Een Kroon van Zwarden

Gewoonlijk waren vrouwen er voor hem om bewonderd en toegelachen te worden; om mee te dansen en te kussen als ze dat toestonden, of om mee te vrijen als hij geluk had. Besluiten op welke vrouw gejaagd zou worden was bijna even leuk als de jacht zelf en slechts iets minder leuk dan hen werkelijk te vangen. Sommige vrouwen waren natuurlijk gewoon vriendinnen. Een paar. Zoals Egwene, hoewel hij niet zeker wist of die vriendschap haar verheffing tot Amyrlin zou overleven. Nynaeve was ook een vriendin, min of meer; als ze eens een tijdje kon vergeten dat ze meermalen zijn billen had bewerkt en zou beseffen dat hij geen jongetje meer was. Maar een vriendin was anders dan een vriend; je wist altijd dat haar gedachten andere paden betraden dan die van jou, en dat ze de wereld met andere ogen bezag.

Birgitte boog zich naar hem toe. ‘Je kunt maar beter oppassen,’ mompelde ze. ‘Die weduwe is op zoek naar een nieuwe man; de schede van haar trouwdolk is blauw. Bovendien staat het huis daar.’

Hij knipperde met zijn ogen en verloor de heerlijk mollige vrouw uit het oog. Ze had toen ze langsliep zo enorm met haar heupen gedeind. Birgitte beantwoordde zijn schaapachtige grijns met een lach. Nynaeve zou hem voor zijn blik met woorden hebben getuchtigd, en zelfs Egwene zou koel en afkeurend hebben gekeken. Aan het eind van de rweede dag merkte hij dat hij de hele tijd met zijn heup tegen die van Birgitte had gezeten zonder ook maar één keer te overwegen om haar te kussen. Hij was ervan overtuigd dat zij niet door hem gekust wilde worden. Als ze dat wel had gewild was hij beledigd geweest, wanneer je die foeilelijke kerels zag van wie zij kennelijk genoot. Bovendien was zij een heldin uit een legende, en dus verwachtte hij half en half dat ze over een huis zou springen en een paar Verzakers bij hun lurven zou pakken. Maar dat was het niet. Hij zou nog eerder Nalesean een kus geven. Het was hetzelfde als bij de Tyrener, helemaal hetzelfde: hij vond Birgitte gewoon áárdig.

Twee dagen op die bank, opstaan, door het steegje naast de looierij lopen en naar de hoge bakstenen tuinmuur van het huis staren. Birgitte kon die muur beklommen hebben, maar zelfs zij zou haar nek hebben kunnen breken als ze geprobeerd had een jurk te dragen. Drie keer besloot hij in een opwelling een vrouw te volgen die uit het huis kwam. Twee ervan droegen de rode riem van een Wijzevrouw. Een willekeurige keus leek zijn geluk op te roepen. Een ervan kocht om de hoek wat verschrompelde koolrapen en ging weer terug; de ander kocht twee straten verder een stel grote, groen gestreepte vissen. De derde vrouw was groot en donker, in keurig grijze wol gestoken, misschien wel een Tyreense. Ze stak twee bruggen over voor ze een grote winkel binnenging, waar ze begroet werd door een magere, buigende kerel. Ze hield toezicht op het verpakken van gelakte dozen en dienbladen in met zaagsel gevulde manden, die vervolgens op een wagen werden geladen. Uit wat hij opving hoopte ze er in Andor aardig wat zilver voor te vangen. Mart kon nog net wegkomen zonder een doos te kopen. Toeval en geluk gingen dus niet samen.

Niemand anders had trouwens geluk. Nynaeve, Elayne en Aviendha liepen door de straten rond Carridins kleine paleis zonder iemand te herkennen, wat hun buitengewoon teleurstelde. Ze weigerden nog steeds te zeggen om wie het ging, maar dat maakte nauwelijks iets uit, nu er toch niemand was gezien. Dat zeiden ze tegen hem, terwijl ze glimlachend hun tanden toonden, genoeg voor zes vrouwen. Hij nam aan dat hun grijns een glimlach moest voorstellen. Het was jammer dat Aviendha zich zo verbonden voelde met de andere twee, maar toen hij hen een keer onder druk zette voor een antwoord, snauwde Elayne hem hooghartig kijkend af, waarna de Aielvrouw iets in haar oor fluisterde.

‘Vergeef me, Mart,’ zei Elayne welgemeend, en haar gezicht werd zo rood dat haar haren erbij leken te verbleken, ‘Ik vraag nederig vergiffenis voor mijn manier van praten. Ik... zal op mijn knieën smeken, als je dat wilt.’ Geen wonder dat haar stem het aan het eind zowat begaf.

‘Niet nodig,’ zei hij zwakjes, en hij probeerde niet te staren. ‘Het is je vergeven; het maakt niet uit.’ Maar het vreemdste was dat Elayne al die tijd niet naar hem maar naar Aviendha keek. Ze bewoog nog geen wimpertje toen hij antwoord gaf, maar slaakte een diepe zucht van opluchting na Aviendha’s knikje. Vrouwen waren gewoon vreemde wezens.