Każde martwe marzenie

Go­spo­dy­ni po­chy­li­ła się do przo­du i zło­ży­ła dło­nie w pi­ra­mid­kę. Ka­ile­an po­sta­wi­ła­by każ­dą sumę, że ko­bie­ta się uśmie­cha.

— Han­tar Seh­ra­win zlek­ce­wa­żył wro­ga. Wy­dał mu bi­twę mię­dzy wzgó­rza­mi po­ro­śnię­ty­mi la­sem oraz oparł cały atak na ma­gach. I gdy do­szło do bez­po­śred­niej wal­ki, a cza­row­ni­cy prze­sta­li być sku­tecz­ni, oka­za­ło się, że zbyt roz­cią­gnął siły i nie da rady ani wy­co­fać roz­pro­szo­nych od­dzia­łów, ani ich prze­gru­po­wać. Moż­na po­wie­dzieć, że jak w przy­pad­ku więk­szo­ści tego typu klęsk, przy­czy­ną jego zgu­by była py­cha. No, ale w swo­im księ­stwie pra­wie cał­ko­wi­cie zdła­wił po­wsta­nie, więc za­pew­ne są­dził, że tu też pój­dzie mu gład­ko.

La­skol­nyk prze­stał się uśmie­chać.

— A py­cha nie jest two­ją wadą, praw­da, pani?

Sie­dzą­ca u szczy­tu sto­łu ko­bie­ta ro­ze­śmia­ła się dźwięcz­nie. A po­tem – Ka­ile­an aż otwo­rzy­ła usta ze zdu­mie­nia – nie­spo­dzie­wa­nie wsta­ła, po­de­szła do sto­łu i oso­bi­ście na­peł­ni­ła kie­lich ich do­wód­cy.

— Py­cha? Za­pew­ne odro­bi­nę jest. Wie­rzę na przy­kład, że po­tra­fię na tyle do­brze po­słu­gi­wać się tal­he­ra­mi, iż bez kło­po­tów po­ko­na­ła­bym każ­de­go z two­ich lu­dzi. Na­wet w wal­ce dwóch lub trzech na jed­ne­go, choć prze­cież nie wi­dzia­łam, jak so­bie ra­dzi­cie z bro­nią. To py­cha, praw­da?

Ru­szy­ła wo­kół sto­łu, na­le­wa­jąc wina resz­cie cza­ar­da­nu.

— Je­ste­ście mo­imi go­ść­mi, jedz­cie, pij­cie. I nie przej­muj­cie się też mo­imi prze­chwał­ka­mi. Cią­ża spra­wia, że cza­sem za­cho­wu­ję się dziw­nie.

Cią­ża? Chy­ba kha-dar kie­dyś o tym wspo­mniał. Na ra­zie jed­nak po Pani Oka nic nie było wi­dać. Gdy De­ana d’Klle­an po­chy­li­ła się, by na­peł­nić kie­lich sto­ją­cy przed Ka­ile­an, dziew­czy­na od­nio­sła wra­że­nie, że przy­pa­tru­je się jej nie­co dłu­żej niż resz­cie. Po chwi­li Is­sar­ka wró­ci­ła na swo­je miej­sce.

— Ale wie­rzę też — kon­ty­nu­owa­ła — że Krwa­wy Ka­hel­le jest do­brym do­wód­cą i stwo­rzył już z tej hor­dy zbun­to­wa­nych nie­wol­ni­ków praw­dzi­wą ar­mię. Z ofi­ce­ra­mi sto­ją­cy­mi na cze­le zwar­tych kom­pa­nii i wszyst­kim, cze­go ar­mia po­trze­bu­je: warsz­ta­ta­mi, szpi­ta­la­mi i rze­mieśl­ni­ka­mi pro­du­ku­ją­cy­mi broń i pan­ce­rze. Ni­g­dy jesz­cze w hi­sto­rii Da­le­kie­go Po­łu­dnia żad­ne po­wsta­nie nie­wol­ni­ków tak nie wy­glą­da­ło. Mylę się? Nie, nie od­po­wia­daj. Dwa­dzie­ścia ty­się­cy ge­ghij­skich tru­pów gni­ją­cych w le­sie jest tego naj­lep­szym do­wo­dem.

La­skol­nyk się­gnął po kie­lich, ale nie uniósł go do ust.

— Do cze­go zmie­rzasz, pani? Bo mogę cię tyl­ko za­pew­nić, że na­wet je­śli po­ko­nasz Ka­he­la-saw-Kir­hu, to sto albo dwie­ście ty­się­cy me­ekhań­skich tru­pów nie wpły­nie do­brze na two­je re­la­cje z Im­pe­rium.

— Jak na ra­zie Im­pe­rium mil­czy, ge­ne­ra­le. I bar­dziej pa­trzy na Wschód niż Po­łu­dnie. Dla­te­go też tak im za­le­ży na two­im po­wro­cie. Chy­ba za wcze­śnie po­rzu­ci­łeś Wiel­kie Ste­py, a te­raz na­gle robi się tam go­rą­co. Na­to­miast praw­da wy­glą­da tak, że poza umie­jęt­no­ścią wal­ki sza­bla­mi nie mam wie­lu za­let i ro­bak py­chy nie zże­ra mnie od we­wnątrz. Dla­te­go też nie lek­ce­wa­żę nie­wol­ni­ków i nie dam się wcią­gnąć w wal­kę na ich wa­run­kach. — Na­gle po­chy­li­ła się do przo­du i rzu­ci­ła szyb­ko — i przy­się­gam na Łzy Wiel­kiej Mat­ki, że gdy­by nie ob­le­gli Po­mwe, nie ru­szy­ła­bym na nich swo­jej ar­mii. Nie dali mi wy­bo­ru! Ale je­śli wra­casz z obo­zu Ka­hel­le, to za­pew­ne przy­no­sisz mi od nie­go wie­ści. No więc jak? Pro­sił cię, byś prze­mó­wił w jego imie­niu? Co dla mnie masz?

La­skol­nyk wes­tchnął, za­krę­cił wi­nem w krysz­ta­le i uniósł je do ust, ale w pół ru­chu zre­zy­gno­wał. Jego spoj­rze­nie spo­czę­ło na za­sło­nię­tej twa­rzy De­any d’Klle­an.

— Oczy­wi­ście, pani. Ka­he­la-saw-Kir­hu nie chce woj­ny. Pra­gnie tyl­ko wol­no­ści dla sie­bie i dla każ­de­go nie­wol­ni­ka, któ­ry ze­chce zdjąć ob­ro­żę.

— A uwa­żasz, że są tacy, któ­rzy tego nie chcą?

Ka­ile­an dużo by dała, by uj­rzeć te­raz ob­li­cze ich go­spo­dy­ni. Bo ton, ja­kim za­da­no to py­ta­nie, był… prze­ra­ża­ją­co obo­jęt­ny. Kha-dar jed­nak kon­ty­nu­ował spo­koj­nie: