Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

La komandanto de la brigado kontaktis rekte la divizion, kie li precize priskribis la situacion, poste parolis kun la divizio la akreokula Hanovrano, sekve de kio venis ordono al la brigado: “La brigado formarŝas el la urbo je la sesa horo vespere direkte al Turowa-Wolska-Liskowiec-Starasol-Sambor, kie pluaj ordonoj. Kun ĝi marŝas infanteria bataliono de la naŭdekunua regimento, formanta ŝirman trupunuon, en divido, kiun ĝi ellaboris ĉe la brigado laŭ skemo: la antaŭgardo formarŝas duonhoron antaŭ la sesa al Turowa, inter la suda kaj norda flankgardo distanco de tri kaj duono de kilometro. La postgardo foriras kvaronhoron post la sesa!”

Tiel do en gimnazio ekis granda tumulto kaj al konsiliĝo de batalionaj oficiroj mankis nur la leŭtenanto Dub, kiun elserĉi oni ordonis al Švejk.

“Mi esperas,” diris al li la ĉefleŭtenanto Lukáš, “ke vi trovos lin sen ĉiuj malfacilaĵoj, ĉar vi du senĉese havas ion inter vi.”

“Obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto, ke mi petas skriban ordonon de la kompanio. Tio estas ĝuste pro tio, ke inter ni estas ĉiam ĝuste tiu ‘io’.”

Dum la ĉefleŭtenanto Lukáš kopiis sur forŝirebla folio en sia notlibro, ke la leŭtenanto Dub tuj venu en la gimnazion al konsiliĝo, Švejk anoncis plu: “Jes, sinjoro ĉefleŭtenanto, vi povas, kiel ĉiam, esti sen zorgoj. Mi lin trovos, ĉar al la soldatoj estas malpermesite eniri bordelojn kaj li certe estas en unu tia por konvinkiĝi, ĉu neniu de lia plotono deziras veni antaŭ feldtribunalon, per kiu li kutime minacas. Li mem proklamis antaŭ la viraro de sia plotono, ke li trairos ĉiujn bordelojn, kaj poste ke estos ve kaj ili lin ekkonos de tiu malbona flanko. Cetere, mi scias, kie li troviĝas. Li estas ĝuste ĉi tie en la kontraŭa kafejo, ĉar la tuta viraro rigardis, kien li iras unue.”

“Kunigitaj amuzejoj kaj urba kafejo”, entrepreno, kiun menciis Švejk, estis dividita ankaŭ en du partojn. Kiu ne volis iri tra la kafejo, iris de malantaŭe, kie en suno varmigis sin iom pli aĝa sinjorino, parolanta germane, pole kaj hungare proksimume en tiu ĉi senco: “Eniru, soldateto, ni havas ĉi tie belajn fraŭlinetojn..”

Kiam soldateto eniris, ŝi kondukis lin tra koridoro en ian akceptan kancelarion kaj alvokis unu el fraŭlinoj, kiu tuj alkuris en virina ĉemizo; unue ŝi volis monon, kaj tiun ĉi sumon tuj surloke, dum la soldateto dekroĉadis sian zonon kun bajoneto, enkasigis la prostituistino.

Oficiraro alvenadis tra la kafejo. La vojo de sinjoroj oficiroj estis pli trista, ĉar ĝi kondukis tra septitaj ĉambretoj malantaŭe, kie estis elekto de dua rango, destinita por suboficiroj, kaj kie estis virinaj ĉemizetoj kun puntoj kaj oni trinkis vinon aŭ likvorojn. Ĉi tie la prostituistino toleris nenion, tio ĉio okazis supre en ĉambretoj, kie en unu tia edeno, plena da cimoj, kuŝaĉis sur sofo la leŭtenantro Dub en kalsono, dum fraŭlino Ella rakontis al li elpensitan tragedion de sia vivo, kiel tio ĉiam estas en tiuj ĉi okazoj, ke ŝia patro estis fabrikanto kaj ŝi profesorino de liceo en Budapesto kaj ke tion ĉi ŝi faris pro malfeliĉa amo.

Je manetendo sur tableto malantaŭ la leŭtenanto Dub estis botelo da sorpa likvoro kaj glasetoj. Ĉar la botelo estis duone malplena kaj Ella eĉ la leŭtenanto parolis jam sensencaĵojn, estis tio ŝarĝoprovo, ke la leŭtenanto Dub ne toleras multe. Laŭ lia parolo vidiĝis, ke li ĉion tion jam intermiksis kaj ke Ellan li konsideras kiel sian servosoldaton Kunert; tiel li ŝin ankaŭ alparolis kaj minacis al la supozata Kunert laŭ sia kutimo: “Kunert, Kunert, bestio, kiam vi min ekkonos de tiu mia malbona flanko…”

Švejkon atendis la sama proceduro kiel ĉiujn ceterajn soldatetojn, kiuj eniradis de malantaŭe, sed li afable elŝiris sin al ulino en ĉemizo, post kies krio alkuris la pola prostituistino kaj tiu antaŭ la okuloj de Švejk arogante malkonfesis, ke ili havus ĉi tie ian sinjoron leŭtenanton kiel gaston.

“Ne alkriegu min tro, moŝtulino,” diris Švejk afable, dolĉe ĉe tio ridetante, “aŭ mi donos al vi sur la faŭkon. Foje ĉe ni en Platnéřská-strato oni batregalis prostituistinon tiel, ke ŝi perdis la konscion. Tiam filo serĉis tie sian patron, certan Vondráček, komercejo per pneŭmatikoj. Nomo de tiu prostituistino estis Křován, kaj kiam oni ŝin rekonsciigis kaj en savstacio demandis pri ŝia nomo, ŝi diris, ke ĝi komencas per ‘C’. Kaj kia estas via estimata nomo?”

La “honorinda matrono” komencis terure kriegi, kiam post tiuj ĉi vortoj Švejk ŝin forpuŝis kaj serioze paŝis tra ligna ŝtuparo en la unuan etaĝon.

Sube aperis mem posedanto de la bordelo, malriĉiĝinta pola nobelo, kiu elkuris malantaŭ Šverjk tra la ŝtuparo kaj komencis tiri lin je la jako, ĉe kio li kriis al li germane, ke tie supre estas tio por soldatoj malpermesita, tie estas tio por sinjoroj oficiroj, por la soldataro estas tio sube.

Švejk lin atentigis, ke li venas ĉi tien en intereso de la tuta armeo kaj ke li serĉas certan sinjoron leŭtenanton, sen kiu la armeo ne povas ekmarŝi sur batalkampon, kaj kiam la posedanto kondutis senĉese pli agresive, Švejk deĵetegis lin de sur la ŝtuparo kaj supre daŭrigis en traserĉado de ĉambroj. Li konvinkiĝis, ke ĉiuj ĉambretoj estas senhomaj, nur kiam ĉe la fino de perono li ekfrapetis, premis la klinkon kaj malfermetis la pordon, eksonis jelpa voĉo de Ella: “Okupite” kaj senpere post tio profunda voĉo de la leŭtenanto Dub, kiu ŝajne opiniis, ke li estas ankoraŭ en sia ĉambro en la tendaro: “Eniru!”