Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
Kiam oni al li riproĉis, ke li aŭdacis alpreni eĉ atutan okon, li ekvokis per forta voĉo: “Ĉu virino, havanta dek groŝojn, se ŝi unu groŝon perdus, ne eklumigos kandelojn kaj ne serĉas fervore, dum ŝi ne trovos? Kaj kiam ŝi trovis, ŝi kunvokas najbarojn kaj amikinojn dirante: ‘Ĝoju kune kun mi, ĉar mi alprenis atutan okon kaj en kartoj venis al mi atuta reĝo kun aso!’ — Donu ĉi tien do la kartojn, vi ĉiuj malgajnis.”
La unujara volontulo Marek havis vere grandan feliĉon en karludado. Dum la ceteraj reciproke sin superatutis, li batis iliajn superatutitajn kartojn ĉiam per la plej alta atuto, tiel ke unu post la alia malgajnis, li prenis unu vetsumon post la alia kaj vokis al la venkitoj: “Kaj tertremoj grandaj aperos diversloke kaj teruraĵoj de malsato kaj pesto kaj grandaj ĉielaj mirakloj.” Fine ĉiuj havis da tio jam sufiĉe kaj ĉesis ludi, kiam la telefonisto Chodounský malgajnis sian duonjaran estontan soldon. Li estis per tio konsternita kaj la unujara volontulo postulis de li atestojn, ke ĉe elpago de soldo la ĉefserĝentokontisto Vaněk elpagu la soldon de Chodounský al li.
“Ne timu, Chodounský,” konsolis lin Švejk. “Se vi havos feliĉon, vi falos en la unua batalo kaj koncerne viajn soldojn, Marek foriros kun longa nazo, trankvile tion al li subskribu.”
La mencio, ke Chodounský falos, tuŝis lin tre malagrable, tiel ke li diris kun certeco: “Mi ne povas fali, ĉar mi estas telefonisto, telefonistoj estas ĉiam en fronta kaŝejo kaj dratojn oni streĉas aŭ serĉas erarojn ĉiam nur post batalo.”
La unujara volontulo menciis, ke telefonistoj ĝuste male estas elmetitaj al granda danĝero kaj ke ĉefe telefonistojn ĉiam elserĉas la malamika artilerio. Neniu telefonisto estas sekurigita en sia kaŝejo. Eĉ se li estus dek metrojn sub la tero, la malamika artilerio tamen lin tie trovos. Ke telefonistoj pereas kiel hajleroj dum somera pluvo, pri tio atestas la fakto, ke kiam li forlasis Bruckon, oni malfermis tie ĝuste la dudekokan kurson por telefonistoj.
Chodounský afliktite rigardis antaŭ sin, kio instigis Švejkon al amika bona vorto: “Nu, mallonge dirite, vi havas neenviindan eskapejon.” Chodounský afable respondis: “Fermu la faŭketon, onklino.”
“Mi rigardos la literon ‘C’ en miaj notoj pri historio de la bataliono… Chodounský… Chodounský, hm, aha, ĉi tie ni tion havas: ‘La telefonisto Chodounský superŝutita de mino. Li telefonas el sia tombo al la stabo: ‘Mi mortas kaj gratulas al mia bataliono pro la venko!’’”
“Tio devas al vi sufiĉi,” diris Švejk, “aŭ vi deziras ankoraŭ ion al tio aldoni? Ĉu vi memoras tiun telefoniston el Titanic[283], kiu, kiam la ŝipo komencis jam droni, senĉese telefonis suben al subakvigita kuirejo, kiam jam estos tagmanĝo?”
“Por mi estas tio egala,” diris la unujara volontulo, “la antaŭmortan eldiron de Chodounský eblas eventuale kompletigi per tio, ke li fine vokos per telefono: ‘Salutu de mi nian feran brigadon!’”
4. Marŝi! Marŝ’!
Kiam oni alveturis al Sanok, montriĝis, ke en la vagono kun la militkuirejo de la dekunuo, kie feliĉege furzis la satiĝinta Baloun, oni propre entute havis veron, ke estos vespermanĝo, kaj ke krom vespermanĝo ke oni disdonos tie eĉ soldatpanon por ĉiuj tiuj tagoj, kiam la bataliono ricevis nenion. Kiam ili eliris el vagonoj, montriĝis ankaŭ, ke propre en Sanok troviĝas la stabo de la “fera brigado”, al kiu la bataliono de la naŭdekunua regimento[284] apartenis laŭ sia baptatesto. Ĉar la fervoja kontakto de ĉi tie sub Lvov kaj norden al Velikije Mosty estis neinterrompita, prezentis propre enigmon, kial la stabo de la orienta parto faris tiujn ĉi dispoziciojn, ke la “fera brigado” kun sia stabo koncentru marŝbatalionojn cent kvindek kilometrojn en la ariero, se la fronto etendiĝis tiutempe de Brody al Bug kaj laŭlonge de la rivero norden al Sokal’.
Tiu ĉi tre interesa strategia demando estis solvita terure simple, kiam la kapitano Ságner iris en Sanok anonci al la stabo de la brigado alveturon de la marŝbataliono.
Kuriera oficiro estis adjutanto de la brigado, kapitano Tayrle.
“Mi tre miras,” diris la kapitano Tayrle, “ke vi ne ricevis certajn sciigojn. La marŝordono estas certa. Nature vi havis devon anticipe al ni anonci la linion de via marŝo. Laŭ dispozicioj de la ĉefa stabo vi alveturis je du tagoj pli frue.”
La kapitano Ságner iom ruĝiĝis, sed ne venis al li en la menson ripeti ĉiujn tiujn ĉifritajn telegramojn, kiujn li ricevis dum la tuta vojo.
“Mi miras al vi,” diris la adjutanto Tayrle…
“Mi opinias,” respondis la kapitano Ságner, “ke ni ĉiuj oficiroj alparolas nin reciproke ‘ci’.”
“Bone,” diris la kapitano Tayrle, “diru al mi, ĉu ci estas aktivulo, aŭ rezervulo? Ke aktivulo? — Tio estas io tute alia… La homo en tio ne orientiĝas. Ĉi tie traveturis jam tiom da idiotoj — rezervaj leŭtenantoj. — Kiam ni cedis de Limanów kaj Krasnik, ĉiuj tiuj ‘ankaŭleŭtenantoj’ perdis la kapon, kiam ili ekvidis kozakan patrolon. Ni en la stabo ne ŝatas tiajn parazitojn. Stulta ulo kun abiturienta ekzameno lasas sin fine aktivigi aŭ en civila vivo plenumas oficiran ekzamenon kaj kiel civilulo plu faras idiotaĵojn, kaj kiam venas milito, estas el li ne leŭtenanto, sed surfekiĝinto!”
La kapitano Tayrle forkraĉis kaj intime ekfrapetis la kapitanon Ságner: “Vi restos ĉi tie proksimume du tagojn. Mi trakondukos vin ĉiujn, ni dancos. Ni havas ĉi tie belajn ĉiesulinojn, ‘anĝelajn malĉastulinojn’. Ni havas ĉi tie filinon de generalo, kiu antaŭe praktikis lesbaninan amon. Ni ĉiuj alivestas nin kiel virinoj kaj ci vidos, kion ŝi scipovas! Ŝi estas tia malgrasa bestio, ke oni eble eĉ ne ekpensus pri io tia. Sed ŝi tion scipovas, kamarado. Ŝi estas pasiulino- cetere, ci tion ekkonos.”
“Pardonu!” li embarasiĝis; “mi devas denove vomi, tio estas hodiaŭ jam la trian fojon.”
Kiam li poste revenis, li sciigis al la kapitano Ságner, por pruvi, kiel estas ĉi tie gaje, ke tio estas sekvoj de la hieraŭa vespero, kiun partoprenis ankaŭ pionira taĉmento.
Kun komandanto de tiu ĉi taĉmento, kiu ankaŭ estis en la rango de kapitano, konatiĝis la kapitano Ságner tre baldaŭ. Nome, la kancelarion enfalis uniformita longulo kun tri oraj steletoj, kaj en postdiboĉa inerteco, ne rimarkante la ĉeeston de la kapitano Ságner, tute intime ekparolis al Tayrle: “Kion ci faras, porkino? Hieraŭ ci ‘bele’ malplaĉigis nian grafinon!” Li sidiĝis sur seĝon, kaj vipante per maldika kanvergo siajn tibiojn, li ridis plengorĝe: “Se mi rememoros, kiel ci vomis en ŝian sinon…”
“Jes,” diris Tayrle, “hieraŭ estis tio vere gaja.” Nur poste li interkonatigis la kapitanon Ságner kaj la oficiron kun kanvergo, kaj ĉiuj eliris tra kancelario de administra fako de la brigado eksteren en kafejon, kiu subite elkreskis el antaŭa bierejo.
Kiam ili iris tra la kancelario, la kapitano Tayrle prenis al si kanvergon de la komandanto de pionira taĉmento kaj ekbatis sur longan tablon, ĉirkaŭ kiu post komando stariĝis en fronton dek du soldatskribistoj. Estis tio adorantoj de trankvila, sendanĝera laboro en ariero de la armeo kun grandaj, kontente ŝtopitaj ventroj kaj en ekstraj uniformoj.
Kaj al tiuj ĉi dek du dikaj apostoloj de fronteskapo la kapitano Tayrle diris, volante prezentiĝi antaŭ Ságner kaj la alia kapitano: “Ne opiniu, ke mi havas vin ĉi tie kiel en porkograsigejo. Porkoj! Malpli vori kaj drinki, sed pli kuri.”
“Nun mi montros al vi ankoraŭ alian dresadon,” anoncis Tayrle al siaj kunuloj.
Li denove ekbatis per kanvergo sur la tablon kaj demandis tiujn dek du: “Kiam vi krevos, porkoj?”
283
granda, luksa angla vaporŝipo, kiu dum sia unua ŝipveturo el Eŭropo al Usono kunpuŝiĝis kun glacimonto kaj la 15an de aprilo 1912 dronis. La katastrofon ne postvivis 1503 homoj.
284
nekonsekvenceco de la aŭtoro, ĝuste devas esti “por la alveturinta marŝbataliono de la naŭdekunua regimento” (kio estas tute klara el antaŭa eĉ sekvanta teksto).