Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

I w przeciwieństwie do większości zesłańców nigdy nie przebywała w innym obozie niż Delta 4-0, w którym panowały warunki nieporównywalne z istniejącymi w jakimkolwiek innym obozie. Pojęcia nie miała, jak ubecy traktowali więźniów wszędzie indziej, a to z tego prostego powodu, że Delta 4-0 stanowiła przechowalnię, do której trafiali wyłącznie oficerowie Ludowej Marynarki uznani przez Komitet za rokujących nadzieję na reedukację. Ponieważ klawisze nie wiedzieli, kiedy i którego z „przechowańców” przełożeni zdecydują się ułaskawić, na wszelki wypadek nie tykali żadnego i zapewnili im całkiem przyzwoite warunki mieszkanie, umundurowanie, a nawet opiekę medyczną.

W rezultacie Longmont, podobnie jak reszta więźniów Delty 4-0, doszła do wniosku, że wieści o Piekle jako takim, a zwłaszcza o warunkach i psychopatycznych ubekach są wymysłem wrogiej propagandy. Tym silniej odkrycie prawdy wstrząsnęło nią i jej współtowarzyszami — zwłaszcza tymi, którzy zrozumieli, jak głęboko i dokładnie dali się drugi raz oszukać.

Ich reakcje na uwolnienie były rozmaite. Jedni byli wdzięczni za okazję, choćby niewielką, ucieczki i wyrównania rachunków z Komitetem i UB. Inni, i tych była większość, nie chcieli mieć nic wspólnego z przygotowywaną ucieczką. Po części wynikało to z przekonania, że nie może się ona udać, po części zaś z autentycznej lojalności wobec Republiki. A w paru klinicznych przypadkach z wiary w słuszność rewolucji i postępowania Komitetu Bezpieczeństwa Publicznego. Odmawiając współpracy, demonstrowali tę lojalność w oczywistej nadziei, że gdy ubecy wrócą na planetę, oni otrzymają szansę na rehabilitację.

McKeon uważał, że są durniami, gdyż w najlepszym razie zostaną tam, gdzie są, w najgorszym Urząd Bezpieczeństwa każe ich zabić, by pozbyć się niewygodnych świadków klęski. Szanował jednak ich wybór, podobnie jak szanował Longmont, choć to ostatnie przyszło mu znacznie trudniej. Zwłaszcza że niegłupia w sumie kobieta ciągle upierała się, że jest „towarzyszką admirał”, co dla wszystkich brzmiało jak obelga. Podejrzewał, że w końcu będzie jedną z tych osób, które udadzą się wraz z Parnellem na wygnanie do Ligi Solarnej, ale jak na razie miała zbyt dużo problemów, by zdecydować się, wobec kogo czy też czego tak naprawdę pozostaje lojalna. Parnell, ma się rozumieć, także odmówił udziału w sądzeniu, motywując to logicznie tym, że zastrzeliłby od ręki wszystkich napotkanych funkcjonariuszy UB, więc trudno go posądzać o obiektywizm.

Longmont zgodziła się wejść w skład sądu wojennego i od razu jasno i otwarcie powiedziała dlaczego, podczas pierwszego spotkania z Honor, gdy ta złożyła jej propozycję.

— Winni tego, co się tu działo, muszą zostać ukarani. Ale to nie znaczy, że macie wolną rękę i możecie skazać i powiesić każdego, kogo postawicie przed sądem. Wejdę w jego skład, ale pod jednym warunkiem: żeby skazać kogoś na karę śmierci, wyrok musi zapaść jednogłośnie, a nie większością głosów.

— Przecież to idio… — zirytował się Ramirez.

I zamknął z trzaskiem usta, widząc, że Honor unosi dłoń, nie spuszczając wzroku z twarzy Longmont.

— Zgadzam się, że to ma być miejsce ferowania sprawiedliwych wyroków, a nie rozdawania licencji na wieszanie — powiedziała spokojnie. — Ale to nie znaczy, że jestem gotowa ostateczny werdykt uzależniać od pani widzimisię.

— I nie proszę o to. Mogę za każdym razem głosować podłączona do detektora kłamstwa, bo daję pani słowo honoru, że będę głosowała zgodnie z przepisami prawa wojskowego i regulaminami polowymi. Ale nie będę kłamać, lady Harrington: zgadzam się na udział w tym sądzie tylko dlatego, że uważam to za swój obowiązek. Żeby zapadły sprawiedliwe wyroki, ktoś ze składu sędziowskiego musi uważać oskarżonych za niewinnych, dopóki ponad wszelką wątpliwość nie zostanie udowodniona przez oskarżycieli ich wina, i przypominać o tym pozostałym.

Sam także brał udział w tym spotkaniu i musiał przyznać, że Honor go zaskoczyła, gdyż wysłuchała Longmont z kamienną twarzą, pogłaskała Nimitza, przyglądając jej się przez dłuższą chwilę, i ku zaskoczeniu wszystkich obecnych oznajmiła:

— Zgoda. I obędzie się bez wykrywacza kłamstw, jeśli da mi pani słowo honoru, że będzie postępowała dokładnie tak, jak pani właśnie powiedziała, towarzyszko admirał Longmont.