Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Яна спыніла вырывацца, накіраваўшы свой погляд на нешта, чаго Гары не мог убачыць. Узрадаваны яе нечаканай капітуляцыяй, Люціюс адпусціў яе руку і ірвануў дагары свой уласны рукаў.
— СПЫНІСЯ! — закрычала Белатрыса, — Не датыкайся да яе! Мы ўсё загінем, калі зараз выклічам Цёмнага Лорда!
Люціюс замер, трымаючы паказальны палец над Чорнай Пазнакай. Белатрыса адышла і знікла з поля зроку Гары.
— Што гэта? — пачуў ён яе голас.
— Меч, — прамармытаў хтосьці з Паляўнічых.
— Дай яго мне.
— Ён не ваш, місіс, ён мой, я знайшоў яго.
Пачуўся гучны хлапок, і шуганула чырвоным; Гары зразумеў, што Паляўнічага ўразіў Ашаламляльны Заклён. Сярод яго таварышаў пракацілася нараканне абурэння, а Скабіёр выхапіў чарадзейную палачку.
— Гэта што яшчэ за гульні, жанчына?
— Ступефай! — крыкнула яна. — Ступефай!
Яны не ўяўлялі для яе сур’ёзнай пагрозы, нават учатырох супраць адной: Гары ведаў, што яна валодае велізарным магічным майстэрствам і пры гэтым абсалютна пазбаўленая сумлення. Яны пападалі на падлогу, усё, акрамя Грэйбэка, які застыг на каленах з выцягнутымі наперад рукамі. Бакавым зрокам Гары заўважыў, што яна вырвала з рук пярэваратня меч, і яе твар збялеў і і здаваўся васковым.
— Адкуль ты ўзяў гэты меч? — шэптам спытала яна ў Грэйбэка, выцягваючы палачку з яго рукі, якая не супрацівілася.
— Як ты смееш? — прагыркаў ён, гледзячы на Белатрысу зверху ўніз, здольны рухаць толькі ртом. Ён агаліў свае завостраныя зубы. — Вызвалі мяне, жанчына!
— Дзе ты ўзяў гэты меч? — паўтарыла яна, размахваючы клінком перад яго тварам. — Снэйп схаваў яго ў маім сховішчы ў Грынгатс!
— Ён быў у іх намёце! — прасіпеў Грэйбэк. — Вызвалі мяне, кажу!
Яна ўзмахнула чарадзейнай палачкай, і пярэварацень ускочыў на ногі, але, падобна, не рызыкнуў набліжацца да яе. Ён устаў за крэслам, і яго брудныя выгнутыя кіпцюры ўпіліся ў яго спінку.
— Драка, прыбяры адгэтуль гэтае смецце! — загадала Белатрыса, паказваючы на прыходных у прытомнасць мужчын. — Калі ў цябе не хопіць духу прыкончыць іх, пакінь на заднім двары для мяне.
— Не смей так размаўляць з маім сынам! — раззлавалася Нарцыса, але Белатрыса крыкнула:
— Ціха! Сітуацыя значна горш, чым ты можаш сабе ўявіць, Цісі! У нас сур’ёзная праблема!
Злёгку затыхаючыся, яна аглядала меч, вывучаючы яго. Потым яна звярнулася да прыціхлых палонных.
— Калі гэта — сапраўды Потэр, яму нельга прычыніць шкоду, — прамармытала яна, размаўляючы хутчэй з сабой, чым з астатнімі. — Цёмны Лорд жадае пазбавіцца ад Потэра асабіста… Але калі ён знойдзе… Я павінна.. Я павінна пазнаць…
Яна зноў звярнулася да сястры:
— Палонных трэба пасадзіць у склеп, пакуль я падумаю, што можназрабіць!
— Гэта мая хата, Бэла, ты не маеш права тут распараджацца…
— Рабі, што я кажу! Ты паняцця не маеш какая небяспека нам пагражае! — залямантавала Белатрыса. У яе поглядзе была ўтрапёнасць і страх, тонкі струменьчык агню выляцеў з канца яе палачкі і прапаліў адтуліну ў дыване.
Нарцыса секунду вагалася, затым звярнулася да пярэваратня:
— Адвядзіце гэтых палонных у склеп, Грэйбэк.
— Пачакай, — рэзка сказала Белатрыса. — Усё, акрамя… акрамя бруднакроўкі.
Грэйбек рохкнуў ад задавальнення.
-Не! — закрычаў Рон. — Вазьміце мяне, пакіньце мяне!
Белатрыса стукнула яго па твару: гук удару адклікаўся рэхам па ўсім пакоі.
— Калі яна памрэ пры допыце, наступным будзеш ты, — сказала яна. — Здраднікі крыві стаяць адразу пасля бруднакровак у маім спісе. Адвядзі іх уніз, Грэйбэк, і пераканайся, каб яны былі надзейна зачыненыя, але больш з імі нічога не рабі… пакуль.
Яна кінула Грэйбэку зваротна яго палачку, і дастала з-пад мантыі кароткі срэбны нож. Схапіўшы Герміёну за валасы, яна пацягнула яе на сярэдзіну пакоя, у то час як Грэйбэк павёў астатніх палонных праз пакой да іншых дзвярэй, у цёмны праход.
— Думаеце, яна пачастуе мяне дзяўчынкай, калі скончыць з ёй? — напяваў Грэйбэк, вядучы іх па калідоры. — Упэўнены адзін-два разы ўкусіць мне атрымаецца, як думаеш, руды?
Гары адчуў, што Рона б’е дрыготка. Усё яшчэ прывязаныя спіной да спіны, яны спускаліся па слізкіх прыступках стромкай лесвіцы, рызыкуючы зламаць шыю ў любы момант. Унізе былі масіўная дзверы. Грэйбэк адчыніў іх з дапамогай сваёй палачкі, пхнуў іх у волкі зацвілы пакой, і кінуў у поўнай цемры. Аглушальны грукат ад зачыняючыхся дзвярэй не паспеў аціхнуць, як раздаўся немы крык зверху.