Każde martwe marzenie

Za­kla­ska­ła szyb­ko i mło­da słu­żą­ca po­ja­wi­ła się przy wej­ściu, trzy­ma­jąc srebr­ną tacę z li­stem.

— Pi­smo od Kre­ga­na-ber-Ar­len­sa, ce­sa­rza Im­pe­rium Me­ekhań­skie­go. Skie­ro­wa­ne oso­bi­ście do cie­bie, ge­ne­ra­le.

Dziew­czy­na po­da­ła list La­skol­ny­ko­wi i bez­sze­lest­nie zni­kła. Kha-dar przez chwi­lę po­dejrz­li­wie ob­ra­cał pa­pier w ręku.

— Nie ma pie­czę­ci — za­uwa­żył.

— List nie zo­stał za­pie­czę­to­wa­ny, choć za­pew­nio­no mnie, że roz­po­znasz jego au­ten­tycz­ność. Upo­waż­nio­no mnie też do za­po­zna­nia się z jego tre­ścią, więc go prze­czy­ta­łam. W skró­cie, ce­sarz roz­ka­zu­je ci na­tych­miast wró­cić do Bia­łe­go Ko­no­we­ryn, skąd zo­sta­niesz prze­trans­por­to­wa­ny do oj­czy­zny. Twoi lu­dzie po­pły­ną na pół­noc stat­kiem.

La­skol­nyk bez dal­szych ce­re­gie­li roz­ło­żył list i za­czął czy­tać. Z każ­dą chwi­lą jego twarz wzbie­ra­ła szkar­ła­tem. Skoń­czył, się­gnął po kie­lich i opróż­nił go trze­ma ły­ka­mi.

Ko­ci­mięt­ka pierw­szy ośmie­lił się ode­zwać.

— Czy to praw­da, kha-dar? Wra­ca­my do domu?

— Tak. Od­wo­łu­ją nas, i to na­tych­miast. Wy­ru­sza­my ju­tro o świ­cie.

— Albo za kil­ka dni, jak już wy­ja­śni­my spra­wy z ar­mią nie­wol­ni­ków — ode­zwa­ła się De­ana d’Klle­an, a jej głos ocie­kał wprost uprzej­mo­ścią. — Wte­dy ode­ślę cię do sto­li­cy, ge­ne­ra­le, wraz z na­le­ży­tą eskor­tą, lub też, je­śli los bę­dzie dla nas nie­ła­ska­wy, bę­dziesz ucie­kał w jej kie­run­ku ra­zem z nie­do­bit­ka­mi tej ar­mii.

Ka­ile­an pa­trzy­ła, jak ich kha-dar wsta­je i jak jed­no­cze­śnie Ko­ci­mięt­ka i Jan­ne spi­na­ją się, by nie po­zwo­lić mu na żad­ne głup­stwo. Ale, o dzi­wo, La­skol­nyk nie wy­da­wał się wście­kły, tyl­ko lek­ko roz­ba­wio­ny.

— Ce­sarz roz­ka­zu­je mi na­tych­miast wró­cić do kra­ju, pani. A jego „na­tych­miast” zna­czy: „z miej­sca, w któ­rym sto­isz, sie­dzisz lub srasz”.

Ich go­spo­dy­ni nie wy­da­wa­ła się ura­żo­na tym ko­sza­ro­wym ję­zy­kiem.

— Ści­śle mó­wiąc, ce­sarz na­ka­zu­je ci po­wró­cić, naj­szyb­ciej jak to moż­li­we. A ja nie dam ci te­raz Sło­wi­ków do ochro­ny, bo po­trze­bu­ję każ­de­go z nich tu­taj. Je­śli więc wy­ru­szy­cie ju­tro rano sami, cze­ka was dłu­ga dro­ga przez kraj ogar­nię­ty cha­osem, bez prze­wod­ni­ków i zna­jo­mo­ści te­re­nu. Bę­dzie­cie błą­dzić, szu­ka­jąc dróg, a może na­wet wal­czyć o ży­cie z ja­ki­miś roz­bój­ni­ka­mi. Je­śli jed­nak za­cze­ka­cie, to po bi­twie po­ślę z tobą set­kę zbroj­nych, każę przy­go­to­wać ko­nie na zmia­nę, a gdy do­trze­cie do No­we­go Nu­ro­tu, bę­dzie­cie mo­gli wsiąść na sta­tek i w je­den dzień do­pły­nie­cie do sto­li­cy. Tak wła­śnie bę­dzie naj­szyb­ciej, jak to moż­li­we. Wo­la­ła­bym, byś wy­brał mą­drze. Nie za­trzy­mam cię siłą, ale mam na­dzie­ję, że uda mi się prze­ko­nać cię roz­sąd­kiem.

Ge­ne­rał zmru­żył oczy, przy­gryzł war­gę.

— Po co to ro­bisz, pani?

De­ana d’Klle­an wy­ko­na­ła za­wi­ły gest obo­ma dłoń­mi, a w jej gło­sie znów dało się wy­czuć roz­ba­wie­nie.

— Przy­znam, że po­cząt­ko­wo chcia­łam cię ode­słać za­raz po na­szym spo­tka­niu. Ale gdy to prze­my­śla­łam, zmie­ni­łam zda­nie. Może chcę cię mieć na oku, choć przez chwi­lę. Je­steś Gen­no La­skol­ny­kiem, po­noć naj­lep­szym do­wód­cą jaz­dy na świe­cie, wo­la­ła­bym wie­dzieć, gdzie je­steś i co po­ra­biasz. I nie­wy­klu­czo­ne też, że dzię­ki temu uda mi się za­grać na no­sie two­je­mu ce­sa­rzo­wi i po­ka­zać mu, że wy­sy­ła­nie tu­taj szpie­gów, któ­rzy bez mo­jej wie­dzy kon­tak­tu­ją się z bun­tow­ni­ka­mi, to ra­czej nie naj­lep­szy po­mysł. A może pra­gnę, byś zo­stał — za­szep­ta­ła te­atral­nie — bo mam wra­że­nie, że sam so­bie tego ży­czysz. Bo chcesz zo­ba­czyć, co się sta­nie. Oczy­wi­ście nie li­czę na ta­kie szczę­ście, byś na­gle za­pra­gnął wal­czyć po na­szej stro­nie, ale to nie­waż­ne. Będę za­szczy­co­na, gdy ze­chcesz zo­stać moim go­ściem.