Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Admirał White Haven stał niewzruszenie na pomoście flagowym superdreadnoughta Benjamin the Great i czekał cierpliwie, aż holoprojekcja taktyczna zacznie znów ukazywać uporządkowany obraz terminalu i jego okolic pełnych obecnie okrętów jego floty. Jako pierwsze do tranzytu wyznaczył graysońskie okręty, mając gdzieś urażoną dumę Royal Manticoran Navy, jeśli ta urażona się poczuła. Powód był prosty — okręty były nowsze, silniejsze i posiadały w nadmiarze to, co było najistotniejsze: zasobniki holowane. Jak dotąd osiem znalazło się już w systemie Basilisk, pozostały jeszcze trzy, no i okręty Królewskiej Marynarki. Ale i tak już wiedział, że zdążyłby odeprzeć drugi człon ataku Ludowej Marynarki. A mimo to zamiast zadowolenia i dumy czuł pustkę i niesmak.

I to nie z powodu uszkodzenia jednego niszczyciela i śmierci jak do tej pory trzydziestu pięciu ludzi, choć zdawał sobie sprawę, że był za nią odpowiedzialny, podobnie jak i za inne ofiary na pokładzie HMS Glorioso, chwilowo uznane za „zaginione”. Przez osiem lat wojny nauczył się, że ofiary są zawsze i że najlepszy nawet dowódca może jedynie je minimalizować, nigdy zaś nie zdoła ich uniknąć. I może jedynie starać się, by te, które poniesie, kosztowały wroga jak najwięcej.

Na jego samopoczucie nie miało także wpływu postępowanie kontradmirał Hanaby, która nie zawróciła, bo było to najrozsądniejsze, co mogła zrobić. Jedyną rzeczą, na którą mogła liczyć, było to, że zmusi poszarpane przez Markhama siły wroga do odwrotu, nim ten zniszczy wszystko na orbicie planety.

Ale nic, co uczyni, nie uratuje wiceadmirała Markhama… Podobnie jak genialny manewr Ósmej Floty nie mający sobie równych w dotychczasowej historii wojen międzyplanetarnych.

Wziął głęboki oddech i zmusił się do odwrócenia wzroku od głównej holoprojekcji ku ustawionemu obok ekranowi podłączonemu do systemowej sieci sond i przekaźników grawitacyjnych nadających z prędkością większą od prędkości światła. Nie miał na to ochoty, ale zmusił się, by oglądać coś, co się właśnie działo, a na wynik czego nie miał najmniejszego wpływu. Ponieważ jednak to, że na to nie patrzył, również niczego by nie zmieniło, uczciwość nakazywała choć w ten sposób uczcić obrońców systemu.

Na ekranie pojawił się diamentowy pył, gdy obie strony odpaliły, co miały w zasobnikach i w wyrzutniach. Okręty Markhama zrobiły to wcześniej i miały lepsze systemy kontroli ognia, ale przeciwnik posiadał o wiele więcej rakiet i wynik starcia dyktował prosty rachunek prawdopodobieństwa.

White Haven odruchowo zapamiętał zaskakująco wysoką liczbę rakiet ogłupionych przez ECM-y okrętów Królewskiej Marynarki i zniszczonych przez ich obronę antyrakietową, ale wiedział, że to i tak za mało. I miał rację — wkrótce został zniszczony pierwszy superdreadnought.

A potem drugi…

I trzeci…

Trzy przetrwały tę salwę, a był wśród nich i King William. Ale pulsujące kody uszkodzeń przy każdym świadczyły o tym, jak poważne są zniszczenia.

A potem dotarły w zasięg dział i masakra przybrała na sile. A mimo to nikt po żadnej ze stron się nie poddał.

Wróg stracił dwa superdreadnoughty w pojedynku rakietowym, a kilka kolejnych zostało poważnie uszkodzonych, ale żaden aż tak jak King William czy pozostałe okręty RMN.

Wymiana ognia trwała ledwie parę sekund, ale była straszna. Gdy na ekranie przestały szaleć wybuchy, zniknęły też z niego kolejne dwa superdreadnoughty Ludowej Republiki, a trzy następne zmieniły się w pozbawione napędu wraki… Po jednostkach zaś wiceadmirała Markhama nie pozostał nawet wrak.

Jedynie rozlatująca się chmura kapsuł ratunkowych, w których znajdowały się niedobitki załóg obu walczących stron. Tu i ówdzie sygnał kapsuły zamigotał i zniknął, gdy uszkodzona przestała działać lub istnieć…

White Haven zmełł w ustach przekleństwo i zmusił się, by spojrzeć na holoprojekcję taktyczną. Pierwszy superdreadnought Royal Manticoran Navy właśnie opuszczał terminal wylotowy.

Hamish Alexander przeniósł wzrok na zbliżające się do terminalu dreadnoughty i pancerniki Ludowej Marynarki i powiedział tak cicho, że nikt nie mógł go usłyszeć:

— Teraz nasza kolej, gnoje!

Po czym z kamienną twarzą przywołał gestem komandora Haggerstona.