Een Kroon van Zwarden

‘Dit kunt u me niet aandoen,’ mompelde hij, en er was ruim voldoende reden dat zijn stem schril en kortademig klonk.

‘Let op en leer er wat van, katje van me,’ zei Tylin, en ze trok haar trouwdolk.

Later, een hele tijd later, trok hij het laken geprikkeld tot aan zijn borst op. Een zijden laken. Nalesean had gelijk. De koningin van Altara stond tevreden naast het bed te neuriën, met haar armen achter zich om de knoopjes van haar gewaad dicht te doen. Hij droeg slechts het vossenzegel aan het koord – dat hierbij uiteraard niets had geholpen – en de zwarte sjaal om zijn nek. Een lintje om haar geschenk, had dat mens het genoemd. Hij rolde om en graaide zijn in zilver gevatte pijp en zijn tohakszak van het lage tafeltje aan de andere kant van het bed. Een gouden tang en een gloeiende kool in een met zand gevulde gouden schaal verschaften de middelen om hem aan te steken. Hij sloeg zijn armen over elkaar en blies nijdige rookwolken uit.

‘Je moet niet zo tegenspartelen, mijn eendje, en niet mokken.’ Ze rukte de dolk uit een beddenpost, waar ze hem naast haar trouwdolk had gestoken, en bekeek de punt voor ze hem wegstak. ‘Wat is er aan de hand? Je weet dat je er net zo van genoot als ik, en ik...’ Ze lachte plotseling en gul, terwijl ze haar trouwdolk eveneens wegstak. ‘Als dit een onderdeel is van ta’veren zijn, moet je wel heel gezocht zijn.’ Mart kreeg een hoofd als vuur.

‘Dit hoort zo niet,’ barstte hij los, terwijl hij de pijp uit zijn mond rukte. ‘Ik ben degene die geacht wordt op jacht te gaan!’ Haar verbaasde blik weerspiegelde beslist de zijne. Als Tylin in een herberg een dienstmeid met de juiste glimlach was geweest, zou hij zijn geluk hebben beproefd. Nou ja, als die meid tenminste geen zoon had die het leuk vond om anderen overhoop te steken. Hij hoorde de jacht te openen. Zo had hij er nooit eerder over gedacht. Tot vandaag was dat ook niet nodig geweest.

Tylin begon te lachen en wreef zich hoofdschuddend de tranen uit de ogen. ‘Ach duifje, ik vergeet het steeds weer. Je bent nu in Ebo Dar. Ik heb in de zitkamer een geschenkje voor je laten neerzetten.’ Ze gaf een klopje op zijn voet onder het laken. ‘Eet goed vandaag. Je zult je kracht nodig hebben.’

Mart sloeg een hand voor zijn ogen en probeerde niet in tranen uit te barsten. Toen hij zijn hand weghaalde, was ze verdwenen.

Hij klom uit bed en sloeg het laken om de een of andere reden om zich heen. De gedachte om bloot rond te lopen stond hem tegen. Dat mens kon onverwachts uit de klerenkast springen. Zijn kleren lagen op de vloer. Waarom zou je je nog om koordjes bekommeren, dacht hij bitter, als je iemands kleren gewoon kunt opensnijden. Maar ze had zijn rode jas niet zo mogen splijten. Ze had het gewoon leuk gevonden om hem met haar mes te schillen.

Hij hield nog net niet zijn adem in toen hij de grote rood gouden klerenkast opendeed. Ze had zich er niet in verborgen. Zijn keuze was beperkt; Nerim had de meeste jassen meegenomen om te reinigen of te herstellen. Hij koos een eenvoudige mantel van donkere, bronskleurige zijde, kleedde zich vlug aan en propte de resten van zijn kapot gesneden kleren zo ver mogelijk onder het bed, totdat hij ervan af kon komen zonder dat Nerim of iemand anders het in de gaten had. Al veel te veel mensen waren op de hoogte van wat er zich tussen hem en Tylin afspeelde; hij zou zich geen raad weten als iemand hiér achter kwam.

In de zitkamer tilde hij het deksel van het gelakte kistje bij de deur op en liet het met een zucht weer vallen. Hij had niet echt verwacht dat Tylin de sleutel zou achterlaten. Hij leunde tegen de deur. De niet afgesloten deur. Licht, wat moest hij doen? Terug naar de herberg? Hij mocht doodvallen als hij wist waarom de dobbelstenen toen hadden gezwegen. Maar hij zag er Tylin best voor aan vrouw Anan en Enid, of welke herbergierster dan ook, om te kopen. Hij zag er Nynaeve en Elayne best voor aan om te beweren dat hij hun overeenkomst had verbroken, zodat zij hun beloften ook niet na hoefden te komen. Draken vuur voor alle vrouwen!

Op een van de tafels lag een groot pakket, gewikkeld in fraai groen papier. Er zat een arendsmasker in, van zwart en goud, en een bijpassende jas met veren. Er zat ook een roodzijden beurs bij, waarin twintig gouden kronen zaten en een briefje dat naar bloemen rook.