Każde martwe marzenie

Ski­nę­ła mu gło­wą. No cóż, je­śli od­ma­wiał od­po­wie­dzi, bo jego duma po­trze­bo­wa­ła ta­kie­go ma­łe­go zwy­cię­stwa, mo­gła po­cze­kać.

— Czy mogę mieć jesz­cze jed­ną proś­bę, ge­ne­ra­le?

— Słu­cham, pani.

— Chcia­ła­bym po­roz­ma­wiać z two­imi to­wa­rzysz­ka­mi.

Nad sto­łem wy­mie­nio­no za­sko­czo­ne spoj­rze­nia.

— Czy mogę spy­tać dla­cze­go?

— Moją wadą oprócz pew­nej py­chy jest tak­że cie­ka­wość. Rzad­ko wi­du­ję ko­bie­ty-wo­jow­nicz­ki.

Ge­ne­rał zro­bił zdzi­wio­ną minę.

— Sły­sza­łem, że wśród two­je­go ludu to po­wszech­na rzecz.

— Tak. I nie. Uczy­my się wła­da­nia bro­nią, ale w więk­szo­ści nie uwa­ża­my się za wo­jow­nicz­ki, tyl­ko za ko­bie­ty Is­sa­ram. To sub­tel­na róż­ni­ca, któ­ra umy­ka ob­cym. Nie­wie­le z mo­ich krew­nia­czek wy­bie­ra los żoł­nie­rza albo na­jem­ni­ka. Ja sama zo­sta­łam do nie­go nie­ja­ko przy­mu­szo­na przez oko­licz­no­ści. Je­stem cie­ka­wa, co skło­ni­ło obec­ne tu dziew­czy­ny do za­ję­cia się wo­jacz­ką. Poza tym przy­dzie­lo­ne mi słu­żą­ce trak­tu­ją mnie z taką czcią, że na­praw­dę nie mam do kogo ust otwo­rzyć.

Szpa­ko­wa­ty za­stęp­ca kha-dara uśmiech­nął się pod wą­sem.

— Bab­skie po­ga­du­chy, pani?

— Ow­szem, ale po­ga­du­chy ko­biet wo­jow­ni­czek. O zdo­bie­niach szty­chu sza­bli, naj­ład­niej­szych gro­tach włócz­ni i o tym, jaki wzór do wy­ha­fto­wa­nia na kol­czu­dze jest naj­mod­niej­szy w tym roku. Nic, co by mo­gło za­in­te­re­so­wać praw­dzi­we­go żoł­nie­rza.

Męż­czy­zna za­czer­wie­nił się lek­ko, a La­skol­nyk za­śmiał tyl­ko i mach­nął ręką.

— Przy­dzie­lisz im po­tem straż­ni­ków, pani, żeby się nie zgu­bi­ły w obo­zie?

— Oczy­wi­ście, ge­ne­ra­le.

Do­wód­ca cza­ar­da­nu wstał, rzu­cił kil­ka słów w stro­nę ma­łej ko­czow­nicz­ki, któ­re ta przy­ję­ła z dość po­nu­rą miną, po czym ukło­nił się De­anie ni­sko.

— Dzię­ku­ję za wie­cze­rzę, Pani Oka. Wy­ru­sza­jąc na Da­le­kie Po­łu­dnie, ani przez chwi­lę nie są­dzi­łem, że spo­tka mnie taki za­szczyt.

— Ani ja, ge­ne­ra­le. Two­ja sła­wa się­ga da­le­ko. Ży­czę ci spo­koj­nej nocy i mam na­dzie­ję, że po­dej­miesz mą­drą de­cy­zję.

— Oskar­ża­no mnie w ży­ciu o róż­ne rze­czy, ale o mą­drość ni­g­dy. Do ju­tra więc, Pani Oka.

Ukło­nił się ni­sko, po­zo­sta­li męż­czyź­ni też, mniej lub bar­dziej sztyw­no, i wy­szli.

De­ana po­cze­ka­ła chwi­lę, świa­do­ma, że trzy pary oczu – dwie czar­nych i jed­na zie­lo­nych – pró­bu­ją wy­pa­lić jej dziu­rę w ek­cha­arze, po czym wsta­ła, za­ję­ła miej­sce przy sto­le na­prze­ciw ko­biet.

— Od­wróć­cie się pro­szę i za­mknij­cie oczy. Je­śli zo­ba­czy­cie moją twarz, będę mu­sia­ła was za­bić. Nie żar­tu­ję.

Od­wró­ci­ły się bez sło­wa, sia­da­jąc okra­kiem na krze­słach. De­ana za­wa­ha­ła się, po czym z ża­lem się­gnę­ła po krysz­tał wy­peł­nio­ny wodą z mio­dem. Mia­ła strasz­ną ocho­tę na wino, ale wy­rzu­ty su­mie­nia chy­ba nie da­ły­by jej spać całą noc. Po chwi­li na­my­słu od­wró­ci­ła się jesz­cze do ko­biet ple­ca­mi, bo ostroż­no­ści ni­g­dy za wie­le, i od­chy­li­ła ek­cha­ar. Woda była cie­pła­wa i mia­ła mdlą­co-słod­ka­wy po­smak. De­ana do­pi­ła ją z pew­nym przy­mu­sem, po­pra­wi­ła za­sło­nę na twa­rzy i usia­dła nor­mal­nie.

— Skoń­czy­łam, mo­że­cie się od­wró­cić. Mu­si­cie mi wy­ba­czyć, zja­dłam ko­la­cję przed wami i te­raz strasz­nie chcia­ło mi się pić. A pew­nie za­raz ze­chce si­kać.

— Któ­ry to mie­siąc? — za­py­ta­ła naj­wyż­sza z ko­biet, Da­ghe­na Oany­ter, je­śli De­ana do­brze za­pa­mię­ta­ła jej imię i na­zwi­sko.

— Czwar­ty.

— Masz ocho­tę na kwa­śne rze­czy? U nas w ple­mie­niu po­wia­da­ją, że jak się chce octu, to bę­dzie chło­piec, a jak mio­du, dziew­czyn­ka.

— I rze­czy­wi­ście się spraw­dza?

— Ani tro­chę. — Da­ghe­na uśmiech­nę­ła się sze­ro­ko, pięk­nie. — Ale to do­bry po­czą­tek roz­mo­wy z każ­dą cię­żar­ną, na­wet taką, któ­ra gro­zi, że cię za­bi­je.