Een Kroon van Zwarden

Mart hield een hand voor zijn ogen. Een vermomming met de Kracht maken; geen wonder dat ze steeds naar believen als een slang konden wegglippen. Die meiden zouden moeilijkheden veroorzaken. Daar waren vrouwen het beste in. Het verbaasde hem nauwelijks dat Thom en Juilin nog minder van de Schaal der Winden wisten dan hij.

Nadat ze waren weggegaan om zich klaar te maken voor een tocht naar de Rahad, had hij de tijd om zijn kleren op orde te brengen voordat Nynaeve en Elayne terug waren. En om naar Olver te gaan kijken, die een verdieping lager een kamer had. Olvers magere jongensfiguur was wat steviger geworden, dankzij Enid en de andere kokkinnen in De Zwerfster. Ze hadden hem volgestopt, maar hij zou altijd klein blijven, zelfs voor een Cairhiener. Als zijn oren tot de helft zouden slinken en zijn mond de helft minder breed werd, zou zijn neus hem nog steeds niet echt knap maken. Niet minder dan drie dienstmeisjes verwenden hem terwijl hij met gekruiste benen op het bed zat.

‘Mart, heeft Haesel niet de prachtigste ogen?’ zei Olver terwijl hij stralend keek naar het meisje met de grote ogen dat Mart de vorige keer in het paleis had ontmoet. Ze keek stralend terug en woelde door zijn haar. ‘Maar Alis en Loya zijn ook zo lief. Ik zou nooit kunnen kiezen.’ Een mollige vrouw van bijna middelbare leeftijd keek op van het uitpakken van Olvers zadeltassen en gaf hem een brede grijns. Een slank meisje met een tuitmondje klopte de handdoek glad die ze juist op de wastafel had gelegd, en wierp zich toen op her bed om Olver te kietelen tot hij hulpeloos lachend achterover viel.

Mart snoof. Harnan en dat stel waren al erg genoeg, maar nu moedigden die vrouwen de jongen gewoon aan! Hoe zou hij ooit leren zich te gedragen als de vrouwen zoiets deden? Olver moest op straat spelen, net als alle andere jongens van tien jaar. Hij zelf zou in zijn kamers zeker geen dienstmeisjes hebben die zich op hem zouden storten. Daar had Tylin wel voor gezorgd, dat wist hij zeker.

Daarna had hij ook nog tijd om Harnan en zijn Roodarmen op te zoeken die vlak bij de stallen een groot vertrek met een rij bedden deelden, en om naar de keukens beneden te slenteren voor wat brood en vlees. Hij had die ochtend de herbergpap niet onder zijn neus willen krijgen. En toen waren Nynaeve en Elayne nog steeds niet terug. Uiteindelijk bekeek hij de boeken in zijn zitkamer en begon aan De reizen van Jaim Kimstapper, hoewel hij zo zat te tobben dat hij amper de woorden las. Thom en Juilin kwamen net binnen, toen ook de meisjes binnenvielen. Ze riepen hoe verrast ze waren hem hier te vinden, alsof ze dachten dat hij zich niet aan zijn woord zou houden.

Hij sloot kalm het boek en legde het rustig op de tafel naast zijn stoel. ‘Waar zijn jullie geweest?’

‘Hoezo? We hebben een wandeling gemaakt,’ zei Elayne vrolijk. Haar blauwe ogen stonden groter dan ooit. Thom keek nadenkend, hij vond een mes in zijn mouw en liet dat tussen zijn vingers spelen. Heel opvallend vermeed hij elke blik naar Elayne.

‘We hebben theegedronken met wat kennissen van jouw herbergierster,’ zei Nynaeve. ‘Ik zal je niet vervelen met geklets over naaien.’ Juilin wilde zijn hoofd schudden, maar stopte ermee voor ze het zag.

‘Maak dat de kat wijs,’ zei Mart droog. Hij nam aan dat ze het oog van een naald kon onderscheiden van de punt, maar hij vermoedde dat ze er nog liever een door haar tong stak dan over naaiwerk te praten. Geen van beiden nam de moeite iets over beleefdheid te zeggen, wat zijn ergste achterdocht bevestigde, ‘Ik heb twee mannen opgedragen jullie vanmiddag te begeleiden. Morgen zijn er weer twee, en zo elke dag. Als jullie niet in het paleis zijn, of ergens waar ik jullie kan zien, hebben jullie lijfwachten. Ze weten al wanneer ze aan de beurt zijn. Ze blijven de hele tijd bij jullie – de héle tijd – en jullie laten me weten waar jullie heen gaan. Ik heb geen zin me tot over mijn oren bezorgd te maken.’

Hij verwachtte verontwaardiging en ruzie. Hij verwachtte gezeur over wat ze wel of niet hadden beloofd. Hij had een heel brood willen eisen en erop gerekend zich met een sneetje – het kapje, als hij geluk had – tevreden te moeten stellen. Nynaeve keek naar Elayne. Elayne keek naar Nynaeve.

‘Nee maat, lijfwachten! Wat een geweldig idee, Mart!’ riep Elayne uit. Haar glimlach maakte kuiltjes in haar wangen. ‘Ik geloof dat je groot gelijk hebt. Heel verstandig om je mannen al in een rooster in te delen.’

‘Een gewéldig goed idee,’ zei Nynaeve, geestdriftig knikkend. ‘Heel goed van je, Mart.’

Thom liet met een gesmoorde vloek zijn mes vallen en begon aan zijn vinger te zuigen, terwijl hij naar de vrouwen staarde.

Mart zuchtte. Moeilijkheden. Hij wist het. En dat alles nog vóór hun opmerking om de Rahad voorlopig maar te vergeten.

Waardoor hij nu op een bank zat voor een goedkope herberg niet ver van de haven die De Roos van de Elbar heette, en dronk uit een gedeukte tinnen beker die aan de bank was vastgeklonken. Gelukkig spoelden ze de beker voor elke nieuwe klant wel om. De stank van een looierij aan de overkant verbeterde het aanzien van De Roos. Niet dat het een sjofele buurt was, verre van dat, hoewel de straat te smal was voor koetsen. Er zwaaiden behoorlijk wat kleurrijk gelakte draagkoetsen door de straat. Er mochten meer voorbijgangers in wol of een gildejas gekleed zijn dan in zijde, maar de kleren waren even vaak goed gesneden als versleten. De huizen en de winkels waren het gewone allegaartje van wit pleisterwerk. De meeste waren klein en zelfs wat vervallen, maar rechts van hem stond op de hoek wel het grote huis van een rijke koopman, en links zelfs een paleisje – zeker kleiner dan het koopmanshuis – met een enkele koepel zonder spits maar met een groene band. Enkele herbergen en een taveerne in de straat zagen er koel en aantrekkelijk uit. Helaas was De Roos de enige waar een man buiten kon zitten, de enige op de juiste plek. Heel jammer.