŭtenanto Dub rekonsciiĝis el ĉio tiagrade, ke li fine povis proklami: “Logike konkludante, mi faris stultaĵon, kiun mi kompensos antaŭ vizaĝo de la malamiko.”

Sed kompreneble li ankoraŭ ne rekonsciiĝis plene, ĉar forirante al sia plotono, li diris al la ĉefleŭtenanto Lukáš: “Vi min ankoraŭ ne konas, sed kiam vi min ekkonos…!”

“Pri tio, kiel vi ekscesis, vi povas informiĝi ĉe Švejk.”

La leŭtenanto Dub iris do unue ne al sia plotono, sed al Švejk, kiun li trovis en kompanio de Baloun kaj la ĉefserĝento-kontisto Vaněk.

Baloun ĝuste parolis pri tio, ke hejme en la muelejo li ĉiam havis en puto botelon da biero. Ke la biero estis tiel malvarma, ĝis agaciĝis la dentoj. En aliaj muelejoj oni trinkis tian bieron vespere post kazeo kun butero, sed li en sia avideco je voraĵo, pro kiu sinjoro dio nun lin punis, post kazeo ĉiam ankoraŭ englutis grandan pecon da viando. Ke nun la dia justeco punis lin per fetora varma akvo el putoj en TurowaWolska, en kiun ĉiuj devas ŝuti — por eviti ĥoleron — citratan acidon; tiun oni disdonis ĝuste antaŭ momento, kiam po taĉmentoj oni ricevis akvon el tiuj putoj. Baloun esprimis opinion, ke tiu ĉi citrata acido servas ŝajne por malsatigi la homojn. Estas vero, en Sanok li iom satiĝis, eĉ la ĉefleŭtenanto Lukáš lasis al li denove la tutan duonon el sia porcio da bovidaĵo, kiun Baloun alportis al li de la brigado, sed ke tio estas terura, li tamen nur opiniis, kiam oni venos ĉi tien kaj estos ripozo kun tranokto, ke oni denove ion kuiros. Li estis pri tio ankaŭ jam konvinkita, kiam soldataj kuiristoj ĉerpis akvon en kaldronojn. Li iris tuj demandi al la militkuirejoj, kio kaj kiel okazos, kaj ili al li respondis, ke estas nur ordono provizore ĉerpi akvon kaj ke post momento povas veni ordono denove tiun akvon elverŝi.

Ĝuste en tiu momento venis la leŭtenanto Dub, kaj ĉar li estis tre necerta pri si mem, li demandis: “Ĉu vi amuziĝas?”

“Ni amuziĝas, sinjoro leŭtenanto,” respondis nome de ĉiuj Švejk, “la amuzo ĉe ni plene torentas. Ĉiuflanke estas plej bone ĉiam gaje sin amuzi. Ĝuste nun ni parolas pri citrata acido. Sen amuzo povas esti neniu soldato, tiel oni almenaŭ pli bone forgesas ĉiujn malfacilaĵojn.”

La leŭtenanto Dub diris al Švejk, ke tiu iru kun li, ke li volas ion demandi. Kiam ili estis flanke, li diris al li per terure necerta voĉo: “Ĉu vi ne parolis pri mi?”

“Ho ne, neniam, sinjoro leŭtenanto, nur pri tiu citrata acido kaj pri fumaĵita viando.”

“La ĉefleŭtenanto Lukáš al mi diris, ke mi laŭdire iel ekcesis kaj ke vi tre bone pri tio scias, Švejk.”

Švejk tre serioze kaj emfaze proklamis: “Vi faris nenion, sinjoro leŭtenanto, vi estis nur gaste en certa bordelo. Sed ŝajne temis pri eraro. Ankaŭ lutiston Pimpr el Kozí plácek oni ĉiam serĉis, kiam li iris en la urbon por aĉeti ladon, kaj trovis lin ĉiam ankaŭ en simila ĉambro, aŭ ‘Ĉe Šuha’ aŭ ‘Ĉe Dvořák’, en kiu mi trovis vin. Sube estis kafejo kaj supre en nia okazo ulinoj. Vi, sinjoro leŭtenanto, ŝajne estis en eraro, kie vi propre troviĝas, ĉar varmegis, kaj homo ne alkutimiĝinta trinki ebriiĝas en tia varmo eĉ per ordinara rumo, des pli per sorpa likvoro kiel vi, sinjoro leŭtenanto. Mi ricevis ankaŭ ordonon alporti al vi invitilon al konsiliĝo, antaŭ ol ni ekmarŝis, kaj mi trovis vin ankaŭ ĉe tiu ulino tie supre; kaŭze de tiu varmego kaj sorpa likvoro vi min eĉ ne ekkonis kaj kuŝis tie sur sofo senvestita. Tie vi neniel ekscesis eĉ ne diris: ‘Vi min ankoraŭ ne konas’, sed tia afero povas okazi al kiu ajn, se varmegas. Iun homon kaptas tio ĉiufoje, alia venas al tio kiel blinda kokino al grajno. Se vi konus la maljunan Vejvoda, masonestron el Vršovice, sinjoro leŭtenanto, tiu ekintencis, ke li trinkos nenion, post kio li ebriiĝus. Li do eltrinkis ankoraŭ glaseton por la vojo kaj eliris el la hejmo serĉi tiujn senalkoholajn trinkaĵojn. Unue li haltis en la gastejo ‘Ĉe la haltejo’, tie mendis pokalon da vermuto kaj komencis diskrete eldemandi la gastejestron, kion propre trinkas abstinuloj. Li tute ĝuste konjektis, ke pura akvo estas eĉ por abstinuloj tamen nur kruda trinkaĵo. La gastejestro al li do klarigis, ke abstinuloj trinkas sodakvojn, limonadojn, lakton kaj ankaŭ vinojn sen alkoholo, malvarman oŭkropon kaj aliajn senalkoholajn trinkaĵojn. El tio al la maljuna Vejvoda tamen nur plaĉis tiuj senalkoholaj vinoj. Li demandis ankoraŭ, ĉu ekzistas ankaŭ senalkoholaj brandoj, eltrinkis ankoraŭ unu pokalon, interparolis kun la gastejestro pri tio, ke estas vere peko ofte ebriegiĝi, al kio la gastejestro al li diris, ke li toleras ĉion en la mondo, nur ne ebriegan homon, kiu ie alie ebriegiĝis, venas al li malebriiĝi ĉe botelo da sodakvo kaj ankoraŭ faras skandalon. ‘Li ebriegiĝu ĉe mi,’ diras ka gastejestro, ‘poste li estas mia homo, sed alie mi lin ne konas.’ La maljuna Vejvoda do fintrinkis kaj iris pluen, ĝis li venis, sinjoro leŭtenanto, sur Karolo-placon en komercejon per vinoj, kien li antaŭe ankaŭ iam venis, kaj tie demandis, ĉu oni ne havas senalkoholajn vinojn. ‘Senalkoholajn vinojn ni ne havas, sinjoro Vejvoda,’ oni diris al li, ‘sed vermuton aŭ ŝereon’. La maljuna Vejvoda iel hontis, li eltrinkis tie do pokalon da vermuto kaj pokalon da ŝereo, kaj kiel li tiel sidas, li konatiĝis, sinjoro leŭtenanto, kun ia ankaŭabstinulo. Vorto naskis vorton, ili trinkas ankoraŭ po pokalo da ŝereo kaj fine ili interkonsentis, ke tiu sinjoro scias pri ejo, kie oni kranas senalkoholajn vinojn. ‘Estas tio en Bolzan-strato, oni iras tien tra ŝtuparo malsupren kaj oni havas tie gramofonon.’ Pro tiu ĉi bona sciigo la maljuna Vejvoda starigis sur tablon plenan botelon da vermuto kaj poste ambaŭ foriris al Bolzan-strato, kie oni iras malsupren tra ŝtuparo kaj kie oni havas gramofonon. Kaj oni vere kranis tie nur fruktvinojn, ne nur senalkoholajn, sed eĉ sen alkoholo. Unue ĉiu el ili mendis la si duonlitron da grosvino, poste duonlitron da ribvino, kaj kiam ili eltrinkis ankoraŭ duonlitron da senalkohola grosvino, liaj piedoj komencis rigidiĝvibri post ĉiuj tiuj antaŭaj vermutoj kaj ŝereoj, ili komencis krii, ke oni alportu al ili ofican ateston, ke tio, kion ili ĉi tie trinkas, estas senalkohola vino. Ke ili estas abstinuloj, kaj se oni ne alportos tion al ili tuj, ke ili ĉion ĉi tie dishakos eĉ kun la gramofono. Poste policistoj devis treni ilin ambaŭ tra tiu ŝtuparo supren al Bolzan-strato, meti ilin en veturilon kaj ĵeti en izolejon — kaj ambaŭ estis kondamnitaj pro ebriegiĝo kiel abstinuloj.”