Pamięć Światłości

Ponieważ Shayol Ghul znajdowało się w Spustoszonych Ziemiach, powietrze było wciąż na tyle przeszywająco zimne, że Ituralde nałożył zimowy wełniany płaszcz, a jego oddech przybierał białą barwę. Nad doliną wisiała mgła, co prawda rzadsza niż wówczas, gdy jeszcze trwała praca w kuźniach.

Opuścił wylot kanionu i wycofał się w kierunku swoich towarzyszy. Poszukiwaczki Wiatru i inni wysoko postawieni członkowie Ludu Morza stali w długich płaszczach, które – targując się ostro, oczywiście – uzyskali przed wyruszeniem na północ. Kolorowe szaty przebijały spod spodu. One oraz wiele ornamentów na ich twarzach stanowiły dziwny kontrast z matowymi ciemnobrązowymi płaszczami.

Ituralde był Domani. Brał już udział w kontaktach z Ludem Morza. Jeśli okażą się choć w połowie tak wytrwali podczas bitwy, jak byli w negocjacjach, byłby naprawdę szczęśliwy, mając ich u swego boku. Nalegali na to, by znaleźć się dokładnie w tym miejscu, tak by móc zobaczyć dolinę i przesmyk do niej wiodący.

Kobieta stojąca na przedzie samą Mistrzynię Statków we własnej osobie. Zaida din Parede Blackwing. Niska kobieta miała ciemną skórę. W jej ciemnych krótkich włosach widoczne były pasma siwizny.

– Poszukiwaczki Wiatru wysłały do ciebie wiadomość, Rodelu Ituralde – powiedziała. – Atak już się rozpoczął.

– Atak?

– Przynoszący Wiatry – rzekła Zaida, popatrując na niebo, gdzie z łoskotem przesuwały się i burzyły ciemne chmury. – Ojciec Burz. Zniszczyłby cię siłą swego gniewu.

– Twoi ludzie jakoś sobie z tym radzą, prawda?

– Poszukiwaczki Wiatru używają do tego celu Czary Wiatrów – odrzekła Zaida. – Gdyby tak nie było, on zniszczyłby nas nawałnicami.

Wciąż obserwowała niebo, podobnie jak wielu z jej towarzyszy. Ituralde towarzyszyło mniej więcej stu członków Ludu Morza, nie licząc Poszukiwaczek Wiatru. Większa część pozostałych pracowała w zaopatrzeniu armii, dostarczając na cztery bitewne fronty strzały, jedzenie i wszelki sprzęt. Wydawali się szczególnie zainteresowani wozami napędzanymi parą, choć Ituralde nie mógł pojąć dlaczego. Urządzenia nie mają wiele wspólnego z końmi.

– Konfrontacja z Czarnym będzie jak spotkanie dwóch porywów wiatru – powiedziała Zaida. – Będziemy śpiewać o tym dniu pieśni. – Spojrzała na Ituralde. – Musisz chronić Coramoora – dodała surowo, jak gdyby go łajając.

– Wykonam swoje zadanie – odrzekł Ituralde, ruszając. – A wy wykonajcie swoje.

– Ta transakcja została przypieczętowana dawno temu, Rodelu Ituralde – zawołała w ślad za nim.

Skinął głową, kontynuując swój marsz wzdłuż krawędzi. Żołnierze stojący na posterunkach obserwacyjnych zasalutowali, gdy przechodził. Przynajmniej ci, którzy nie byli Aielami. Było ich na górze mnóstwo. Tutaj byli potrzebni ze swymi łukami. Ituralde odesłał większość Tairenian na dół, gdzie ich piki i kije będą najbardziej przydatne. Dzięki nim zdobędą drogę do Shayol Ghul.

Rozległ się daleki dźwięku rogu Aielów. Sygnał od zwiadowców. Trolloki wkroczyły do przesmyku. Nadszedł czas.

Pogalopował skrajem krawędzi ku dolinie, a w ślad za nim inni dowódcy oraz król Alsalam. Kiedy dotarli do miejsca, w którym znajdował się główny punkt obserwacyjny, z którego doskonale widać było przesmyk, Ituralde wyjął zwierciadło.

Ujrzał przesuwające się Cienie. Po chwili zobaczył hordy Trolloków prące naprzód i szaleńczo smagane biczami. Przez chwilę znowu był w Maradonie, widząc swoich ludzi – dobrych ludzi – jak padają jeden za drugim. Tratowanych na fortyfikacjach wzgórz, zabijanych na ulicach miasta. Eksplozję na murach.

Jeden akt desperacji po drugim. Zabijał tylu, ilu mógł. Był niczym krzyczący człowiek, który okłada kijem wilki rozrywające go na strzępy, i mający nadzieję, że przynajmniej jednego z nich pociągnie za sobą w ostateczną ciemność.

Ręka, w której trzymał zwierciadło, zadrżała. Zmusił się, by powrócić do teraźniejszości i broniących się ludzi. Było tak, jak gdyby przegrywając bitwę, tracił swoje całe życie. To wymagało ofiary. Nocą słyszał nadchodzące Trolloki. Parskanie, węszenie, stukot podków o kamienie. Wspomnienia z Maradonu.

– Spokojnie, stary przyjacielu – rzekł król Alsalam, podjeżdżając ku niemu. Miał łagodny głos. Zawsze potrafił uspokoić innych. Ituralde był pewien, że kupcy z Arad Doman właśnie dlatego go wybrali. Kiedy chodziło o wojnę lub handel, rozpętywały się potężne nawałnice – Domani traktowali te dwie kwestie jako jedną bestię. Ale Alsalam… potrafił uspokoić oszalałego kupca, który właśnie stracił na morzu całą swą flotę.

Ituralde skinął głową. Obrona doliny. To na niej powinien się skoncentrować. Utrzyma ją, nie pozwalając Trollokom przedrzeć się do Thakan’dar. Niech to szlag, utrzyma się przez miesiące, jeśli tego będzie potrzebował Smok Odrodzony. Każda inna walka – każda inna bitwa, w której walczył – będzie bez znaczenia, jeśli w tej Ituralde poniesie klęskę. Nadszedł czas, by zastosować każdy fortel, jaki znał, każdą strategię. Każdy moment zwłoki mógł kosztować Randa al’Thora czas, którego potrzebował.