Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

A McKeon starannie ukrył kolejny grymas zniecierpliwienia. To, że Gonsalves miała rację co do przepisów republikańskiego prawa wojskowego, w niczym nie zmieniało prostej kwestii moralnej — dla każdego normalnego człowieka gwałt był gwałtem i to, czy towarzyszyło mu użycie siły, czy tylko groźba, miało drugorzędne znaczenie. Zwłaszcza przy przedziałach grożących za to kar. Tak sprawę traktowały przepisy RMN i innych flot, z którymi miał okazję się zetknąć, nie wspominając już o graysońskiej. Co więcej — biorąc pod uwagę realia panujące w Piekle, to, czy ubek kogoś uderzył, czy tym zagroził, nie miało znaczenia — wszystko, czego strażnicy żądali od zesłańców, zawsze poparte było groźbą użycia siły. W tych okolicznościach powiesiłby towarzysza porucznika Mangruma bez ceregieli, po czym z satysfakcją naszczał na jego grób. A z kastrowania wcześniej zrezygnowałby jedynie dlatego, że był „cywilizowany”.

Niestety w kwestii tego, na jakich przepisach należało oprzeć wyrokowanie, skoro już zdecydowali się na oficjalne procesy, Honor miała całkowitą rację. W takich warunkach szczytem idiotyzmu byłoby postępowanie niezgodne z konwencją denebską, a ta jednoznacznie zabraniała sądzenia jeńców wojennych w czasie wojny w oparciu o przepisy strony sądzącej. Dopuszczała natomiast wymierzanie sprawiedliwości przestępcom wojennym w oparciu o przepisy prawa lokalnego, a więc w przypadku planety Hades stanowiącej część Ludowej Republiki Haven w oparciu o przepisy prawne tejże Republiki. Z zastrzeżeniem, że musiały one obowiązywać przed ich złapaniem, by wykluczyć możliwość dopisania stosownych do okoliczności paragrafów.

— Uważam, że kapitan Gonsalves ma rację — odezwała się Longmont, przerywając chwilową ciszę. — Według mnie oskarżenie o gwałt zostało udowodnione nie tylko dzięki przyznaniu się oskarżonego do winy, ale także przez inne dowody. Zarzut morderstwa jednakże nie został udowodniony.

— Bo zaginęły nagrania — burknął Hurst.

— Zgadza się. Uważam, że Mangrum trochę za szybko przyznał się do gwałtu — dodała Longmont. — Podejrzewam, że wiedział o braku nagrań i chciał stworzyć wrażenie uczciwości działające na jego korzyść, gdy następnie nie przyznał się do morderstwa. Ale to, co ja czy pan podejrzewamy, nie jest dowodem.

— Ale są nim zeznania świadków — wtrącił McKeon. — Hedges i Ustermana.

— Są — zgodził się Simmons. — Problem polega na tym, że są to zeznania mało wiarygodne, gdyż sprzeczne ze sobą w kilku innych kwestiach. Usterman zresztą sam sobie dwukrotnie zaprzeczył. Ani on, ani Hedges nie potrafią wyjaśnić, w jaki sposób Mangrum zdołałby przedostać się z Kostnicy do swojego pokoju w czasie, w którym została zabita Weiller, nie zostając nagranym przez system bezpieczeństwa obozu.

— Hm… — burknął niezadowolony Hurst.

Nie było to niezadowolenie z Simmonsa, tylko z faktu, iż ten miał rację. Żaden z zesłańców nie spodziewał się, że UB zainstalowało na terenie całego obozu Charon system kamer monitorujących i nagrywało pokazywane przez nie obrazy. System został pomyślany jako zabezpieczenie w związku z pojawieniem się na Styksie niewolników, ale rejestrował wszystko, co znalazło się w polu widzenia kamer. A więc także poczynania samych ubeków. A działał przez całą dobę i obejmował także kwatery prywatne.

Najbardziej zaskakujące było to, że nagrań tych nigdy nie kasowano od chwili uruchomienia systemu, toteż gdy Harkness i jego grupa hakerów odkryła istnienie zapisów i włamała się do nich, nagle okazało się, że dowody przeciwko większości oskarżonych mają w ręku. Były tam nagrania rozmów, w których ubecy przyznawali się, co który robi ze swoim „niewolnikiem” — najczęściej w formie przechwałek czy dobrych rad, ale to już był szczegół techniczny. Były też zapisy ukazujące popełnianie rozmaitych przestępstw, w tym i morderstw. No i były nagrania ze zwykłych, codziennych czynności pozwalające zorientować się, kto gdzie przebywał w danym czasie.

A w przepisach kodeksu wojskowego Ludowej Republiki Haven nie było żadnej wzmianki zakazującej używania jako dowodów zapisów elektronicznych uzyskanych bez sądowego nakazu.

Niestety odkrycie to miało także swoją złą stronę. Obfitość i niepodważalność nagrań powodowała niepewność w tych niewielu przypadkach, gdy ich brakowało. A w tej sprawie było jeszcze gorzej, gdyż posiadane przez sędziów nagrania potwierdzały wersję oskarżonego. Choć nie było nagrań z jego pracy tego popołudnia, gdy zamordowana została Weiller, istniał zapis ukazujący go obejmującego służbę w zbrojowni zawierającej zasilane zbroje, zwanej potocznie Kostnicą. Nie było natomiast nagrania pokazującego, że w czasie służby wrócił do swej kwatery, w której ukryto zwłoki. Kamer w Kostnicy nie zainstalowano, bo niewolnicy nie mieli do niej wstępu, sąd dysponował za to kartą pracy Mangruma z tego dnia. Była ona podobnie jak inne śmieci starannie przechowywana w przepastnej bazie danych. Wynikało z niej, że cały czas siedział w Kostnicy.

— Naturalnie mógł sfałszować kartę, żeby udowodnić, jaki jest pracowity — zauważył McKeon. — Ludzie robili tak od zawsze i to niekoniecznie, żeby mieć alibi.