De Herrezen Draak
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #3
- Год: 1996
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Herrezen Draak». Краткое содержание книги:
‘Je zou een goede speler kunnen zijn, kerel,’ zei de speelman langs de steel van zijn pijp, terwijl hij zijn volgende steen plaatste, ‘als je je gedachten erbij zou houden.’ Zijn tobak rook naar bladeren en noren. Mart wilde een nieuwe steen pakken van de stapel naast zijn elleboog, knipperde met zijn ogen en liet hem liggen. Thoms stenen zouden eveneens binnen drie zetten het derde deel van zijn witte omsingelen. Hij had het niet zien aankomen en kon geen uitweg vinden. ‘Verlies je weleens? Heb je ooit een spel verloren?’
Thom haalde de pijp uit zijn mond en streek met de knokkels over zijn snor. ‘Al een hele tijd niet meer. Morgase versloeg me gewoonlijk de helft van de keren. Men zegt dat grote legeraanvoerders en vaardige spelers van het Grote Spel ook goed zijn in Steen. Zij is er zo een en ze kan ongetwijfeld ook een veldslag winnen.’
‘Wil je niet liever dobbelen? Steen duurt zo lang.’ ik wil graag een grotere kans om te winnen dan een op negen of tien,’ merkte de witharige man droogjes op.
Mart sprong overeind toen de deur opensloeg en schipper Dern binnenstapte. De man met het vierkante gezicht trok zachtjes vloekend de mantel van zijn schouders en schudde de regen eraf. ‘Het Licht verzenge mijn botten, maar het is me een raadsel waarom ik je ooit de Spoed heb verhuurd. Aan jou nog wel, die zelfs in de donkerste nacht of de zwaarste buien nog meer vervloekte snelheid wil hebben. Sneller! Steeds maar sneller! Bloed en as, ik had al honderden keren op een zandbank kunnen stranden!’
‘U wilde het goud,’ zei Mart hees. ‘U zei dat deze oude tobbe snel was, Dern. Wanneer zijn we in Tyr?’
De schipper toonde een klein glimlachje. ‘We leggen nu aan in de haven. En je mag me als een bloedboer op de brandstapel leggen als ik ooit nog eens naar vervloekte praatjes over sneller en sneller luister! Nou, waar is de rest van mijn goud?’
Mart snelde naar een van de kleine raampjes en tuurde naar buiten. In het schrille licht van de bliksems kon hij de natte stenen van een haven zien, maar niet veel meer. Hij trok de tweede beurs met goud uit zijn zak en wierp die Dern toe. Wie heeft er ooit gehoord van een rivierman die niet dobbelt? ‘Dat werd tijd,’ gromde hij. Het Licht geve dat ik niet te laat ben.
Hij had al zijn extra kleren en dekens in het leren omhulsel gepakt en hij hing dat over zijn ene schouder; de bundel vuurwerk hing over de andere, aan het koord dat hij eromheen had gebonden. Over dat alles trok hij zijn mantel aan die hij aan de voorkant open liet hangen. Beter dat hij nat werd dan het vuurwerk. Hij kon zich drogen en weer zo goed als nieuw zijn, maar een proef met een emmer had aangetoond dat vuurwerk er niet tegen kon. Ik neem aan dat Rhands pa gelijk had. Mart had altijd gedacht dat de dorpsraad ze niet in de regen wilde ontsteken, omdat het op een heldere avond veel leuker en mooier was. ‘Ben je nog niet zover om dat spul te verkopen?’ Thom sloeg net de speelmansmantel om zijn schouders. Die bedekte de leren kistjes van zijn harp en fluit, maar de dekenrol met zijn kleren zwaaide hij op zijn rug, over de lapjesmantel.
‘Pas als ik ontdek hoe het werkt, Thom. Bovendien, denk eens aan de lol als ik ze allemaal afsteek.’
De speelman rilde. ‘Zolang je het maar niet allemaal tegelijk doet, kerel. Zolang je ze bij het eten maar niet in de open haard gooit. Ik weet dat je ertoe in staat bent, zoals je met dat spul bent omgesprongen. Je hebt geluk dat de schipper ons niet twee dagen geleden van zijn schip afsmeet.’
‘Zou hij toch niet doen,’ lachte Mart. ‘Niet zolang er nog een beurs te verdienen viel, hè Dern?’
Dern stond met de beurs in zijn hand te spelen. ‘Ik heb het je eerder niet gevraagd, maar je hebt me nu het goud gegeven en je zult het niet terugnemen. Waar gaat dit allemaal om? Waarom zo vervloekt snel?’
‘Een weddenschap, Dern.’ Geeuwend pakte Mart zijn vechtstok op, klaar om op te stappen. ‘Een weddenschap.’
‘Een weddenschap!’ Dern staarde naar de zware beurs. Een andere met dezelfde inhoud lag al in zijn geldkist weggesloten. ‘Dat moet dan wel om een vervloekt koninkrijk gaan.’
‘Veel meer,’ antwoordde Mart.
De regen kwam met bakken neer op het dek, zo hard dat hij de loopplank alleen maar kon zien wanneer het boven de stad weerlichtte. Het geroffel van het noodweer gaf hem nauwelijks de kans om na te denken. Maar verderop in een straat kon hij lichten achter vensters zien. Daarginds zouden herbergen zijn. De schipper was niet naar boven gekomen om ze aan wal te zien gaan en van de opvarenden was er evenmin iemand op het dek. Mart en Thom waren de enigen die de havenstad inliepen.
Mart vloekte toen zijn laarzen in de straatmodder wegzakten, maar er viel verder niets aan te doen, dus stapte hij flink door, zo snel als hij kon, terwijl zijn stokpunt bij iedere stap vastzat. De lucht rook zelfs met al die regen nog sterk naar vis. ‘Laten we eerst een herberg zoeken,’ zei hij luid om gehoord te worden, ‘dan ga ik er daarna op uit.’
‘In dit weer?’ riep Thom terug. De regen stroomde langs zijn gezicht, maar hij bekommerde zich meer om zijn instrumenten dan om zijn gezicht.
‘Comar kan al vóór ons Caemlin hebben verlaten. Als hij een goed paard heeft en niet zo’n scharminkel als wij, kan hij zich een volle dag eerder in Aringil hebben ingescheept, en ik weet niet hoeveel we met die dwaze Dern zijn ingelopen.’
‘De boot voer snel,’ vergoelijkte Thom. ‘De Spoed verdient haar naam.’
‘Dat kan best zijn, Thom, maar regen of geen regen, ik moet hem vinden voor hij Egwene, Nynaeve en Elayne vindt.’
‘Een paar uur meer maakt weinig verschil, kerel. Er zijn honderden herbergen in zo’n grote stad als Tyr. Buiten de stadsmuren zullen er nog honderden meer zijn, piepkleine herbergen soms, met niet meer dan een tiental kamers om te verhuren, zo klein dat je er recht doorheen kunt lopen zonder ooit te merken dat je binnen bent geweest.’ De speelman trok mompelend de kap van zijn mantel naar voren. ‘Het zal weken duren voor we ze allemaal af zijn geweest. Maar het kost Comar evenveel tijd. We kunnen vannacht uit de regen blijven door binnen te schuilen. Je kunt er je laatste munt om verwedden dat Comar er nu niet op uitgaat.’
Mart schudde het hoofd. Een kleine herberg met een tiental kamers. Voor zijn vertrek uit Emondsveld was Herberg De Wijnbron het grootste gebouw geweest dat hij ooit had gezien. Hij betwijfelde of Bran Alveren meer dan tien kamers voor zijn gasten had. Egwenes ouders hadden met hun kinderen in de voorkamers op de eerste verdieping gewoond. Ik mag branden ah ik soms niet denk dat we Emondsveld nooit hadden moeten verlaten. Maar Rhand had zeker moeten vertrekken en Egwene zou vermoedelijk zijn gestorven als ze niet naar Tar Valon was gegaan. Nu zal ze misschien sterven doordat ze erheen is gegaan. Hij dacht niet dat hij nog tevreden zou zijn met het leven op een boerderij; koeien en schapen dobbelden niet. Maar Perijn had nog een kans om naar huis te gaan. Ga naar huis, Perijn, dacht hij onwillekeurig. Ga naar huis, nu het nog kan. Hij vermande zich. Dwaas! Waarom zou hij dat willen? Hij dacht aan een bed, maar onderdrukte de gedachte. Nog niet.
Hoog boven hen joeg de bliksem door de lucht, drie zigzaggende schichten tegelijk wierpen een schel licht op een smal huis met dikke samengebonden bossen kruiden achter de ramen, naast de stevig afgesloten winkel van een pottenbakker, gezien het bord met de kommen en borden. Gapend trok hij zijn schouders in tegen de neerslaande regen en probeerde zijn laarzen wat sneller uit de klevende modder te trekken.