Każde martwe marzenie

Ka­ile­an omal się nie za­krztu­si­ła. Skąd wie­dzia­ła? Kha-dar jed­nak za­re­ago­wał tak, jak­by cze­kał na to py­ta­nie.

— Ma się do­brze, pani. I jest wście­kły na oj­czy­znę. Za to, że nie ro­bi­ła nic, by po­pra­wić los nie­wol­ni­ków w two­im pięk­nym kra­ju. Do­pro­wa­dza­nych do śmier­ci pra­cą, ba­tem, gło­dem i cho­ro­ba­mi. — La­skol­nyk wstał i do­ło­żył so­bie ko­lej­ne­go go­łę­bia. — Wy­plu­wa­ją­cych płu­ca w ko­pal­niach, umie­ra­ją­cych od uką­szeń owa­dów w cza­sie kar­czo­wa­nia la­sów i osu­sza­nia ba­gien, la­ta­mi zgi­na­ją­cych grzbie­ty na plan­ta­cjach i wrzu­ca­nych do rze­ki z ka­mie­niem u stóp, gdy byli już za sta­rzy, żeby pra­co­wać. Zmu­sza­nych do walk na śmierć i ży­cie dla roz­ryw­ki ga­wie­dzi, gwał­co­nych, mor­do­wa­nych i tor­tu­ro­wa­nych. Za­pew­niam cię, Pani Ognia, wład­czy­ni Bia­łe­go Ko­no­we­ryn, że Ka­hel-saw-Kir­hu był wście­kły na Me­ekhan, że nie zro­bił nic, by po­pra­wić ich los. I rzu­cił mi te wszyst­kie oskar­że­nia w twarz, a ja nie wie­dzia­łem, gdzie po­dziać oczy.

— Tak. — Pal­ce is­sar­skiej wo­jow­nicz­ki za­tań­czy­ły na po­rę­czy krze­sła. — Wina Im­pe­rium wy­da­je się bez­spor­na. Za­sta­na­wiam się, jak czu­li­ście się na Pół­no­cy, wie­dząc, że każ­dy ło­kieć je­dwa­biu, każ­de ziarn­ko pie­przu i każ­da un­cja sza­fra­nu, któ­re od nas spro­wa­dza­cie, ską­pa­ne są we łzach i krwi wa­szych po­bra­tym­ców? Jak czu­je­cie się te­raz, w cza­sie po­wsta­nia, gdy im­pe­rial­na am­ba­sa­da mil­czy ca­ły­mi mie­sią­ca­mi, a gdy wresz­cie się od­zy­wa, cho­dzi jej tyl­ko o oca­le­nie ży­cia jed­ne­go ge­ne­ra­ła? Na­wet nie jego lu­dzi… Jak­by po­rzu­ca­nie wła­snych oby­wa­te­li, żoł­nie­rzy, któ­rzy prze­le­wa­li krew za Im­pe­rium, sta­ło się ostat­nio sed­nem me­ekhań­skiej po­li­ty­ki.

Wy­mie­ni­li szyb­kie spoj­rze­nia, Fay­len, Niiar, Ko­ci­mięt­ka, Da­ghe­na, Lea, Jan­ne Ne­wa­ryw i Ka­ile­an. Czy to praw­da? Kha-dar miał ich tu zo­sta­wić?

Ale La­skol­nyk po­wiódł po nich wzro­kiem z taką miną, jak­by usły­szał kiep­ski dow­cip i nie wie­dział, czy ma się skrzy­wić, czy przez uprzej­mość uśmiech­nąć. Uspo­ko­iła się od razu. Kha-dar ni­g­dy nie po­rzu­cił­by cza­ar­da­nu.

Nie ma mowy.

Ich do­wód­ca spoj­rzał na sie­dzą­cą u szczy­tu sto­łu ko­bie­tę i z uzna­niem ski­nął gło­wą.

— Świet­na prze­mo­wa, Pani Oka. Wręcz do­sko­na­ła. My­śla­łem, że spo­tkam tu za­hu­ka­ną dziew­czy­nę z bar­ba­rzyń­skie­go ple­mie­nia, któ­rą do wła­dzy wy­niósł ka­prys ogni­ste­go boż­ka i któ­ra nie zmie­ni sama suk­ni, je­śli ktoś z po­cią­ga­ją­cych za sznur­ki do­rad­ców jej tego nie każe. Szcze­rze mó­wiąc, spo­dzie­wa­łem się za­stać przy tym sto­le jesz­cze kil­ka osób. Może Va­ra­lę, byłą na­łoż­ni­cę księ­cia, rzą­dzą­cą te­raz w pa­ła­cu, może jego tru­ci­cie­la albo Wiel­kie­go Ko­hi­ra, któ­ry ja­kimś cu­dem wie­dział, kie­dy uka­zać świa­tu nie­wzru­szo­ną lo­jal­ność, tuż przed tym, jak wy­pru­łaś fla­ki Ob­ra­ra z Kam­be­hii. I gu­bię się w do­my­słach, czy roz­mo­wa ze mną jest tak nie­istot­na, czy wręcz prze­ciw­nie, aż tak waż­na.

— Przede wszyst­kim, cho­dzi o two­je bez­pie­czeń­stwo, ge­ne­ra­le.

Wy­da­wa­ło się, że La­skol­nyk tym ra­zem zdzi­wił się na­praw­dę.

— Bez­pie­czeń­stwo?

— Za­pew­niam, że tak. Gdy­byś na­zwał Aga­ra ogni­stym boż­kiem przy jed­nym z żoł­nie­rzy Ro­dów Woj­ny, mógł­byś stra­cić gło­wę, za­nim zdą­ży­ła­bym go po­wstrzy­mać. A wra­ca­jąc do te­ma­tu, ge­ne­ra­le, je­śli od­wie­dzi­li­ście obóz nie­wol­ni­ków, to może bra­li­ście też udział w wal­ce z Ge­ghij­czy­ka­mi?

Ka­ile­an ode­rwa­ła udko ka­pło­na i za­to­pi­ła w nim zęby, ob­ser­wu­jąc ten po­je­dy­nek na sło­wa. To było nie­uczci­we star­cie, bo roz­mów­czy­ni La­skol­ny­ka kry­ła twarz za za­sło­ną, a jej mowa cia­ła była oszczęd­na i skrom­na jak u mnisz­ki. Głos też ni­cze­go nie zdra­dzał. Trud­no się to­czy dys­ku­sję, gdy nie wia­do­mo, czy two­je ar­gu­men­ty do­cie­ra­ją do roz­mów­cy, albo czy two­je obe­lgi go ra­nią. Jed­nak kha-dar zda­wał się znów cał­kiem za­do­wo­lo­ny i spo­koj­ny.

— Skąd ten po­mysł? — za­py­tał, uno­sząc kie­lich do ust.

— Twoi lu­dzie no­szą śla­dy nie­daw­nej wal­ki, on — szczu­pły pa­lec wska­zał na Ko­ci­mięt­kę — jest cały po­dra­pa­ny, ten po­tęż­nie zbu­do­wa­ny mło­dy czło­wiek ma usztyw­nio­ną nogę, a ta mała dziew­czy­na z ple­nie­nia Ha­run­dy­nów krzy­wi się, gdy się­ga po coś lewą ręką. Za­kła­dam, że ma obi­te że­bra. Gdy­by­ście po­trze­bo­wa­li po­mo­cy, mamy w obo­zie nie­złych le­ka­rzy.