Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Копія? — завішчала Белатрыса. — Ах, ну вядома!
— Але мы гэта можам лёгка пазнаць! — умяшаўся голас Люцыюса. — Драка, прывядзі гобліна, ён скажа сапраўдны меч або не!
Гары кінуўся да Грыпхуку, які ляжаў на падлозе.
— Грыпхук, — прашаптаў ён у вуха гобліна, — ты павінен сказаць ім, што меч — фальшыўка, яны не павінны пазнаць, што ён сапраўдны, Грыпхук, калі ласка…
Гары ўчуў гук крокаў, у наступнае імгненне з-за дзверэй прычуўся дрыготкі голас Драка:
— Не падыходзіць! Устаньце ў задняй сцяны. Не ўздумайце нешта вытварыць, або я вас заб’ю!
Яны адышлі да задняй сцяны, Рон пстрыкнуў Дэлюмінатарам, і шары скокнулі ў яго кішэнь, і склеп зноў пагрузіўся ў цемру. Дзверы адчыніліся. Малфой увайшоў унутр, трымаючы палачку перад сабой, бледны і рашучы. Ён схапіў маленькага гобліна за руку, і, адыходзячы, зноў выйшаў, цягнучы за сабой Грыпхука.
Дзверы пляснулі і зачыніліся, а адначасова з гэтым у вязніцы раздалася пстрычка. Рон уключыў Дэлюмінатар. Тры шара зноў паляцелі да столя з яго кішэні, і ўсе ўбачылі Добі, дамога эльфа, які толькі што апарыяваў у цэнтр склепа.
— ДОБ..!
Гары схапіў Рона за руку, каб своечасова спыніць яго крык, але Рон ужо і сам зразумеў, што здзейсніў памылку і выглядаў спалоханым. Пачуліся крокі наверсе. Драка прывёй Грыпхука да Белатрысы.
Велізарныя, як тэнісныя мячы, вочы Добі пашырэлі, ён дрыжаў ад пятак да кончыкаў завостраных вушэй. Было ясна, што вярнуўшыся ў хату сваіх былых гаспадароў, ён быў напалоханы да смерці.
— Гары Потэр, — прапішчаў ён ў цішыні склепа. — Добі прыйшоў выратаваць вас!
— Але як ты?..
Жудасны крык заглушыў словы Гары: Герміёну зноў катавалі.
Гары перайшоў ад слоў да справы:
— Ты можаш апарыяваць з гэтага склепа? — спытаў ён у Гары. Добі заківаў, і яго вушы загушкаліся.
— І ты можаш узяць з сабой людзей?
Добі зноў кіўнуў.
— Добра. Добі, я жадаю, каб ты ўзяў Луну, Дына і містэра Алівандэра і перанёс іх… перанёс іх…
— Да Біла і Флёр, — падказаў Рон. — Катэдж Шэл у прадмесцях Тынварта!
Эльф у трэці раз кіўнуў.
— І затым вярніся, — папрасіў Гары. — Ты можаш гэта зрабіць, Добі?
— Вядома, Гары Потэр! — прашаптаў маленькі эльф. Ён паспяшаўся да містэра Алівандэра, які, здавалася, дрэнна разумеў, што адбываецца. Ён узяў адной рукой Алівандэра, другую працягнуў Луне і Дыну, але тыя не паварушыліся.
— Гары, мы жадаем табе дапамагчы! — прашаптала Луна.
— Мы не можам кінуць цябе тут, — дадаў Дын.
— Ідзіце, вы абодва! Мы сустрэнемся ў Біла і Флёр.
Пакуль Гары казаў, яго шнар забалеў яшчэ мацней. Чым раней. Ён паглядзеў уніз, але замест Алівандэра, убачыў іншага чалавека, які быў гэтак жа стары і нямоглы, ён пагардліва смяяўся.
— Забі мяне, Вальдэморт, я з радасцю прыму смерць! Але яна не прынясе табе тое, што ты шукаеш… існуе шмат таго, чаго ты не разумееш…
Гары адчуў лютасць Вальдэморта, але ў гэты момант зноў закрычала Герміёна, і Гары вярнуўся ў склеп, у жудасную рэчаіснасць.
— Ідзіце! — умольваў Гары Луну і Дына. — Ідзіце! Мы за вамі, ну давайце жа!
Яны схапіліся за працягнутыя пальцы эльфа. Раздалася гучная пстрычка, і Добі, Луна, Дын і містэр Алівандэр зніклі.
— Што гэта было? — ускрыкнуў Люцыюс Малфой над іх галавамі. — Вы чулі гэта? Што там за шум у склепе?
Гары і Рон утаропіліся адзін на аднаго.
— Драка — не, пакліч Галахвоста! Хай ён пайдзе і праверыць!
Наверсе пачуліся крокі, затым наступіла цішыня. Напэўна, людзі ў гасцінай прыслухваліся, ці не даносіцца яшчэ які-небудзь старонні шум з склепа.
— Нам трэба паспрабаваць абязброіць яго, — прашаптаў Гары Рону. У іх не было выбару: у тую секунду, калі ўвайдуць у пакой і ўбачаць, што трое вязняў зніклі, ім канец.
— Пакінь святло ўключаным, — дадаў Гары. Як толькі яны пачулі нечыя крокі, якія надыходзілі да дзвярэй, яны прыціснуліся да сцяны па розных баках ад яе.
— Адыдзіце, — прагучаў голас Галахвоста. — Трымайцеся далей ад дзвярэй. Я захаджу.
Дзверы адчыніліся. Адну секунду Галахвост глядзеў на пусты склеп, які быў асветлены трыма мініятурнымі сонейкамі, якія парылі ў паветры. Гары і Рон накінуліся на яго. Рон схапіў яго за руку, у якой была чарадзейная палачка, і ірвануў яе ўверх. Гары заціснуў Галахвосту далонню рот. Яны моўчкі дужаліся, з чарадзейнай палачкі Галахвоста сыпаліся іскры; яго срэбная руку абхапіла горла Гары.
— Што там, Галахвост? — гучна спытаў Люцыюс Малфой зверху.
— Нічога! — адказаў Рон, імкнучыся капіяваць хрыплы голас Хватста. — Усё добра!
Гары ледзь мог дыхаць.
— Ты жадаеш забіць мяне? — затыхаючыся, спытаў ён, спрабуючы спрабуючы адчапіць ад сябе металічную руку. — І гэта пасля таго, як я выратаваў табе жыццё? Ты мой даўжнік, Галахвост!