Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Westchnął i powoli usiadł w fotelu kapitańskim. A potem dał znak Julii Lapisch, by podeszła.

— Słucham, towarzyszu admirale? — spytała oficer łącznościowy, zatrzymując się obok fotela.

Wewnętrznie nadal była pełna rezerwy i dystansu, którymi odgrodziła się od otaczającej ją rzeczywistości. Ale w jej szarozielonych oczach płonął ogień i Giscard nie był do końca pewien, co on oznaczał. Wyglądało na to, że niedawno zobaczyła coś bardziej przerażającego od Urzędu Bezpieczeństwa, przez co stwarzane przez UB zagrożenie wydało się jej mniejsze… A być może odkryła właśnie, ile prawdy jest w starym powiedzeniu, iż nic na świecie nie jest bardziej podniecające, niż kiedy ktoś do człowieka strzela i nie trafia.

— Jesteś gotowa do nadania wiadomości? — spytał.

— Jestem, towarzyszu admirale.

— W takim razie zaczynajmy — polecił.

Skinęła głową i skierowała się w stronę swego stanowiska, dając równocześnie prawą ręką znak asystentowi, by wysłał nagraną uprzednio wiadomość.

Giscard zapadł się w fotel i zamknął oczy. Jego okręty wytracały prędkość od chwili otwarcia ognia, ale leciały wcześniej zbyt szybko, by udało im się wytracić ją całkowicie. Przelecą obok planety. Jedyne, co mógł zrobić, to spowolnić ten proces i dać w ten sposób załogom nieco więcej czasu na ewakuację instalacji orbitalnych.

Westchnął ciężko i potarł oczy. Właśnie po to tu przybył i z jednej strony nie mógł się doczekać rozpoczęcia dzieła zniszczenia, z drugiej zaś nie miał na to najmniejszej ochoty.

Zniszczenie ośmiu superdreadnoughtów przeciwnika było osiągnięciem, mimo iż stracił przy tym co najmniej pięć (bo Guichen na pewno nie zdoła wejść w nadprzestrzeń) swoich. Straty te mogą okazać się wyższe, gdyż na trzech innych trwały gorączkowe naprawy napędów i ich wynik nie był jeszcze znany. Zupełnie czym innym jednak było to, co zamierzał zrobić, czyli zniszczenie wszystkiego co zdoła, a co znajdowało się na orbicie Medusy. Oraz to, co miał zrobić Gregor Darlington — zniszczenie stacji ACS, fortów i nie dokończonych umocnień przy terminalu.

Dopiero to stanowić będzie prawdziwy cios dla Gwiezdnego Królestwa Manticore. I nie chodziło jedynie o materialną wartość tego, co zniszczą. Chodziło przede wszystkim o to, że będzie to uderzenie w samo Królestwo, nie w jakiś sojuszniczy system czy odległą bazę floty na pograniczu. Medusa była częścią Królestwa podobnie jak planety systemu Manticore. Przez osiem lat Sojusz toczył wojnę na terenie Ludowej Republiki, zdobywając planety wchodzące w jej skład i niszcząc jej infrastrukturę. Tym razem nadszedł czas zapłaty. Giscard był zbyt dobrym strategiem, i to strategiem żądnym zemsty, by nie dołożyć starań, aby ta zapłata była jak najwyższa. Dokładnie tak jak życzyli sobie Esther McQueen i Rob Pierre.