Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Яны апарыявалі, пацягнуўшы палонных за сабой. Гары дужаўся, спрабуючы адчапіцца ад рукі Грэйбэка, але гэта не прынесла вынікаў: ён быў заціснуты паміж Ронам і Герміёнай і не змог бы аддзяліцца ад групы. У яго здушыла грудзі, а боль у шнары станавіўся ўсё пакутлівей…
….ён праслізнуў у аконную шчыліну падобна змяі і лёгка апусціўся на падлогу пакоя…
Яны паваліліся адно на аднаго, прызямліўшыся на прасёлкавай дароге. Праз некалькі секунд, калі ўсе яшчэ заплыўшыя вочы Гары абвыклі да новага месца, ён убачыў пару жалезных варот у канцы, як ён мог судзіць, пад’язной алеі. Гары выпрабаваў невялікае палягчэнне. Самае горшае пакуль не здарылася: Вальдэморта тут няма. Дзякуючы бачанню, з якім ён бесперапынна дужаўся, Гары ведаў, што Цёмны Лорд знаходзіцца ў нейкім незнаёмым, падобным на крэпасць, месцы, на самай верхняй вежы. Колькі часу яму спатрэбіцца, каб дабрацца сюды, калі ён пазнае, што Гары тут — гэта ўжо зусім іншыя справы…
Адзін з Паляўнічых ступіў да варот і патрос іх.
— Як мы ўвойдзем? Яны зачыненыя, Грэйбэк, і я не магу… о, чорт!
Ён у спалоху адшмаргнуў рукі проч ад варот. Згорнутыя ў абстрактныя ўзоры жалезныя дубцы пачалі выгінацца і выгінацца, змяніўшыся ў жахлівы твар, які гучна выклікнуў: "Мэта прыходу?"
— У нас Потэр! — пераможна прароў Грэйбэк. — Мы злавілі Потэра!
Вароты расхінуліся.
— Рухайцеся! — загадаў Фенрыр сваім саўдзельнікам, і палонных працягні наперад праз вароты і далей па дарожцы паміж высокімі жывымі загарадзямі, якія заглушалі іх крокі. Гары разглядзеў белы зманлівы сілуэт над галавой, і здагадаўся, што гэта быў паўлін-альбінос. Ён спатыкнуўся, але тут жа Грэйбек грубіянска падняў яго на ногі; зараз Гары ніякавата клыпаў бокам, прывязаны спіна да спіны з астатнімі чатырма палоннымі. Закрыўшы апухлыя вочы, ён дазволіў болю ў шнары на секунду авалодаць сабой, каб высвятліць, што робіць Вальдэморт, ці ведае ён, што Гары злоўлены…
…Худая фігура, варухнулася пад тонкай коўдрай, звярнулася да яго і адкрыла вочы… Змарнелы мужчына сеў, глыбока запалыя вочы паглядзелі на яго, на Вальдэморта, і чалавек усміхнуўся амаль цалкам бяззубай усмешкай…
— Ну вось ты і прыйшоў. Я ведаў, што ты прыйдзеш… калі-небудзь. Але тваё вандраванне было марным. У мяне ніколі гэтага не было.
— Ты ілжэш!
Вальдэморт заківаў ад гневу, і шнар гатоў быў разарвацца ад болю, і Гары выдраў свой розум зваротна ва ўласнае цела і з усіх сіл імкнуўся ўтрымаць яго там. Вандроўцаў тым часам падвялі да хаты.
Над імі запалілася святло.
— Што вам трэба? — прагучаў халодны жаночы голас.
— Мы павінны ўбачыць Таго-Каго-Нельга-Зваць! — праскрыгаў Грэйбэк.
— Хто вы?
— Ты ведаеш мяне! — абурана выклікнуў пярэварацень. — Фенрыр Грэйбэк! Мы злавілі Гары Потэра!
Адапхнуўшы ўсіх астатніх вязняў, Грэйбэк схапіў Гары і звярнуў яго тварам да святла.
— Ён, ці бачыце, трохі спух, спадарыня, але гэта ён! — пацвердзіў Скабіёр. — Паглядзіце лепей, бачыце шнар? І зірніце на гэтую дзяўчынку? Гэта бруднакроўка, якая суправаджала яго, спадарыня. Гэта, сапраўды, ён, і яшчэ, у нас яго палачка! Вось, спадарыня…
Скрозь апухлыя павекі Гары ўбачыў Нарцысу Малфой, якая ўважліва разглядала яго твар. Скабіёр перадаў ёй цярновую палачку. Нарцыса прыпадняла бровы.
— Увядзіце іх, — сказаў яна.
Гары і астатніх штурхялямі пагналі па каменных прыступках уверх і ўштурхнулі ў пярэдні пакой, сцены якога былі абчэпленыя партрэтамі.
— Ідзіце за мной, — загадала Нарцыса, праходзячы наперад праз хол. — Мой сын, Драка, прыехаў дадому на Велікодныя вакацыі. Калі гэта — Гары Потэр, ён яго пазнае.
Пасля цемры звонку святло гасцінай асляпляла. Нават амаль закрытымі вачыма Гары мог ацаніць велізарныя памеры пакоя. З столі звісала крыштальная люстра, мноства партрэтаў вісела на пурпурных сценах. Дзве постаці падняліся з крэслаў перад абліцаваным мармурам камінам, калі Паляўнічыя ўвялі ў пакой палонных.
— Што гэта значыць?
Жудасна знаёмы, манатонны голас Люціюса Малфоя разануў слых. Цяпер Гары запанікаваў. Ён не бачыў выхаду з гэтай сітуацыі, але дзякуючы нарастальнаму страху стала лягчэй блакаваць думкі Вальдэморта, нягледзячы на тое, што шнар усё яшчэ паліў агнём.
— Яны кажуць, што злавілі Потэра! — прагучаў халодны голас Нарцысы. — Драка, падыдзі сюды.
Гары не асмеліўся адкрыта глядзець на Драка, але бакавым зрокам бачыў, як яго фігура, трохі вышэй самога Гары, паднялася з крэсла, яго бледны твар з завостраным падбародкам здаваўся размытай плямай у апраўленні светлых, амаль белых, волас.