Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Пачакай, Грэйбэк! Паглядзі, што тут, у "Вяшчуну"!
Як толькі Скабіёр сказаў гэта, шнар на апухлым ілбу Гары, падарваўся дзікім болем. Ён раптам убачыў, больш выразна, чым усё навакольнае, чорную, як смоль, змрочную крэпасць: думкі Вальдэморта зноў сталі выразнымі і яснымі; ён слізгаў да велізарнага будынка з прыемным пачуццём эйфарыі ад усведамлення таго, што мэта блізкая.
“Ужо побач… Зусім побач… “
Велізарным высілкам волі, Гары зачыніў свой розум для думак Вальдэморта, і вярнуўся назад, у цемру, дзе ён сядзеў, прывязаны да Рона, Герміёны, Дына і Грыпхука, слухаючы Грэйбэка і Скабіёра.
— Герміёна Грэнджэр, — сказаў Скабіёр. — Бруднакроўка, як вядома, падарожнічае з Гары Потэрам.
Шнар Гары гарэў агнём, але ён прадпрымаў адчайныя спробы для таго, каб не пагрузіцца зваротна ў думкі Вальдэморта. Ён пачуў рыпанне чаравікоў Грэйбэка, які садзіўся на кукішкі насупраць Герміёны.
— Ведаеш, мілка? Гэтая фатаграфія па-чартоўску на цябе падобная.
— Гэта не я! Не я!
Спалоханы піск Герміёны быў раўнасільны прызнанню.
-…як вядома, падарожнічае з Гары Потэрам, — спакойна паўтарыў Грэйбэк.
Наступіла мёртвая цішыня. Шнар Гары раздзіраў бесперапынны боль, але ён дужаўся з усіх сіл супраць думак Вальдэморта, якія прыцягвалі да сабе яго прытомнасць. Зараз, як ніколі, было важна заставацца ва ўласным розуме.
— Ну, гэта ўсё змяняе, ці не так? — прашаптаў Грэйбэк. Усё маўчалі. Гары адчуваў на сабе мноства поглядаў Паляўнічых і адчуваў, як дрыжыць рука Герміёны побач з яго рукой. Грэйбэк падняўся, зрабіў некалькі крокаў у кірунку Гары, і прысеў над ім, каб разглядзець яго скажоны твар.
— Што гэта на тваім ілбу, Вернан? — мякка спытаў ён; Гары адчуваў яго смуроднае дыханне, яго брудны палец націснуў на шнар.
— Не датыкайцеся! — закрычаў Гары; ён не мог стрымацца, яму здавалася, што яго вось-вось знудзіць ад гэтага болю.
— Я думаў, ты носіш акуляры, Потэр? — выдыхнуў Грэйбэк.
— Я знайшоў акуляры! — закрычаў хтосьці ў задніх шэрагах Паляўнічых. — Там акуляры, ў намёце, Грэйбэк, пачакай-ка…
Праз некалькі секунд, акуляры ўзнялі на нос Гары. Паляўнічыя памкнуліся вакол і тарашчыліся на яго вочы.
— Ну вось! — прагукаў Грэйбэк. — Мы злавілі Потэра!
Усё на некалькі крокаў адступілі назад, узрушаныя. Гары ўсё яшчэ дужаючыся за то, каб захаваць думкі ў сваёй галаве, якая расколвалася ад болю, не мог прыдумаць, што сказаць. Дзесьці на боку прытомнасці мільгалі абрыўкі бачання…
…Ён хаваецца за высокімі сценамі чорнай крэпасці…
Не, ён — Гары, звязаны і які падвяргаецца сур’ёзнай небяспекі…
…гляджу ўверх, усё вышэй і вышэй, на верхняе акно самай высокай вежы…
Ён — Гары, а яны грубіянскімі галасамі вырашаюць яго лёс…
-….Час ляцець…
-…У Міністэрства?
— Да чорта Міністэрства! — прагыркаў Грэйбэк. — Яны прыпішуць сабе ўсе заслугі, а мы застанемся з носам. Мы дадзім яго прама ў рукі Самі-Ведаеце-Каго.
— Ты выклічаш яго? Сюды? — з поўным глыбокай пашаны страхам спытаў Скабіёр.
— Не, — рыкнуў Грэйбэк. — У мяне ж няма… яны кажуць, што выкарыстаюць маёнтак Малфоя ў якасці штаба. Мы адвядзем яго туды.
Гары здагадаўся пра прычыну, па якой Грэйбэк не выклікаў Вальдэморта. Пярэваратню дазвалялі насіць адзенне Пажыральніка Смерці, калі ён быў ім патрэбен, але толькі найблізкае асяроддзе Вальдэморта мела Чорную Пазнаку: Грэйбэк не ганараваўся такой абразай.
Шнар Гары ізноў абпаліла болем…
…і ён узняўся ў ноч, лецячы да вокнаў самой высокай вежы…
— …сапраўды ўпэўнены, што гэта ён? Таму што, калі не, Грэйбэк, — нам канец.
— Хто тут галоўны? — грозна прароў Грэйбэк, спяшаючыся адыграцца за сваю непаўнавартаснасць. — Я сказаў — Потэр, значыць, Потэр! Ён плюс яго палачка — гэта дзвесце тысяч галеонаў! І калі ў вас кішка тонкая, напрамілы бог, я сам пайду, і ўсё гэта дастанецца мне! А калі павязе, яшчэ і за дзяўчынку дададуць!
…акно — усяго толькі вузкі прарэз у чорным камені — нядосыць вялікае, каб туды мог пралезці чалавек. У яго было відаць худую фігуру чалавека, які ляжаў, згарнуўшыся, пад коўдрай… Мёртвы або спіць?
— Добра! — сказаў Скабіёр. — Мы ў справе! Але што з астатнімі, Грэйбэк, што будзем рабіць з імі?
— Можам узяць усіх. Тут дзве бруднакроўкі — гэта яшчэ дзесяць галеонаў. І яшчэ дай мне меч. Калі гэта на ім лалы — гэта дадатковы прыбытак.
Палонных пацягнулі за ногі. Гары пачуў побач частае спалоханае дыханне Герміёны.
— Граб, дужа трымай гэтых. Я вазьму Потэра! — сказаў Грэйбэк, хапаючы Гары за валасы, драпаючы скуру галавы сваімі доўгімі жоўтымі пазногцямі. — На лік “тры”! Раз — два — тры…