Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Грэйбэк зноў расштурхаў палонных, каб паставіць Гары прама пад святлом люстры.
— Ну, хлопец, што скажаш? — прагыркаў пярэварацень.
Гары стаяў насупраць вялікага люстэрка ў пазалочанай раме над камінам. Праз вузкія разрэзы вачэй Гары ўпершыню пасля ад’езду з Прайвет Драйв убачыў сваё адлюстраванне.
Твар раздуўся да неверагодных памераў, ён пачырванеў і ільсніўся. Кожная яго чорта была скажоная заклёнам Герміёны. Яго валасы адраслі да плечаў, а па ўсім падбародку ляжаў цёмны цень. Не ведай Гары, што гэта ён, сам бы здзівіўся: хто гэта надзеў яго акуляры? Ён вырашыў нічога не казаць, таму што голас напэўна б яго выдаў, і працягваў пазбягаць сустрэчы поглядам з Драка, пакуль той набліжаўся.
— Ну жа, Драка? — нецярпліва спытаў Люціюс Малфой. — Гэта ён? Гары Потэр?
— Я не магу… Я не ўпэўнены, — адказаў Драка. Ён трымаўся далей ад Грэйбэка, і, здавалася, гэтак жа баяўся глядзець на Гары, як і Гары асцерагаўся глядзець на яго.
— Ну, паглядзі на яго ўважлівей! Падыдзі бліжэй!
Гары ніколі не бачыў Люціюса Малфоя такім узбуджаным.
— Драка, калі мы перададзім Потэра Цёмнаму Лорду, нам прабачаць усё…
— Толькі, я спадзяюся, вы не забудзецеся згадаць, хто яго злавіў, містэр Малфой? — пагрозліва вымавіў Грэйбэк.
— Вядома, не, вядома, не! — раздражнёна сказаў Люціюс. Ён таксама падышоў да Гары, і так блізка, што той ва ўсіх падрабязнасцях мог разгледзець яго бледны твар, які як звычайна нічога не выказваў. З-за таго, што яго ўласны твар моцна спух, яму здавалася, быццам ён глядзіць праз дубцы рашоткі.
— Што вы з ім зрабілі? — Спытаў Люціюс у Грэйбэка. — Як яго давялі да такога стану?
— Гэта не мы.
— Як па мне, так вельмі падобна на Чары якія Джаляць. — пракаментаваў Люціюс.
Яго шэрыя вочы вывучалі лоб Гары.
— Там нешта ёсць, — прашаптаў ён. — Гэта, мабыць, шнар… Драка, ідзі сюды, дагледзься добранька! Што ты думаеш?
Цяпер Гары ўбачыў твар Драка, побач з тварам яго бацькі. Яны былі незвычайна падобныя, але бацька глядзеў на Гары з хваляваннем, твар жа Драка выяўляў агіду, або нават страх.
— Я не ведаю, — сказаў ён і сышоў да каміна, дзе стаяла і назірала за тым што адбывалася яго маці.
— Мы павінны быць упэўненыя, Люціюс, — халодна сказала Нарцыса. — Цалкам упэўненыя ў тым, што гэта — Потэр, перш чым мы заклічам Цёмнага Лорда…Яны сказалі, што гэта яго, — яна паднесла да вачэй палачку з цярноўніка, — але яна не падыходзіць пад апісанне Алівандэра… Калі мы памыляемся, і дарма выклічам Цёмнага Лорда… Ты памятаеш, што ён зрабіў з Роўлам і Долахавым?
— Ну а як жа бруднакроўка? — прагыркаў Грэйбэк. Гары ледзь не збілі з ног, калі Паляўнічыя пачалі расштурхваць усіх палонных, каб вывесці на святло Герміёну.
— Пачакайце, — рэзка выклікнула Нарцыса. — Так-так, гэта яна была ў Місіс Малкін з Потэрам! Я бачыла яе фатаграфію ў Вяшчуну! Зірні, Драка, гэтая дзяўчына выпадкова не Грэнджэр?
— Я не…мабыць …так.
— Але тады, вось гэты — хлапчук Уізлі! — выклікнуў Люціюс, падыходзячы да Рона. — Гэта ж сябры Потэра… Драка, паглядзі на яго, няўжо гэта не сын Артура Уізлі, як яго клічуць?..
— Так, — адказаў Драка, стоячы спіной да палонных. — Можа, і ён.
Ззаду Гары адкрыліся дзверы гасцінай. Загаварыла жанчына, і пры гуку яе голасу страх Гары яшчэ больш узмацніўся.
— Што такое? Што здарылася, Цісі?
Белатрыса Лестранж павольна абыйшла палонных па крузе, і, спыніўшыся справа ад Гары, пільна паглядзела на Герміёну.
— Відавочна, — ціха спытала яна, — гэта тая самая бруднакроўка? Гэта Грэйнджэр?
— Так, так, гэта — Грэйнджэр! — ускрыкнуў Люціюс. — І мы лічым гэты, побач з ёй, — Потэр! Потэра і яго сяброў, нарэшце, злавілі!
— Потэр? — узвізгнула Белатрыса і зрабіла крок назад, каб лепш разгледзець Гары. — Ты ўпэўнены? Тады трэба адразу паведаміць Цёмнаму Лорду! — Яна прыпадняла рукаў на левай руцэ, і Гары ўбачыў Чорную Пазнаку, выпаленую ў яе цела. Белатрыса збіралася дакрануцца да яе, каб паклікаць свайго каханага гаспадара…
— Я як раз збіраўся яго выклікаць! — выклікнуў Люціюс, хапаючы яе за запясце, перашкодзіўшы дакрануцца да Пазнакі. — Я сам яго выклічу, Бэла. Потэра прывялі ў маю хату, і мне прыналежыць права…
— Права?! — засмяялася яна, спрабуючы вывярнуць руку з яго хваткі. — Ты згубіў усе правы, калі пазбавіўся чарадзейнай палачкі, Люціюс! Як ты смееш! Прыбяры ад мяне свае рукі!
— Ты тут не пры чым, не ты паланіла хлапчука…
— Прашу прабачэннч, містэр Малфой, — умяшаўся Грэйбэк, — але гэта мы злавілі Потэра, і мы будзем патрабаваць золата…
— Золата! — разрагаталася Белатрыса, усё яшчэ спрабуючы адапхнуць ад сябе швагра, і вольнай рукой шукаючы палачку ў кішэні. — Забяры сваё золата, гідкі сцярвятнік, мне яно не трэба! Мне патрэбна толькі яго літасць…яго…