Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

Li ne kapablis iel el tio eliri, ripetis tion sennombre sinsekve: “Karaj malproksimaj — karaj parencoj — karaj postvivantoj” ktp., ĝis fine li ekimpetis el tiu ĉi rondo per forta ekvoko: “Por tio ni havas feldpoŝtojn ĉe la fronto!”

Lia plua parolo aspektis tiel, kvazaŭ ĉiuj tiuj ĉi homoj en grizaj uniformoj kun la plej granda ĝojo devus lasi sin mortigi nur pro tio, ke en la fronto estas establitaj feldpoŝtoj, kaj se grenado forŝiros al iu ambaŭ piedojn, ke la morto devas ŝajni al li bela, se li rememoros, ke lia feldpoŝto havas la numeron 72, kie eble kuŝas letero el hejmo de liaj karaj proksimuloj kun sendaĵo, enhavanta pecon da fumaĵita viando, lardo kaj hejmaj biskvitoj.

Post tiu ĉi parolo, kiam brigada muzikistaro finludis imperiestran himnon kaj oni vokis gloron al la imperiestro, unuopaj grupoj de tiu ĉi homa brutaro, destinita por esti buĉita ie malantaŭ Bug, ekmarŝis unu post la alia laŭ donitaj dispozicioj.

La dekunua kompanio ekiris duonhoron antaŭ la sesa al Turowa-Wolska. Švejk trenis sin malantaŭe kun stabo de la kompanio kaj sanitara servo, kaj la ĉefleŭtenanto Lukáš ĉirkaŭrajdis la tutan soldatkolonon, ĉe kio li ĉiumomenete rajdis malantaŭen por konvinkiĝi ĉe la sanitara servo, kie sur ĉareto sub tukoj oni veturigis la leŭtenanton Dub al novaj heroaj faroj en nekonatan estonton, kaj ankaŭ por mallongigi al si la vojon per interparolo kun Švejk, kiu pacience portis sian dorsosakon kaj fusilon, rakontante al si kun la ĉefserĝento-kontisto Vaněk pri tio, kiel antaŭ jaroj oni bele marŝis dum manovroj ĉe Velké Meziříčí.

“Tio estis ĝuste tia regiono kia estas ĉi tie, sed tiam ni ne marŝis en tia batalpreteco, ĉar tiam ni ankoraŭ eĉ ne sciis, kio estas rezervaj konservaĵoj, kiam ni ricevis konservaĵon, ni ĉe nia plotono forvoris ĝin tuj ĉe la plej proksima tranokto kaj en dorsosakojn ni metis anstataŭ tio brikojn. En unu vilaĝo venis inspektistoj, elĵetis ĉiujn brikojn el niaj dorsosakoj kaj estis da ili tiom, ke poste ia homo tie finkonstruis al si el ili familian domon.”

Momenton pli poste Švejk energis iris apud ĉevalo de la ĉefleŭtenanto Lukáš kaj parolis pri feldpoŝtoj: “Bela estis tiu parolo kaj ĉiun certe tre ĝojigos, se li dum la soldatservo ricevos ian belan leteron el sia hejmo. Sed kiam mi soldatis antaŭ jaroj en Budějovice, dum la soldatservo mi ricevis en la kazernon nur unu leteron kaj tiun mi havas ankoraŭ kaŝita.”

El malpurigita ledsako Švejk eltiris grasmakulitan leteron kaj legis, tenante la paŝon kun la ĉevalo de la ĉefleŭtenanto Lukáš, kiu komencis iom troti:

“Kanajlo mizera, murdisto kaj senhontulo! Sinjoro kaporalo Kříž alveturis Pragon cele de forpermeso, mi dancis kun li ‘Ĉe Kocan’ kaj li al mi diris, ke vi laŭdire dancas ‘Ĉe la verda rano’ en Budějovice kun ia stulta diboĉkadukulino kaj ke min vi tute forlasis. Por ke vi sciu, mi skribas tiun ĉi leteron en necesejo sur sidbreto apud la truo, inter ni estas fino. Via estinta Božena. Por ke mi ne forgesu, tiu kaporalo tion scipovas kaj li vin ankoraŭ ĉikanos, mi petis lin pri tio. Kaj ankoraŭ por ne forgesi, kiam vi alveturos cele de forpermeso, vi jam ne trovos min inter vivuloj.”