Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— ГЕРМІЁНА! — зароў Рон, прадпрымаючы адчайныя спробы вызваліцца ад вяроўкі, якой яны былі звязаныя. — ГЕРМІЁНА!
— Ціха! — сказаў Гары. — Замоўкні, Рон, мы павінны прыдумаць як…
— ГЕРМІЁНА! ГЕРМІЁНА!
— Нам патрэбен план, хопіць крычаць… Трэба вызваліцца ад вяровак…
— Гары? — раздаўся шэпт з цемры. — Рон? Гэта вы?
Рон перастаў крычаць. Нешта прашамацела, рухаючыся побач з імі.
— Гары? Рон?
— Луна?
— Так, гэта я! О не, я так спадзявалася, што вас не зловяць!
— Луна, ты можаш дапамагчы нам вызваліцца ад вяровак? — спытаў Гары.
— О, так, думаю, так… Мы тут выкарыстоўваем стары цвік, калі нам трэба нешта зламаць… Пачакайце хвіліну…
Зверху зноў прычуўся крык Герміёны, і можна было ўчуць, як Белатрыса нешта таксама крычыць, толькі слоў не атрымалася разабраць, таму што Рон зноў загарлапаніў:
— ГЕРМІЁНА! ГЕРМІЁНА!
— Містэр Алівандэр? — пачуў Гары голас Луны. — Містэр Алівандэр, цвік у вас? Калі б трохі пасунуліся… Па-мойму, ён каля гарлача з вадой.
Праз некалькі секунд яна вярнулася.
— Толькі не варушыся, — вымавіла яна.
Гары адчуў, як яна калупае цвіком вяроўку, спрабуючы прыслабіць пруткія вузлы. Наверсе раздаўся крык Белатрысы.
— Я пытаю зноў! Адкуль у вас меч? Адкуль?
— Мы знайшлі яго… мы знайшлі яго… КАЛІ ЛАСКА! — закрычала зноў Герміёна.
Рон тузануўся яшчэ мацней, і іржавы цвік саскочыў на запясце Гары.
— Рон, калі ласка, сядзі спакойна! — прашаптала Луна. — Я нічога не бачу…
— У кішэні! — выклікнуў Рон. — У маёй кішэні Дэлюмінатр, там досыць святла!
Праз некалькі імгненняў раздалася пстрычка, і люмінесцэнтныя шары, якія Дэлюмінатар паглынуў з намёта, выляцелі з яго і павіслі пад столлю, асвятляючы склеп, нібы малюсенькія сонцы. Гары ўбачыў Луну, яе вялікія вочы на бледным твары, і нерухомую фігуру Алівандэра, які звярнуўся на палу у куце. Выцягнуўшы шыю, ён таксама, убачыў іх таварышаў-палонных: Дына і гобліна Грыпхука. Гоблін, здаецца, знаходзіўся ў амаль несвядомым стане і трымаўся на нагах толькі дзякуючы вяроўкам, якімі ён быў прывязаны да людзей.
— О, так значна прасцей, Рон, дзякуй, — сказала Луна і зноў прынялася важдацца з вузламі. — Прывітанне, Дын!
Зверху зноў прычуўся голас Белатрысы.
— Ты ілжэш, гідкая бруднакроўка, і я гэта ведаю! Вы былі ў маім сховішчы ў Грынгатсу! Кажы праўду, кажы праўду!
Новы жудасны крык…
— ГЕРМІЁНА!
— Што яшчэ вы выкралі? Што яшчэ ўзялі? Скажы мне праўду або, я клянуся, я праткну цябе гэтым клінком!
— Так!
Гары адчуў, што вяроўкі саслаблі і зваліліся, ён стаў расціраць запясці. Рон ужо кідаўся па склепе, гледзячы на нізкі столь у пошуках люка. На твару Дына былі бачныя сінякі і ранкі, сказаўшы Луне "Дзякуй", ён застаўся стаяць, увесь дрыжачы, а Грыпхук у паўнепрытомным стане асеў на падлогу. Рубцы пакрывалі ўсвесь яго цёмны твар.
Рон паспрабаваў апарыяваць без палачкі.
— Тут няма выхаду, Рон, — сказала Луна, назіраючы за яго дарэмнымі высілкамі. — З гэтага склепа нельга выбрацца. Спачатку я спрабавала. Містэр Алівандэр тут даўжэй мяне, ён спрабаваў усё.
Герміёна закрычала зноў: гэты гук прычыніў Гары амаль фізічны боль. Забыўшыся пра пульсавалы шнар, ён таксама пачаткаў бегаць па склепе ў пошуках выхаду, ведаючы ў душы, што гэта бескарысна.
— Што вы яшчэ забралі? АДКАЗВАЙ МНЕ! КРУЦЫЁ!
Крыкі Герміёны рэхам адлюстроўваліся ад сцен верхняга паверху. Рон ужо ледзь не рыдаў, лупячы кулакамі па сценах склепа, а Гары ў адчаі сарваў мяшочак Хагрыда са сваёй шыі і запусціў у яго руку. Спачатку ён выцягнуў з яго Снітч Дамблдора, скалануў яго, сам не ведаючы, на што спадзяючыся, але нічога не адбылося, затым ён узмахнуў зламанымі палоўкамі сваёй палачкі з пяром фенікса, але яны былі знежывелыя, і потым з мяшочка, бліснуўшы, выпаў фрагмент люстэрка. Гары ўбачыў святленне ярка-сіняга колеру…
Вока Дамблдора пільна глядзела на Гары.
— Дапамажыце нам! — закрычаў Гары ў вар’цкім адчаі. — Мы зачыненыя ў склепе маёнтка Малфоев, дапамажыце нам!
Вока міргнула і знікла. Гары не быў нават упэўнены, што там сапраўды хтосьці быў. Ён накланяў аскепак так і гэтак, але не ўбачыў у ім нічога, акрамя сцен і столі іх турмы.
Герміёна закрычала яшчэ надрывней, чым раней, і побач з ім зноў загарлапаніў Рон:
— ГЕРМІЁНА! ГЕРМІЁНА!
— Як вы пракраліся ў маё сховішча? — чулі яны голас Белатрыса. — Гэты маленькі брудны гоблін, у склепе, дапамог вам?
— Мы сустрэлі яго толькі сёння вечарам, — рыдала Герміёна. — мы ніколі не былі ў вашым сховішчы... Гэта не сапраўдны меч! Гэта копія, усяго толькі копія!